HIT CHANNEL ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάρτιος 2014. Είχαμε την τεράστια χαρά να ξαναμιλήσουμε με ένα θρυλικό μουσικό: τον Frank Marino. Με τους Mahogany Rush και ως solo καλλιτέχνης, έχει δημιουργήσει εξαιρετικά συναρπαστική και διαχρονική μουσική.  Θα πρέπει να αναφερθεί ότι έχει επηρεάσει άτομα σαν τους Zakk Wylde, Paul Gilbert, Joe Bonamassa, Scott “Wino” Weinrich και πολλούς άλλους. Για να διαβάστε την συνέντευξη που μας έδωσε τον Δεκέμβρη του 2012 κάντε κλικ εδώ . Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

frank2Ποια είναι τα τελευταία νέα για το επερχόμενο DVD;

Καλά, ευτυχώς τουλάχιστον , τα νέα δεν είναι πολύ διαφορετικά από την προηγούμενη φορά φορά, εκτός από το ότι είμαι πολύ κοντά στο να το τελειώσω. Κάνω ακόμα το ίδιο πράγμα, αλλά νομίζω ότι έτσι όπως το βλέπω αυτό τώρα, ίσως να έχω μόνο ένα ή δύο μήνες μέχρι να τελειώσει. Αλλά ασχολούμαι μ’αυτό σχεδόν τρία χρόνια. Θα ήθελα να είναι έτοιμο σε περίπου ένα μήνα, ίσως και δύο μήνες, αν θέλει κι ο Θεός. Το ελπίζω. Στη συνέχεια, απλά θα πρέπει να αποφασίσουμε πώς θα κυκλοφορήσει: Ως ένα DVD, είναι ένα 12-ωρο show ή να βγάλουμε περισσότερα DVDs ή να τα βγάλουμε όλα με τη μία… Απλά δεν έχω κάνει κάποιο σχέδιο τώρα για το πώς θα το κυκλοφορήσουμε.

 

Έτσι, μιλάμε για μια κυκλοφορία του 2014, σωστά;

Ξέρεις , δεν θέλω να το πω αυτό επειδή είμαι προληπτικός και κάθε φορά που λέω κάτι τέτοιο, κάτι συμβαίνει. Πραγματικά πίστευα ότι θα είναι σίγουρα έτοιμο το 2012. Έτσι, πέρασε άλλο ένα έτος και δεν θέλω να σου πω ότι θα κυκλοφορήσει το 2014. Ναι, το ελπίζω! Δεν θέλω να το κάνω αυτό για πάντα. Κάνω την ίδια δουλειά σαν να πήγα στη φυλακή για 3 χρόνια. Είμαι στο ίδιο δωμάτιο και κάνω το ίδιο πράγμα κάθε μέρα για 40 μήνες τώρα.

 

Πώς ήρθες σε επαφή με το συνεργείο βιντεοσκοπήσεων του Bruce Springsteen;

Υποθέτω ότι είναι μια πολύ παράξενη ιστορία. Δύο χρόνια πριν από την τελευταία περιοδεία μου, έκανα μια συναυλία στο San Antonio και χρησιμοποίησα ένα προβολέα. Έχουμε ένα ψυχεδελικό light show, ξέρεις , και στην τελευταία συναυλία της περιοδείας -ήταν συναυλία σε ανοιχτό χώρο- ο αέρας φύσαγε πάνω στον προβολέα και τον ανατίναξε. Ο άνθρωπος που κάνει τους φωτισμούς ήρθε σε μένα μετά τη συναυλία και μου είπε: «Ο προβολέας χάλασε και ο αέρας φύσαγε πάνω του, τι μπορούμε να κάνουμε;» και του είπα: «Δεν ξέρω , είναι πολύ ακριβός, αλλά ξέρεις κάτι; Η περιοδεία τελείωσε σήμερα, θα ασχοληθούμε μ’ αυτό όταν θα βγούμε σε περιοδεία του χρόνου. Τότε θα δούμε τι πρόκειται να κάνουμε». Και μετά το ξέχασα τελείως αυτό και την επόμενη χρονιά, όταν ήμουν έτοιμος να βγω σε περιοδεία, η περιοδεία ακυρώθηκε . Έτσι, ποτέ δεν σκέφτηκα πραγματικά τον προβολέα. Δεν βγήκα σε περιοδεία και δεν έκανα μια κανονικής διάρκειας συναυλία. Και τότε το επόμενο έτος, το οποίο είναι δυο χρόνια μετά από αυτό που συνέβη , πέθανε ο πατέρας μου. Έβγαινα σε περιοδεία και ο πατέρας μου πέθανε. Έτσι, έπρεπε να ακυρώσω εκείνη την περιοδεία. Όταν τελικά βγήκα αργότερα, είπα: «Κοιτάξτε, δεν θέλω να συνεχίσω να ακυρώνω συναυλίες. Θέλω να «κλείσω» τις συναυλίες που έπρεπε να κάνω πριν από ένα χρόνο». Όταν ήμουν έτοιμος να κλείσω αυτές τις συναυλίες, ξέχασα εντελώς τον προβολέα. Απλά δεν θυμόμουν ότι είχε χαλάσει. Έτσι, όταν πηγαίναμε να κάνουμε αυτές τις συναυλίες , την ημέρα που φεύγαμε, ξαφνικά θυμήθηκα τον προβολέα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Έτσι, πήρα ένα φίλο μου, και του είπα: «Έχω αυτό το πρόβλημα». Πήγα στην πόλη όπου ήταν ο φίλος μου. Πήγα σε εκείνη την πόλη, στην Annapolis του Maryland. Θυμήθηκα ότι είπε ότι είχε ένα φίλο που έχει μια επιχείρηση που ασχολείται με φωτισμούς ή κάτι τέτοιο, δεν ήξερα τι δουλειά έκανε αυτός ο τύπος. Του είπα: «Μπορείς να τον καλέσεις και να του ζητήσεις να μου νοικιάσει ένα προβολέα;» Μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι ο τύπος θα τον φέρει στην συναυλία. Όταν πήγα στην εν λόγω συναυλία, ήταν αυτός ο τύπος και έστηνε τον προβολέα, τον ετοίμαζε. Του είπα : «Σ’ ευχαριστώ πολύ και μπλα-μπλα-μπλα» και του είπα τι έκανα . Ήταν ο τύπος που είναι ο παραγωγός σ’ όλες τις συναυλίες του Bruce Springsteen. Είναι ο τύπος που έχει την εταιρεία βιντεοσκοπήσεων που κάνει όλα αυτά τα DVDs. Μου είπε τι έκανε και του είπα: «Ω, αυτό είναι σπουδαίο, είναι υπέροχο» και στη συνέχεια προσφέρθηκε να έρθει και να κάνει περισσότερα. Και είπα «Όχι» στην αρχή, γιατί ξέρεις αυτό είναι πολύ ακριβό. Στη συνέχεια, μου είπε : «Ξέρεις , είμαστε όλοι οπαδοί σου και όλοι λέμε ότι ποτέ δεν αναγνωρίστηκες. Είχες πάντα κακές σχέσεις με ένα μεγάλο μέρος της μουσικής βιομηχανίες και αρέσεις σ’ όλους μας. Θέλουμε να έρθουμε και να κάνουμε αυτό το πράγμα» . Ακόμα απαντούσα: «Όχι , σ’ ευχαριστώ πολύ. Το εκτιμώ αυτό. Όχι, ευχαριστώ». Αλλά δεν σταματούσε με τίποτα. Έτσι, δύο ημέρες αργότερα, όταν ήμουν έτοιμος να φύγω, ο φίλος μου μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι είχε φέρει όλο το συνεργείο και ότι έπρεπε να κάνουν το DVD. Και είπα: «Πώς θα το κάνουμε αυτό; Απλά δεν το καταλαβαίνω» . Έτσι, όταν πήγα στο Κλίβελαντ, ήταν εκεί! Με όλο το πλήρωμα και τον σκηνοθέτη και όλους… Ήταν έτοιμοι να κάνουν τη 12ωρη συναυλία μαζί μου. Ήταν σαν ένα θαύμα, πραγματικά! Το έκαναν! Και είπα : «Αυτό είναι απίστευτο». Έτσι, όταν γύρισα σπίτι μετά από όλα αυτά, ευχαριστούσα τον Θεό για ό,τι συνέβη. Τότε ανακάλυψα το πρόβλημα με τον ήχο. Έτσι, έχω εδώ αυτό το πανέμορφο DVD, αλλά ο ήχος είχε καταστραφεί . Έτσι, έπρεπε να αποφασίσω: αν απλά μπορώ να το πετάξω ή αν μπορώ να το διορθώσω; Όλοι μου είπαν ότι ήταν αδύνατο να διορθωθεί. Εξαιτίας του είδους της βλάβης που είχε, ήταν εξαιρετικά αδύνατο. Και δεν μπορείς να βάλεις ένα drummer να παίξει και πάλι επειδή όλα είναι στην οθόνη, μπορείς να δείς τη διαφορά. Αλλά ο άλλος τρόπος για να το φτιάξω , ήταν να πάρω κάθε κομμάτι του χαλασμένου ήχου και να το καθαρίσω ένα-ένα και το κάνω όπως ήταν. Έτσι, αποφάσισα πώς θα το κάνω. Κάθισα στις 14 Δεκεμβρίου του 2010 και άρχισα με το πρώτο χτύπημα και αυτό κάνω έκτοτε. Τώρα πάνε 40 μήνες και το κάνω 10-15 ώρες την ημέρα. Αλλά τώρα, έχω σχεδόν τελειώσει και ακούγεται υπέροχα.

 

Υπάρχουν σχέδια για περιοδεία φέτος;

Κοίτα , είχα μια προσφορά μόλις πριν από δύο μήνες. Κάποιος ευρωπαίος διοργανωτής μου τηλεφώνησε και μου έστειλε ένα e-mail και ένας Ιάπωνας διοργανωτής μου έστειλε ένα email. Και οι δύο ήθελαν να κάνω κάποια περιοδεία. Είπα: «Εντάξει, δεν μπορώ να το κάνω τώρα, αλλά ίσως μπορώ το καλοκαίρι ή κάποια στιγμή». Έπρεπε να ρυθμίσουν κάποια πράγματα, αλλά ο καιρός περνάει και δεν έγινε κάτι παραπάνω . Έδειξαν κάποιο ενδιαφέρον, αλλά δεν επέστρεψαν με τη κατάλληλη ημερομηνία και την κατάλληλη προσφορά. Έτσι, υποθέτω ότι είμαι σε αναμονή για να ακούσω νέα. Ξέρεις… δεν ξέρω. Δεν χρησιμοποιώ κάποιον αντζέντη ή manager ή ο,τιδήποτε από αυτά που συνήθιζα να κάνω τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80. Για μένα τώρα ισχύει: «Αν θέλεις να παίξω, απλά τηλεφώνησέ μου» (γέλια). Δεν μου αρέσει η όλη βιομηχανία. Δεν μου αρέσει η βιομηχανία της μουσικής. Πραγματικά δεν μ’αρέσει.

 

frank3Εκτός από το DVD, ασχολείσαι σε οποιαδήποτε άλλα projects;

Λοιπόν , θέλω να ηχογραφήσω ένα νέο Mahogany Rush album και θέλω να τελειώσω ένα blues album που έχω τελειώσει εδώ και πολύ καιρό. Έχω μόνο να το τελειώσω. Θέλω να το κάνω αυτό. Όσο αφορά άλλα πράγματα, όχι. Αυτό είναι που θέλω να κάνω τώρα.

 

Είναι αλήθεια ότι η αρχική ιδέα ήταν να γράψεις το “The World Anthem” για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976;

Ω, ναι! Είναι απολύτως αληθές, ναι! Υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους έγραψα το “The World Anthem”. Ο πρώτος λόγος που έγραψα το “The World Anthem” ήταν ότι ακριβώς την ημέρα που το έγραψα, είχα ένα όνειρο και στο όνειρο έλαβα ένα μήνυμα και το μήνυμα ήταν: Προσπάθησε να είσαι πιο θετικός (γέλια). Είμαι απλά ένας αληθινός άνθρωπος, ξέρεις , έτσι μέχρι το ‘75 ίσως ήμουν λίγο αρνητικός . Όταν γράφεις τραγούδια συνήθως βγάζεις την αρνητική πλευρά σου: «Αυτό είναι λυπηρό, αυτό είναι λυπηρό κλπ». Λοιπόν, είχα αυτό το όνειρο και κάποιος μου μίλησε και μου είπε: «Θα πρέπει να είσαι περισσότερο θετικός». Δεν το είπε ακριβώς έτσι, αλλά αυτό ήταν το μήνυμα που πήρα. Έτσι, το όνειρο με επηρέασε πάρα πολύ και αποφάσισα να γράψω πιο θετικό υλικό, γι’ αυτό έγραψα το “The World Anthem” και όλα τα τραγούδια του “The World Anthem” album σαν το “Look at Me” και το “Try for Freedom”. Άλλαξα κατεύθυνση εκείνη την ημέρα. Έτσι, όταν το έγραψα ήταν λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976. Είπα: «Ω, ουάου, αυτό είναι μια μεγάλη ευκαιρία να κάνω αυτή τη μελωδία, σαν να ήταν το επίσημο τραγούδι των Ολυμπιακών Αγώνων του 1976. Αλλά κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Λοιπόν, απλά έγραψα το τραγούδι και είχα γράψει τους στίχους του σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Όμως, η δισκογραφική εταιρεία δεν θα έβαζε όλες τις γλώσσες του κόσμου μέσα στο booklet του album. Αρνήθηκαν. Είχαν ένα τραγούδι σε 20 γλώσσες και είχα συμφωνήσει για αυτό. Αυτή ήταν η αρχή της διαμάχης μου μαζί τους. Έπρεπε να βάλουν 20 γλώσσες και δεν θα έβαζαν τα ρωσικά. Είπα: «Για όνομα του Θεού, άνθρωποι, ποιο είναι το πρόβλημά σας;” Έτσι, το album δεν θα είχε περισσότερες από 20 γλώσσες και έβαλαν τις γλώσσες σε ορισμένα από τα albums, δεν τις έβρισκες σε όλα. Έβαλαν τα τραγούδια, χωρίς το booklet. Όταν δουλεύεις με το διάβολο, τι περιμένεις; Τέλος πάντων, αυτή είναι η ιστορία του τι πραγματικά ήταν το “The World Anthem”. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον γιατί μόλις έλαβα μια επιστολή πριν από περίπου ένα μήνα από μια εταιρεία που είπε ότι χρειάζεται άδεια για να χρησιμοποιήσει το “The World Anthem” για ένα video που έκαναν . Υπάρχει προφανώς ένα ιαπωνικό συγκρότημα που χρησιμοποιεί το “The World Anthem” για να ανοίγει όλες τις συναυλίες τους, ένα μεγάλο συγκρότημα που ονομάζεται X Japan. Είπα: «Εντάξει , μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε» , αλλά στη συνέχεια, κοίταξα στο Youtube και είδα τα videos των X Japan και τη γιγαντιαία διασκευή τους στο “World Anthem” μου, που το παίζουν ως εναρκτήριο κομμάτι στις συναυλίες τους. Το έχουν διασκευάσει, δεν είναι ακριβώς όπως είναι στο δίσκο μου. Και νομίζω ότι ο κόσμος πιστεύει ότι είναι ο ύμνος τους ή κάτι τέτοιο . Δεν ήξεραν ότι είναι το “The World Anthem, νομίζουν ότι είναι ένα τραγούδι που έγραψαν οι X Japan. Επειδή ήταν αρκετά διάσημοι πριν από 10 χρόνια ή κάτι τέτοιο. Όταν πληκτρολογήσεις: “X Japan World Anthem” θα δεις το τραγούδι μου να παίζεται από τους X Japan όλη την ώρα. Το οποίο νομίζω ότι είναι υπέροχο, νομίζω ότι είναι φανταστικό.

 

Αλλά κανείς δεν ξέρει ότι είναι ένα τραγούδι του Frank Marino.

Ναι, ο τρόπος που το κοινό αντιδρά είναι σαν να ακούν το τραγούδι τους. Είναι το κομμάτι που είναι η εισαγωγή, όταν τους ανακοινώνουν. Τουλάχιστον το τραγούδι βρίσκεται εκεί μαζί τους, αλλά μου άρεσε που άλλαξαν το συνολικό στιχουργικό περιεχόμενο σε αυτό . Νομίζω ότι οι στίχοι είναι πιο σημαντικοί από τη μουσική. Νομίζω ότι η δισκογραφική εταιρεία ή κάποιοι από τους ανθρώπους της, αντιτάχθηκαν κατά κάποιο τρόπο, διότι ορισμένοι από τους στίχους αναφέρονται στο Θεό. Δεν τους άρεσε αυτό.

 

Ίσως δεν τους άρεσαν τα ρώσσικα.
Αυτό είναι αλήθεια. Εκείνη την εποχή, ήταν η δεκαετία του ‘70. Είχαν τους δικούς τους πολιτικούς λόγους. Σε ό,τι αφορά εμένα, δεν τους πέφτει λόγος. Υπάρχει ο καλλιτέχνης και όλοι οι υπόλοιποι είναι μια εταιρεία που πουλάει πλαστικό. Είναι στο χέρι μου να αποφασίσω τι θα κάνω με την τέχνη μου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν αντέχω αυτούς τους ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι καθάρματα, πραγματικά.

 

frank4Είναι το τραγούδι “Tales of the Unexpected”, ένα από τα πιο απαιτητικά τραγούδια που έγραψες ποτέ; Είναι τρομερό!

Για να το συνθέσω; Το έγραψα σε 5 λεπτά (γέλια) ! Πρώτα απ’ όλα, οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν κάτι: Σε σχεδόν κάθε τραγούδι που έγραψα ποτέ -εκτός από ένα ή δύο- σχεδόν όλα τους γράφτηκαν στο studio την ημέρα που τα ηχογράφησα. Ποτέ δεν γράψαμε ένα τραγούδι και το προβάραμε με το τρόπο: «Εδώ είναι το τραγούδι , εδώ είναι ένα άλλο τραγούδι», να το παίζουμε και στη συνέχεια να το ηχογραφούμε. Σε κάθε album που έκανα το “Full Circle”, το “World Anthem”, το “Tales of the Unexpected”, το “Child of the Novelty”, το “What’s Next”, σε όλα, έμπαινα στο studio χωρίς να έχω ιδέα και έλεγα: «Εντάξει, ας κυλάει η ταινία» και έγραφα ένα τραγούδι. Και θα έλεγα: «Εντάξει, παιδιά, έτσι πάει το τραγούδι» και μέχρι το τέλος της βραδιάς, το ‘χαμε έτοιμο το τραγούδι. Έτσι έχουμε ηχογραφήσει τα πάντα, από το ξεκίνημα.

 

Ποιο είναι το ιδανικό Mahogany Rush album για να ξεκινήσει ένας νέος ακροατής;

Επειδή υπάρχει πολλή κιθάρα, οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν το “Live” album. Τους αρέσει το “Live” album, λόγω της κιθάρας. Υπάρχει πολλή κιθάρα και δυνατά solos, αλλά εγώ δεν συμφωνώ μ’ αυτό. Πρώτα απ’όλα το “Live” album του ‘77 που όλοι φαίνεται να αγαπούν, είναι μια συγκεκριμένη πλευρά του εαυτού μου, είναι η blues/rock ‘n’ roll πλευρά μου. Η μεγάλη πλειοψηφία της δουλειάς μου, δεν είναι το “Johnny B. Goode”,το  “I’m a King Bee”  και αυτού του είδους τα πραγμάτα. Η μεγάλη πλειοψηφία της δουλειάς μου είναι περισσότερο σκεπτόμενα, είναι “Thinking Man’s rock, not Drinking Man’s rock”. Οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν ότι έχω κάποιες διαφορετικές φάσεις στη μουσική μου. Τα πρώτα τέσσερα albums είναι ένα συγκεκριμένο είδος  μουσικής και στη συνέχεια, τα επόμενα τρία albums είναι ένα άλλο είδος μουσικής. Υπάρχει κάποια αλλαγή στην επόμενη φάση της μουσικής μου. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70 έπαιζα blues, hard rock, rock ‘n’ roll . Στη συνέχεια, στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, στο album “Full Circle” είχα περισσότερα πλήκτρα και περισσότερα κομμάτια musical προσανατολισμού. Και στο “Eye of the Storm” και “Real Live!”, οι δύο αυτοί δίσκοι περιλαμβάνουν πραγματικά σχεδόν τα πάντα. Αν έχεις το “Eye of the Storm” (2000) και το “Real Live!” (2004), έχεις σχεδόν όλο το live blues και rock υλικό και έχεις επίσης και τα ψυχεδελικά πράγματα από το ξεκίνημα, αλλά με καλύτερη παραγωγή. Έτσι, πραγματικά δεν ξέρω πώς να απαντήσω στην ερώτηση. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που η δισκογραφική εταιρεία είχε μαζί μου, μου έλεγαν: «Κάνεις πάρα πολλά διαφορετικά είδη μουσικής. Οι καλλιτέχνες μας δεν το κάνουν αυτό. Οι AC/DC σου δίνουν ένα είδος, οι Aerosmith σου δίνουν ένα είδος, οι big bands  σου δίνουν ένα είδος, έτσι ώστε οι άνθρωποι να ξέρουν τι αγοράζουν. Αλλά με σένα, κάνεις rock και jazz και blues και ψυχεδελικά και τα πάντα». Είπα «ναι», γιατί αυτό είναι αυτό που κάνω. «Ξέρω ότι είναι δύσκολο να το πουλήσετε αυτό, αλλά αν οι άνθρωποι θέλουν ένα στυλ, μπορούν να το πάρουν. Αλλά δεν δίνω δεκάρα γι’ αυτό, αν είναι δύσκολο να πουλήσει ή όχι, εγώ κάνω τέχνη εδώ». Αυτό νομίζω εγώ. Δεν σκέφτηκα ποτέ να βγάλω λεφτά ή να πουλάω δίσκους. Δεν είναι αυτός ολόγος για τον οποίο ξεκίνησα να παίζω και δεν είναι ο λόγος που κάνω μουσική σήμερα. Την μουσική την κάνω γιατί είναι μια έκφραση για να επικοινωνήσω κάτι. Αν κάποια μέρα θέλω να επικοινωνήσω με blues, το κάνω . Αν κάποια μέρα θέλω να επικοινωνήσω με ψυχεδελική μουσική ή ακόμα και με jazz, αυτό θα κάνω. Αυτός είναι ο τρόπος που επικοινωνώ . Όταν έχουμε μια συνομιλία δεν είναι υποχρεωτικό να μιλάμε για το ίδιο πράγμα. Τη μια μέρα, μπορούμε να μιλήσουμε για την jazz και την άλλη μέρα να μιλήσουμε για αυτοκίνητα. Μια άλλη μέρα μπορούμε να μιλήσουμε για κορίτσια. Μια άλλη μέρα μπορούμε να μιλήσουμε για την οικογένεια. Υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές συζητήσεις που μπορείς να κάνεις  με τους ανθρώπους και η μουσική για μένα είναι μια συζήτηση με τους ανθρώπους. Δεν είναι ένας μονόλογος, είναι ένας διάλογος.

 

Υπέγραψες το πρώτο σου συμβόλαιο με εταιρία, όταν ήσουν 17 ετών. Ο Tony Williams (Miles Davis, Tony Williams Lifetime) έφυγε από τη Βοστώνη και μπήκε στη μπάντα του Miles Davis επίσης όταν ήταν 17. Υπάρχουν αυτού του είδους οι ευκαιρίες σήμερα;

Όχι, εννοείς στην Αμερική ; Όχι. Οι μόνοι νέοι άνθρωποι που μπορούν να πάρουν αυτού του είδους της ευκαιρίες, δεν θα έχουν κιθάρα. Θα είναι κάποιος τραγουδιστής, ίσως τραγουδίστρια και πιθανώς πρόθυμη να βγάλει τα ρούχα της. Αυτό συμβαίνει σήμερα στη Βόρεια Αμερική. Όλα αυτά τα εταιρικά χρήματα που πουλάνε στριπτιτζούδες. Έχουν βεβαιωθεί  ότι έχουν όλες αυτές τις φάλτσες φωνές και τραγούδια γραμμένα από κάποιον άλλο. Αυτό είναι το είδος των ανθρώπων δουλεύουν στη Βόρεια Αμερική. Δεν ξέρω για την Ευρώπη. Δεν ξέρω αν μπορώ να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, έχω πάει αρκετά στην Ευρώπη, εξακολουθούν να έχουν συγκροτήματα και εξακολουθούν να έχουν κιθαρίστες και δυνατή μουσική και όχι μόνο hip-hop και φτηνά πράγματα .

 

frank5Μόνο οι ανεξάρτητες ευρωπαϊκές εταιρίες. Οι μεγάλες εταιρίες ακολουθούν την ίδια πορεία.

Πιθανώς. Είμαι πολύ αντι-εταιρικό είδος του ατόμου. Πάρα πολύ, όμως. Πιστεύω ότι μια εταιρεία είναι όπως ένας ψυχοπαθής. Οι εταιρείες έχουν κερδίσει τον πόλεμο, κατέχουν τα πάντα και θα σου πουλήσουν ό,τι θέλουν να σου πουλήσουν. Και όταν σου πουλάνε μουσική, είναι σε γενικές γραμμές σκατά. Δεν κατηγορώ τους καλλιτέχνες. Δεν νομίζω ότι οι καλλιτέχνες είναι σκατά. Είναι απλά μικρά παιδιά, όπως κάθε μικρό παιδί που λέει: «Πω πω, αυτή είναι η ευκαιρία μου! Αυτό είναι cool». Είναι απλά οι νέοι. Είναι αθώοι άνθρωποι. Δεν κατηγορώ πραγματικά τους τραγουδιστές αλλά ο τρόπος που τους πουλάνε και τους «συσκευάζουν», είτε είναι ο Justin Bieber είτε κάποιος άλλος. Στη συνέχεια, μπορεί να μεγαλώσουν και να σκεφτούν ότι αντάλλαξαν τα πάντα για μερικά δολάρια. Στη χώρα μας, δεν υπάρχει χώρος για τέχνη στη μουσική. Τώρα, τους νοιάζει μόνο να πουλάνε. Μοιάζει με έναν ψεύτικο τύπο σε διαφημιστικό αυτοκινήτου. Δεν ξέρω αν είδες το Super Bowl πρόσφατα, αλλά είχαν ένα συγκρότημα (σ.σ.: του Bruno Mars) εκεί έξω, όπου οι κιθαρίστες προσποιούνταν ότι έπαιζαν. Χόρευαν πάνω-κάτω, και έκαναν κύκλους, και οι κιθάρες δεν ήταν καν στην πρίζα! Απλώς προσποιούνταν. Και όλοι φαίνονταν χαρούμενοι. Και είπα: «Τι συμβαίνει εδώ ; Γιατί οι άνθρωποι χειροκροτούν τους ανθρώπους που προσποιούνται; Τότε γιατί δεν δίνουν τις κιθάρες στους αθλητές να παίξουν;» Αυτό είναι ηλίθιο. Και θέλω να πω αυτό στους νέους: Αν θέλετε να κάνετε κάτι στη μουσική, να το κάνετε μόνο για την μουσική. Μην το κάνετε αυτό για το λόγο ότι μπορείτε να γίνετε διάσημοι. Διότι όταν ξεκινάτε να το κάνετε για το λόγο του ότι θα μπορούσατε να γίνετε διάσημοι, το μόνο πράγμα που θα λάβετε, θα είναι ότι ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι θα σας εξαπατήσουν σ’αυτό που κάνετε, όπως ακριβώς εξαπάτησαν και όλους τους άλλους. Κάντε το μόνο για τη μουσική και οι οπαδοί θα σας βρουν. Και θα έχετε πραγματικούς οπαδούς που εκτιμούν αυτό που κάνετε και θα προσφέρετε πραγματικά ειλικρινή τέχνη στον κόσμο. Ζεις στην Ελλάδα, φίλε. Εκεί βρίσκεται το κέντρο της τέχνης και της φιλοσοφίας και του πολιτισμού. Εκεί βρίσκεται είναι το παγκόσμιο κέντρο της τέχνης,  της φιλοσοφίας και του πολιτισμού! Πρέπει να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι αυτό. Επειδή οι ​​στοχαστές και οι καλλιτέχνες και ο πολιτισμός ήταν στην Ελλάδα. Εμείς δεν θα είχαμε τα μαθηματικά. Και είναι σημαντικό να συνεχιστεί αυτό. Ακριβώς επειδή βρήκαμε ένα συγκεκριμένο είδος τέχνης ή ένα συγκεκριμένο είδος πολιτισμού ή ένα συγκεκριμένο είδος μαθηματικών, δεν σημαίνει ότι δεν θα βρούμε κάτι καινούργιο. Δεν τελείωσε. Μπορούμε να συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε νέα πραγμάτα. Αλλά αν σταματήσουμε να το σκεφτόμαστε αυτό και σκεφτόμαστε μόνο τα ψώνια, δεν θα ανακαλύψουμε τίποτα. Και οι μόνοι άνθρωποι που θα είναι ευτυχισμένοι, θα είναι οι εταιρείες που πουλάνε ό,τι αγοράζουμε. Αυτός ακριβώς είναι ο τρόπος που σκέφτομαι. Γι’αυτό πιθανώς δεν έγινα ποτέ πλούσιος.

 

Αλλά έχεις κάποιους πολύ πιστούς οπαδούς .

Έχω! Συμφωνώ. Δεν έχω τα εκατομμύρια των οπαδών, αλλά έχω ορισμένους πολύ κοντινούς. Και ξέρεις, πολλοί οπαδοί έχουν τον αριθμό του τηλεφώνου μου. Δεν είμαι σ’ αυτή την κατάσταση που να προσποιούμαι ότι είμαι ανώτερος από ό,τι όλοι οι άλλοι. Είμαι απλά ένας τύπος που συμβαίνει να παίζει μουσική και να παίζει κιθάρα και κάποιοι που τους αρέσει η μουσική μου, είναι εξίσου σημαντικοί με μένα. Δεν είναι κατώτεροι από μένα. Για τους ανθρώπους που τους αρέσει αυτό που κάνω, είμαι εδώ για να παίξω. Και νομίζω ότι πάρα πολλά συγκροτήματα το ξεχνάνε αυτό. Νομίζουν ότι δεν είναι πολύ σημαντικό. Αλλά άκου, όταν λέω ότι είναι σημαντικό, δεν λέω ότι είναι σαν τη θεραπεία της λέπρας (γέλια). Δεν είναι ότι θεραπεύουμε εδώ φοβερές ασθένειες και σώζουμε τον κόσμο, παίζουμε μουσική και κάνουμε τέχνη και την επιδεικνύουμε στον κόσμο για να την απολαύσουν για 5 ή 10 λεπτά ή μισή ώρα. Δεν είμαι τόσο σημαντικός ως μουσικός, η τέχνη είναι σημαντική. Το κίνητρο είναι σημαντικό. Η μουσική είναι σημαντική. Δεν έχει σημασία αν θα το κάνω εγώ ή το κάνει κάποιος άλλος. Αυτό δεν έχει σημασία.

Όταν ήθελες να αγοράσεις μια κιθάρα πριν από εκατό χρόνια, χρειαζόσουν μόνο ένα καλό όργανο. Μόλις οι εταιρείες μπήκαν στη μέση, άρχισαν να φτιάχνουν σκατά. Φτιάχνουν σκατά, τα κάνουν να φαίνονται ωραία και λένε στους ανθρώπους ότι αυτά είναι τα καλύτερα πράγματα και τα πουλάνε. Είχαμε ένα διάσημο τσίρκο στην Αμερική εδώ και πολύ καιρό, που ονομαζόταν The Barnum & Bailey Circus. Ο P.T Barnum είναι διάσημος για το γεγονός ότι είπε: «Υπάρχει ένα κορόιδο που γεννιέται κάθε λεπτό». Και αν θυμάσαι το σύνθημα, όταν είχες την ευκαιρία να δεις το τσίρκο που ονομάζεται «Η Σπουδαιότερη Παράσταση στον Πλανήτη». Κάποιος φώναζε: «Η Σπουδαιότερη Παράσταση στον Κόσμο! Ελάτε να δείτε τη γενειοφόρο κυρία! Ελάτε να δείτε τους νάνους!» Πούλαγε σκατά στους ανθρώπους και τους έλεγε ότι ήταν φανταστικά. Συχνά έδιναν τα χρήματά τους σ’αυτούς επειδή σκέφτονταν ότι θα ήταν καλό, επειδή τους πίστευαν. Αυτή είναι η μουσική βιομηχανία. Αυτό είναι λυπηρό. Έχεις παρατηρήσει ότι όλα τα αστέρια της μουσικής είναι νέοι; Το έχεις παρατηρήσει ποτέ αυτό; Υπάρχει κάποιος  λόγος γι’αυτό. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι ότι δεν μπορούν να βρουν μεγαλύτερους σε ηλικία που να παίζουν μουσική. Επίτηδες βρίσκουν νέους. Θέλουν νέους καλλιτέχνες, επειδή μπορούν να τους ξεγελάσουν. Μπορούν να τους τάξουν το φεγγάρι και μετά τους δίνουν μια μικρή σκάλα. Αλλά δεν μπορούν να ξεγελάσουν έναν 50χρονο ή έναν 60χρονο. Δεν μπορούν να ξεγελάσουν εμένα.

 

Επειδή εσύ μπορεί να πεις «Όχι». Οι νεότεροι δεν μπορούν να πουν «Όχι».

Δεν θα πουν «όχι». Και αυτός είναι ο λόγος που πάνε και να βρίσκουν νέους τραγουδιστές και νέους μουσικούς. Τους υπόσχονται ένα μάτσο μαλακίες, θα τους δώσουν μια λιμουζίνα, θα τους δώσουν λίγο σεξ, ίσως και κάποια ναρκωτικά και τους λένε: «Θα γίνεις τεράστιο αστέρι». Για μερικά χρόνια, θα το κάνουν αυτό, αλλά όταν ένα άτομο μεγαλώνει αρχίζει να λέει: «Δεν θα το κάνω αυτό πια», τους καθαρίζουν όπως τραβάς το καζανάκι στην τουαλέτα και βρίσκουν κάποιον άλλο. Είναι κακοί. Είναι απολύτως κακοί.

 

frank6Ποια είναι η αντίδρασή σου όταν διαβάζεις ότι είσαι ένας από τους πιο υποτιμημένους κιθαρίστες όλων των εποχών;

Λοιπόν, δεν νομίζω ότι είμαι κιθαρίστας. Νομίζω ότι είμαι μουσικός. Ποτέ δεν θεωρούσα ότι είμαι κιθαρίστας, δεν νομίζω ότι είμαι κιθαρίστας. Νομίζω ότι είμαι ένας μουσικός που τυχαίνει να παίζει κιθάρα, όπως επίσης παίζω τύμπανα και μερικά άλλα όργανα. Είμαι γνωστός ως κιθαρίστας. Για μένα κιθαρίστας είναι κάποιος ειδικός στην κιθάρα, όπως είναι ο Andres Segovia. Αυτός είναι κιθαρίστας. Δεν είμαι κιθαρίστας, παίζω κιθάρα. Ναι, είμαι κιθαρίστας κατ’ αυτή την έννοια. Πρώτα είμαι μουσικός, είμαι δευτερευόντως κιθαρίστας . Όταν λένε ότι είμαι ένας από τους πιο υποτιμημένους κιθαρίστες, είναι ένα πολύ ωραίο κομπλιμέντο. Λένε ότι όχι μόνο είμαι υποτιμημένος, πράγμα που σημαίνει ότι τους αρέσω, αλλά λένε επίσης και ότι είμαι κιθαρίστας (γέλια). Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ως κιθαρίστα. Θα μπορούσαν να πουν ότι είμαι υποτιμημένος τραγουδιστής, επειδή τραγουδάω επίσης. Αλλά δεν είμαι τραγουδιστής. Πρέπει να τραγουδάω όταν είμαι στην μπάντα μου, γιατί δεν έχω τραγουδιστή. Για μένα, είμαι πάνω απ’όλα μουσικός. Ακόμα κι αν έπαιζα μπουζούκι , θα ήμουν ακόμα ένας μουσικός.

 

Ο Zakk Wylde (Ozzy Osbourne, Black Label Society) είπε πρόσφατα για μια ακόμη φορά: «Ο Frank Marino είναι μία από τις μεγαλύτερες κιθαριστικές επιρροές μου». Τον έχεις συναντήσει ποτέ;
Ναι, πραγματικά τον έχω γνωρίσει. Τον γνώρισα πριν γίνει ο Zakk Wylde. Έπαιζα στη Νέα Υόρκη, στο The Ritz, και αυτό το νεαρό παιδί με τα μακριά ξανθά μαλλιά, πολύ αδύνατο , πολύ μικρό, ήρθε για ένα αυτόγραφο. Νομίζω ότι το πραγματικό του όνομα είναι Jeff Wielandt. Τέλος πάντων, ήταν ένα παιδί-οπαδός και καθίσαμε και του έδωσα ένα αυτόγραφο και βγάλαμε φωτογραφίες. Και αυτό είναι το παιδί που έγινε ο Zakk Wylde.

 

Και την παραδέχεται ο ίδιος την επιρροή σου!

Ναι! Είναι ένας από τους λίγους που το κάνει (γέλια). Κοίτα, είχα εγκαταλείψει τη μουσική βιομηχανία το 1993. Μεταξύ του 1993 και του ‘97, τα παράτησα. Απουσίαζα. Δεν θα γύρναγα πίσω . Όταν το έκανα αυτό, το ‘94 ήταν η πρώτη φορά που άκουσα άλλους μουσικούς μου να αναφέρονται σ’εμένα μ’ευνοϊκό τρόπο. Όλα τα επόμενα χρόνια , ‘94 , ‘95, ‘96, άρχισα να λαμβάνω θετικά σχόλια που δεν είχα λάβει ποτέ προηγουμένως, όταν έπαιζα. Μόλις είχα φύγει, άρχισαν να με αναφέρουν. Όταν επέστρεψα το ‘98 και άρχισα και πάλι να παίζω, ακούω όλο και λιγότερο. Θυμάμαι μηχανικά ημερομηνίες: πότε ξεκίνησα, τι έπαιζα, πού έπαιζα, το είδος της μουσικής που έπαιζα το 1971, μόλις ένα χρόνο μετά το θάνατο του Hendrix. Και δεν είχαμε τους μουσικούς που να παίζουν το στυλ της κιθάρας που έπαιζα εγώ για τα επόμενα 5 έως 10 χρόνια.

 

 

frank8Έκτοτε μίλησα με τον Robin Trower, τον οποίο ανέφερες την προηγούμενη φορά.

Και ο Robin Trower δεν έχει το έπαιζε αυτό πριν από μένα. Έπαιζε ένα διαφορετικό είδος μουσικής, έπαιζε με τους Procol Harum, το οποία δεν ήταν καθόλου σαν το “Bridge of Sighs”. Έτσι, ο Robin άλλαξε τον στυλ του. Με το “Bridge of Sighs”. Νομίζω ότι μ’ αυτό ξεκίνησε. Ήμουν μόνος , φίλε! Δεν υπήρχε κανένας με τον οποίο θα μπορούσα να μιλήσω για αυτό. Για χρόνια ο τύπος με σκότωνε. Με σκότωνε. Κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα. Ήταν απίστευτο. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το έκαναν, ήμουν απλά ένα παιδί. Φαντάσου να το κάνεις αυτό σε ένα παιδί. Το τράβηξα αυτό όλα αυτά τα χρόνια έως ότου άλλοι κιθαρίστες άρχισαν να παίζουν στο στυλ που έχω. Ήμουν μόνος μου, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στη συνέχεια έγινε λίγο πιο εύκολο, διότι αυτό άρχισε να φαίνεται φυσιολογικό. Αλλά μετά από λίγο, επειδή ποτέ δεν έγινα τόσο γνωστός, όπως ορισμένοι από αυτούς, άρχισε να φαίνεται σαν να ήμουν εγώ που τους αντέγραψα. Το μόνο πράγμα που νομίζω ότι είχε βελτιωθεί στη μουσική ειλικρινά, πρέπει να σου πω, είναι οι δημοσιογράφοι .

 

Όχι, όχι, δεν το πιστεύω αυτό!
Έχουν βελτιωθεί. Ξέρεις γιατί; Επειδή οι ​​rock δημοσιογράφοι της εποχής μου, ήταν απίστευτοι. Αυτοί οι τύποι ήταν τόσο επικριτικοί.

 

Αλλά υπήρχαν τότε άνθρωποι όπως ο Dick Cavett, ο Tony Wilson και ο John Peel. Δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στις μέρες μας.

Τώρα, σήμερα τουλάχιστον έχεις στο Διαδίκτυο τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους. Δεν εργάζονται για μια εταιρεία όπως το Guitar Player ή το Guitar World ή το Hit Parader ή το Rolling Stone. Είναι ελεύθεροι, γράφουν αυτό που σκέφτονται.  Οι άνθρωποι που δούλευαν για τα περιοδικά, έπρεπε να πουλήσουν φύλλα. Έπρεπε να βάλουν γυαλιστερές φωτογραφίες και να γράψουν ιστορίες που θα έκαναν τους ανθρώπους να αγοράζουν περιοδικά. Δεν θα μπορούσαν απλά να αναφέρουν μια άποψη. Και συνειδητοποίησαν ότι το πράγμα που πουλάει περισσότερα περιοδικά, ήταν να εκφέρουν μια κακή γνώμη. Σε όλους αρέσουν τα κακά νέα. Και αυτό πουλάνε: κακές ειδήσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι εφημερίδες έχουν πάντα τις εικόνες του πολέμου στην πρώτη σελίδα και τους φόνους. Και αυτό έκαναν οι δημοσιογράφοι. Ήταν εντελώς επικριτικοί. Σήμερα οι δημοσιογράφοι στο Διαδίκτυο, είναι πραγματικά πολύ σκεπτόμενοι ανθρώποι .

 

Η μειοψηφία. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που κάποιες δεκαετίες νωρίτερα δεν θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό. Αλλά σήμερα, ακόμη και οι rock ιστοσελίδες κάνουν ό,τι τους λένε οι δισκογραφικές.

Εξακολουθούν να το κάνουν αυτό. Δεν ξέρω, γιατί δεν τα διαβάζω πολύ όλα αυτά. Αλλά όταν μπαίνω στο Διαδίκτυο και διαβάζω τις ανεξάρτητες ιστοσελίδες, διαβάζω πολλές φορές κάποια άρθρα που τσιγκλάνε την σκέψη και που είναι λογικά. Αλλά όταν διαβάζω μερικά από τα μεγαλύτερα δημοσιογραφικά ονόματα, νομίζω ότι η γραφή τους μερικές φορές είναι όπως όταν πηγαίνεις στο Youtube και διαβάζεις τα σχόλια μετά το video. Μπορείς να διαβάσεις τα σχόλια των ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα καλό να πουν. Πάντα επιλέγουν το κακό, το κακό, το κακό. Αγαπούν το κακό . Φαίνεται να είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης να το κάνουν αυτό. Αγαπούν το διάβολο.

 

Αυτό τους έχουν μάθει τα μέσα ενημέρωσης. Δεν είμαι επαγγελματίας, είμαι χομπίστας. Στην Ελλάδα, κανείς πριν από μένα δεν μίλησε με τον George Martin, τον Bob Ezrin, τον Nils Lofgren και τον Alan White. Κανείς. Έτσι, η απόφασή τους ήταν να ΜΗΝ μιλήσουν μ’αυτούς τους ανθρώπους. Προτιμούν τους Iced Earth, τους Blind Guardian και τους Nightwish. Δεν θέλουν τον Frank Marino. Δεν θέλουν τον Stanley Clarke. Προτιμούν τα εύκολα πράγματα.

Φυσικά. Κάνουν ακριβώς αυτό που τους λένε. Δεν κάνουν τίποτα, αν δεν τους πουν να το κάνουν. Αυτό είναι γελοίο. Είναι ανόητο .

 

frank9Πιστεύεις ότι οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το YouTube και το Facebook, μπορεί να βοηθήσουν πραγματικά έναν ανεξάρτητο μουσικό;

Μπορούν σίγουρα να τους βοηθήσουν να γίνουν γνωστοί. Αυτό είναι αλήθεια. Είναι αυτό καλό πράγμα; Αυτό είναι ένα άλλο ερώτημα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπορεί να βοηθήσει. Όταν «ανεβάζεις» τα τραγούδια σου ή φωτογραφίες και εκατομμύρια άνθρωποι, βλέπουν αυτό που κάνεις, τουλάχιστον θα γίνεις γνωστός. Ο κίνδυνος είναι ότι για να γίνεις γνωστός βγαίνεις έξω σε ένα τεράστιο ωκεανό γεμάτο πάρα πολύ κακή κουβέντα. Ξέρεις τι σκέφτομαι το Facebook και το Twitter; Νομίζω ότι είναι σαν να πας σε μια δημόσια τουαλέτα και να γράφεις στον τοίχο, να κάνεις γκράφιτι. Όλοι γράφουν γκράφιτι στους τοίχους τους. Και ξεχνούν ότι γράφουν τη σημαντική φιλοσοφία τους στον τοίχο μια τουαλέτας. Είναι ωραία να χρησιμοποιείς τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης για να δώσεις αληθινές πληροφορίες στους ανθρώπους επειδή οι πληροφορίες και η επικοινωνία είναι το πιο σημαντικό πράγμα σε κάθε κοινωνία. Αλλά αν συνέχεια αναρτάς: «Ναι, μόλις ετοίμασα το πρωινό σήμερα» ή «Ω, ψήνω ένα κέικ», αυτό είναι ένα μάτσο θόρυβος. Και αγαπούν το θόρυβο. Είναι σα να έχεις μια συνομιλία σε ένα γεμάτο club και να πρέπει να ουρλιάζεις πάνω από το θόρυβο. Αν είσαι σε ένα γεμάτο κλαμπ και υπάρχει θόρυβος και έχεις μια συνομιλία με κάποιον, το μόνο πράγμα για το οποίο μπορείς να μιλήσεις, είναι ανοησίες. Δεν μπορείς  να έχεις μια σοβαρή συζήτηση πάνω από το θόρυβο. Συζήτηση σχετικά με τα σοβαρά προβλήματα κάποιου ή τις επιθυμίες του ή τα όνειρα. Θα πρέπει να μιλήσεις για: «Αχ, ο καιρός είναι καλός σήμερα! Σ’ αρέσουν οι New York Yankees;» Έτσι φαίνεται. Είναι ένα μάτσο θόρυβος. Όταν αναρτάς στο Youtube ή στο Facebook, είναι όλα απλά ένα «μμμμμ». Μια συζήτηση απαιτεί εμένα και εσένα: Διάλογο.

 

Θέλουν απλά να κάνουν θόρυβο γύρω από το όνομά τους. Δεν θέλουν μια σοβαρή συζήτηση .

Το ξέρω. Αυτό είναι το πρόβλημα με τον κόσμο. Κοίτα την οικονομική κατάσταση τώρα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Βλέπουμε τώρα το αποτέλεσμα των ανθρώπων που έχουν κακή επικοινωνία για 50 χρόνια. Αυτό είναι το αποτέλεσμα: το χάος. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Ο καθένας μισεί τους πάντες. Είναι γελοίο. Ο John Lennon , που όλοι λένε: «Ουάου! Ήταν σπουδαίος , ήταν σπουδαίος», είπε: «Το μόνο που χρειάζεσαι είναι αγάπη» (“All You Need is Love”), το οποίο είναι πραγματικά κάτι που είπε ο Ιησούς. Ακόμη και αν αυτό που είπε ο Lennon είναι αλήθεια, ακόμη και αν αυτό που είπε ο Ιησούς είναι αλήθεια, κανείς δεν φαίνεται να το κάνει. Είναι ένα σπουδαίο πράγμα που κάποιοι άνθρωποι το είπαν, αλλά δεν το κάνουν. Αλλά όλοι είναι ακόμα απασχολημένοι με το να κάνουν φασαρία και να κάνουν «μμμμ». Αυτό προκύπτει μετά από 50 έως 100 χρόνια μη επικοινωνίας με τους γείτονές μας και με τους εχθρούς μας. Αυτό είναι αποτέλεσμα του οικονομικού χάους και της ύφεσης που έχουμε σήμερα στον κόσμο, στη χώρα σου και στη χώρα μου, στις ΗΠΑ και σχεδόν σε κάθε χώρα. Πλήρες και απόλυτο οριστικό χάος. Αυτό ζούμε.

 

Στη δεκαετία του ’70 μπορούσες να ακούσεις στο ραδιόφωνο Frank Marino & Mahogany Rush, Grand Funk Railroad ή Steely Dan. Γιατί το σημερινό ραδιόφωνο είναι τόσο χάλια;

(Γέλια) Πρώτα απ’ όλα, δεν θα μπορούσες να με ακούσεις στο ραδιόφωνο τη δεκαετία του ’70. Ήμουν ίσως ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που ποτέ δεν παίχτηκαν στο ραδιόφωνο . Έπρεπε να παίζω συναυλίες. Είχαμε ένα hit, αυτό ήταν! Σε 12 χρόνια. Λεγόταν “ Strange Dreams”. Στην αρχή είχαμε το “Dragonfly”, αλλά αυτό ήταν. Άλλο υλικό μου δεν έπαιξε ποτέ από το ραδιόφωνο και όταν έπαιζαν δικά μου πράγματα στο ραδιόφωνο , έπαιζαν μόνο τις διασκευές μου. Αυτό είναι γελοίο . Έκανα 50 τραγούδια και έπαιζαν το “Purple Haze” ή το “I’m a King Bee” ή το “Johnny B. Goode”. Έχω κάνει μόνο περίπου 9 ή 10 διασκευές σε όλη μου τη ζωή, αλλά εκείνοι αυτά ήταν τα μόνα που συνήθιζαν να παίζουν. Τέλος πάντων , αυτό είναι μια άλλη ιστορία, αλλά, ναι, πραγματικά το ραδιόφωνο δεν έχει σχέση με τη μουσική, είναι για να σου πουλάνε διαφημίσεις ανάμεσα στη μουσική. Αυτό είναι όλο. Πάντα αυτό ήταν.

 

frank10Ναι, αλλά ήταν πολύ καλύτερο τότε!

Ναι, επειδή είχες καλλιτέχνες που έκαναν πολύ καλύτερη μουσική. Γιατί τότε θα έπρεπε να επιλέξουν. Είχαν να επιλέξουν τους Steely Dan ή τον Elton John. Θα έπρεπε να τα επιλέξουν όλα αυτά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έκαναν μουσική. Αλλά σήμερα κανείς δεν δίνει δεκάρα. Ποιος νοιάζεται: «Ναι , θα πάρω την κιθάρα, θα την βάλω στην πρίζα, θα κάνω ένα video, θα πάρω μια κοπέλα που φαίνεται ωραία, θα της κάνουν κοντινά, θα κραυγάζει και θα φωνάζει». Νοιάζονται για το video τώρα. Αυτό κάνουν. Δεν υπάρχει τέχνη σ’ αυτό πια. Δεν θέλω να ακούγομαι σαν γέρος που λέει: «Χριστέ μου, το παλιό καιρό ήταν καλύτερα». Ακούγομαι σαν γέρος. Αυτό είναι αλήθεια. Θέλω να εκφέρω τη γνώμη μου, κι ας είναι λάθος. Και εδώ είναι η γνώμη μου. Πάρε ένα μάτσο νέους που μόλις αρχίζουν και έχουν δώσει υπόσχεση ο ένας στον άλλο ότι δεν θα κάνουν σκουπίδια και σκατά. Ότι θα κάνουν μόνο καλά πράγματα και θα τα παραδίδουν στους σωστούς ανθρώπους. Αν ο καθένας το κάνει αυτό, αυτό θα είναι το μόνο πράγμα που θα υπάρχει. Δεν θα υπάρχει πια αυτό. Θα υπάρχει κάποια αναγέννηση. Πάω πάλι πίσω στις ρίζες της δικής σου χώρας: Όταν έλεγαν ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης και αυτοί οι άνθρωποι τα πράγματα που είπαν ως φιλοσοφία η οποία άλλαξε τον κόσμο. Τώρα φαντάσου να πάρεις αυτούς τους τύπους, τους συγκεκριμένους ανθρώπους και να τους φέρεις στο σήμερα και να τους βάλεις να πουλάνε αυτοκίνητα. Αυτό συνέβη. Ξέρεις , είναι σύνηθες να μας αρέσουν κάποιοι ηθοποιοί στις ταινίες: o Αλ Πατσίνο, o Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Αυτοί είναι ηθοποιοί, έτσι δεν είναι; Και τους αγαπάμε αυτούς τους ηθοποιούς, επειδή μας αρέσουν οι άνθρωποι που έπαιζαν στις ταινίες τους. Τώρα ξαφνικά, βλέπουμε όλοι αυτοί οι ηθοποιοί να κάνουν διαφημίσεις για αυτοκίνητα ή να διαφημίζουν κάποια σούπα. Επειδή δεν είχαν τόσο πολύ δουλειά και άρχισαν να κάνουν αυτό. Όταν βλέπουμε όλους αυτούς του ηθοποιούς να το κάνουν αυτό, έχουμε την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ: «Είναι περίεργο. Τι συμβαίνει;» Όταν βλέπουμε τους Rolling Stones συνεχώς να βγαίνουν και να αρμέγουν το κοινό. Έτσι, ναι, πάρε αυτούς τους μεγάλους φιλοσόφους, βάλτους στη μηχανή του χρόνου, φέρτους εδώ και βάλτους να πουλάνε σούπες στον κόσμο. Τόσο γελοίο είναι. Φαίνεται εντελώς ηλίθιο. Και ξέρεις τι συμβαίνει μόλις ο Σωκράτης αρχίσει να πουλάει σούπα στον κόσμο, ξαφνικά κανένας δεν θα δώσει δεκάρα για τα πράγματα που είπε όταν ήταν φιλόσοφος. Θα νομίσουν απλά ότι είναι ένας ακόμα ηλίθιος. Ξέρεις τι εννοώ; Ο πολιτισμός είναι το πιο σημαντικό πράγμα σε μια κοινωνία. Είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους, ανθρώπους και όχι μόνο αριθμούς.

 

Θα ήθελες να παίξεις σε μια Hendrix Experience περιοδεία; Πολλοί σημαντικοί κιθαρίστες έχουν λάβει μέρος σ’ αυτή την περιοδεία .

Λοιπόν, πριν από δύο μήνες μου ζητήθηκε να το κάνω. Αρνήθηκα.

 

Γιατί ;

Κοίτα, πρώτα απ’όλα, δεν μπορούσα να το κάνω επειδή είμαι πολύ απασχολημένος. Δεν είμαι πολύ σίγουρος αν θέλω να το κάνω αυτό. Έχω βαρεθεί να με συνδέουν ειδικά με τον Jimi Hendrix. Αλλά να το πουλήσω για τα χρήματα; Όχι, απλά δεν θέλω να το κάνω .

 

Αλλά αν ένα άτομο αξίζει να βρίσκεται εκεί, είναι ο Frank Marino!!! Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καμία ιδέα σχετικά με την πνευματικότητα του Jimi Hendrix. Εσύ έχεις.

Συμφωνώ. Συμφωνώ απολύτως. Μάλιστα, όταν αυτός ο τύπος, ο αντζέντης, μου τηλεφώνησε για να μου ζητήσει να το κάνω, μου είπε: «Θα έπρεπε να ήσουν σ’αυτό από την αρχή». Μου είπε: «Το έκανες αυτό για τον Jimi Hendrix για 10 χρόνια πριν καν κάποιος άλλος ακούσει για αυτό». Σαν να λέει: «Πραγματικά το έκανες όταν δεν ήταν δημοφιλές» .

 

Νομίζω ότι  είσαι ο μόνος που θα μπορούσε να το κάνει και δωρεάν.

Ναι. Αλλά είπα: «Κοίτα, ο λόγος που έκανα την μουσική που έκανα  ήταν επειδή την πίστευα από μουσικής άποψης». Από τη στιγμή που λέμε: «Πάμε να το πουλήσουμε! Ας το συσκευάσουμε και να το πουλήσουμε». Τότε γίνεται ευτελές. Δεν θέλω να είμαι μέρος αυτού. Ο Θεός να τους ευλογεί. Ελπίζω να βγάλουν πολλά χρήματα, ελπίζω να κάνουν πολλούς οπαδούς.

 

Αλλά ήσουν ο πρώτος. Όλοι οι άλλοι ήρθαν πολύ αργότερα.

Ναι, είμαι ο πρώτος. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είμαι ο πρώτος. Μπορούν να πουν πολλά πράγματα, μπορούν να πουν ότι είμαι κακός κιθαρίστας, αλλά δεν μπορούν να πουν ότι δεν ήμουν ο πρώτος (γέλια). Η ιστορία το αποδεικνύει.

 

Είχες ποτέ κάποια προσφορά για να γίνεις session μουσικός; Υποθέτω ότι θα είχες πολύ δουλειά.

Ναι, αν ήθελα να γίνω session μουσικός. Ο μόνος λόγος που δεν έκανα sessions, ειλικρινά είναι επειδή δεν είμαι καλός στο να θυμάμαι τα τραγούδια. Δεν είμαι σπουδαγμένος μουσικός. Δεν έχω κάποια μεθοδολογία όταν κάνω εξάσκηση ή παίζω πιάνο. Δεν είμαι καλός σε αυτό. Θέλω να αυτοσχεδιάζω όλη την ώρα. Όταν παίζεις στο δίσκο ενός φίλου, σου λένε: «Εδώ είναι το τραγούδι, παίξε ό,τι θες». Αυτό είναι διαφορετικό. Αλλά όταν σου λένε: «Εδώ είναι η παρτιτούρα. Αυτό είναι ό,τι χρειάζεσαι για να το παίξεις». Δεν μ’ενδιαφέρει πραγματικά να το κάνω αυτό, ακόμη και αν με πληρώσουν .

 

Είσαι ευχαριστημένος με τη θριαμβευτική επιστροφή του βινυλίου ;

Ναι, μου αρέσει το βινύλιο (γέλια). Μακάρι να μην σταματήσει ποτέ. Το βινύλιο είναι ωραίο. Πρώτα απ’ όλα, ένας λόγος που το βινύλιο είναι σπουδαίο, είναι επειδή είναι μεγάλο και μπορείς να έχεις ένα πολύ μεγάλο εξώφυλλο. Και είναι αρκετά μικρό σε διάρκεια, δεν είναι μεγάλο. Δεν έχει πολλά fillers. Έχεις μόνο το καλό υλικό. Και μου αρέσει αυτό. Θα κάνω μάλλον και πάλι βινύλιο.

 

frank7Τον Ιούλιο του 1974, οι Rush με τους Bull Rush άνοιγαν τις συναυλίες των Mahogany Rush (βλ. αφίσα).

Ω, πώς το βρήκες αυτό; Είναι αστείο. Τη θυμάμαι αυτή τη συναυλία. Τη θυμάμαι σίγουρα γιατί σκέφτηκα εκείνη την εποχή: «Τι διοργανωτής είναι αυτός που τα έβαλε όλα αυτά μαζί;» (γέλια).

 

Έπαιξες τρεις φορές με αυτούς εκείνο τον Ιούλιο και η τέταρτη συναυλία, η συναυλία της αφίσας, στο Ottava Civic Center, ακυρώθηκε .

Πω πω, φίλε! Έχεις κάνει καλή έρευνα.

 

Το 2002, κατά τη διάρκεια της Legends of Rock περιοδείας τζάμαρες με τον Uli Jon Roth. Το διασκέδασες παίζοντας τραγούδια του Hendrix με τον Uli Jon Roth;

Ο Uli είναι φίλος μου και με κάλεσε να κάνω αυτή την περιοδεία. Πραγματικά, είχα προσκληθεί επειδή ο Michael Schenker την τελευταία στιγμή δεν θα μπορούσε να πάει. Έτσι, ο Uli μου τηλεφώνησε και μου είπε: «Θέλεις να έρθεις στη θέση του Michael Schenker (MSG, UFO, Scorpions) και να παίξω με σένα τα πράγματά σου». Είπα : «Σίγουρα». Ήμουν τόσο χαρούμενος που με κάλεσαν και ήξερα ότι ο Jack Bruce (Cream) ήταν σε αυτό και ο Glenn Hughes (Deep Purple, Black Country Communion) και κάποιοι άλλοι και ήμουν πολύ χαρούμενος που θα πήγαινα με τα παιδιά μου, σαν ένα είδος διακοπών κάνοντας την “Legends of Rock” περιοδεία. Όμως, την πρώτη μέρα ήταν πραγματικά-πραγματικά διασκεδαστικό. Υπήρξαν κάποια προβλήματα στην περιοδεία με κάποιους από τους άλλους ανθρώπους. Ο Uli ήταν σπουδαίος και ήταν υπέροχο να είμαι μαζί του, με υπερασπίστηκε πραγματικά. Υπήρχαν κάποιοι άλλοι άνθρωποι σε εκείνη την περιοδεία που δεν με ήθελαν εκεί. Είναι αστείο, επειδή δεν τους πείραξε από την πρώτη μέρα. Την πρώτη μέρα έπαιξα στο μέσο του προγράμματος και τη δεύτερη μέρα έπρεπε να ανοίξω τη συναυλία. Ξέρεις, τι πραγματικά με ενόχλησε:  Ότι ανέφεραν τους ίδιους λόγους που άκουγα όταν ήμουν 16 χρονών. Χρησιμοποιούσαν τον ίδιο λόγο όλη την ώρα: τον Jimi Hendrix , τον Jimi Hendrix , τον Jimi Hendrix. Είναι σαν μερικές φορές να εύχομαι να μην είχα ακούσει ποτέ το όνομα του Jimi Hendrix. Έτσι, ήταν διασκεδαστικό; Ναι. Ήταν διασκεδαστικό να παίζω με τον Uli; Ναι, μου αρέσει o Uli. Δεν είναι απλά ένας μεγάλος μουσικός, είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος , είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος και είναι ένας σπουδαίος κιθαρίστας. Αυτός είναι κιθαρίστας. Και είναι σπουδαίος μουσικός: παίζει πιάνο, παίζει βιολί, είναι ένας πραγματικά μεγάλος μουσικός. Και η σύζυγός του, η Liz Vandall, είναι μια καταπληκτική τραγουδίστρια. Είναι επίσης μια σπουδαία μουσικός.

 

Έχεις t -shirts από τις περιοδείες σου τη δεκαετία του ‘70;

T – shirt; Εγώ δεν έχω, αλλά πάω στοίχημα ότι έχει η γυναίκα μου. Ή η μητέρα μου (γέλια).

 

Επειδή στο διαδίκτυο πωλούν t -shirts από την “Tales of the Unexpected” περιοδεία του 1979 και ήταν όλα sold out!

Κάποιος πουλάει “Tales of the Unexpected” t-shirts;

 

Ναι. Για γυναίκες! Θα σου στείλω το link .

Κάν’ το σε παρακαλώ. Το μόνο πράγμα που έχω κράτησει είναι το jacket που είχα στην “Juggernaut”  περιοδεία. Το σακάκι του μπέιζμπολ για το εξώφυλλο του “Juggernaut”. Το κράτησα αυτό. Αλλά ποτέ δεν κράταγα φωτογραφίες μου. Ποτέ δεν κράταγα άρθρα. Ποτέ δεν κράταγα t -shirts ή αναμνηστικά. Ήθελα να προχωρήσω. Δεν έχω αυτά τα πράγματα στον τοίχο μου. Οι μουσικοί έχουν στον τοίχο, τους πλατινένιους ή τους χρυσούς δίσκους τους. Δεν θα τους έβαζα στον τοίχο μου να τους κοιτάζω και να αισθάνομαι ότι έχω μια σπουδαία καριέρα. Είμαι απλά ένας κανονικός άνθρωπος, φίλε.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Frank Marino για τον χρόνο του.

Τσεκάρετε τα www.mahoganyrush.com και http://www.facebook.com/OfficialFrankMarino

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: Tony Kunkel – photo from The Variety Playhouse Atlanta, GA – 10/29/2006

 

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry