HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:
Είχαμε την τεράστια τιμή να μιλήσουμε με ένα αληθινό θρύλο της μουσικής: τον Frank Marino. Με την μπάντα του, τους Mahogany Rush, και ως solo καλλιτέχνης, δημιούργησε πολύ ενδιαφέρουσα μουσική και ακόμα καταπλήσσει τους οπαδούς με την δεξιότητά του στην κιθάρα. Ο Frank και οι Mahogany Rush περιόδευσαν με τους Aerosmith, Queen, Jeff Beck, Cheap Trick και μπάντες όπως οι AC/DC και οι  Judas Priest άνοιγαν τις συναυλίες τους. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

frankoneΠρώτα απ’ όλα, πώς είναι o ώμος σας αυτή την περίοδο (ο Frank είχε πρόσφατα σοβαρό πρόβλημα με τον ώμο του);

Πάει καλύτερα τώρα. Εκτός από τον άλλο που αρχίζει και πονάει (γέλια). Πραγματικά, ο άλλος αρχίζει να πονάει. Δεν ξέρω τι συμβαίνει.

 

Πόσο κοντά είναι η κυκλοφορία του πρώτου σας DVD σας από την Αγορά (Agora) του Cleveland; Ξέρω ότι είχατε κάποια σοβαρά προβλήματα με τον ήχο των drums.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, στις 24 Δεκεμβρίου, στις 11 το βράδυ, νόμιζα ότι είχα τελειώσει με όλα τα drums. Αλλά κοίταξα πίσω σε μερικά από τα άλλα πράγματα που είχα κάνει νωρίτερα και ένιωσα ότι ακόμα, αν και όχι τόσο πολύ, αλλά έχω ακόμα μερικά πράγματα να κάνω εδώ και εκεί. Δεν μπορώ να πω αν πρόκειται να είναι άλλα 4 ή 5 τραγούδια που πρέπει να κοιτάξουμε πίσω και να διορθώσουμε κάποια πράγματα. Πόσο καιρό πρόκειται να πάρει αυτό, δεν ξέρω. Αλλά όταν γίνει, τότε θα πρέπει να ξεκινήσει η επόμενη φάση του project, το οποίο είναι ό,τι θα έκανα πριν από δύο χρόνια, όταν ήρθα σπίτι με το υλικό της ηχογράφησης. Θα ήθελα να ξεκινήσω την μίξη και να συντονίσω όλα αυτά τα πράγματα, αυτό που θα έκανα αν τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά έπρεπε να προσθέσω αυτά τα δύο χρόνια για να φτάσω σ’αυτό το σημείο. Έτσι, είμαι δύο χρόνια πίσω. Όταν τελειώσω τα τύμπανα, θα πάω στο επόμενο στάδιο. Από εκείνο το σημείο, θα χρειαστούμε πιθανόν ακόμη 2-3 μήνες.

 

Έτσι, να ελπίζουμε ότι μέχρι το καλοκαίρι θα κυκλοφορήσει.

Αν είμαι πραγματικά τυχερός. Ο Θεός ξέρει αν θα έχει γίνει μέχρι το καλοκαίρι. Συμβαίνουν πολλά. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα έκανα αυτό που κάνω. Η δουλειά που κάνω είναι πραγματικά αδύνατον να την φανταστείς. Δεν έχεις ιδέα πόσα «κοψίματα» έπρεπε να κάνω. Είναι σχεδόν ένα εκατομμύριο «κοψίματα» που έπρεπε να κάνω ψηφιακά, ένα-ένα.

 

Πόσο ζωντανός θα είναι ο ήχος του DVD; Χρειάστηκε να κάνετε overdub στα πάντα;

Όχι. Το θέμα ήταν ότι δεν ήθελα να κάνω overdub. Αν ήταν ένας δίσκος, θα μπορούσα να πω στον drummer «Εντάξει, έλα να κάνεις overdub στα τύμπανα και θα το διορθώσουμε». Αλλά επειδή ακριβώς ήθελα να είναι ζωντανό, γι ‘αυτό τα κόβω, ένα-ένα τη φορά. Και βασικά πρέπει να πάρω αυτό το κατεστραμμένο κομμάτι του ήχου και να το διορθώσω. Να το διορθώσω ένα-ένα, κάθε χτύπημα που έκανε ο drummer. Και υπάρχουν πολλά χτυπήματα σε μια 12-ωρη συναυλία. Έτσι, το τελικό αποτέλεσμα είναι τέλειο. Είναι ακριβώς αυτό που θα είχαμε εάν η συσκευή δούλευε. Ακόμη βεβαιώθηκα ότι αν κάναμε κάποιο λάθος, κράταγα το λάθος. Δεν ήθελα να αλλάξουμε κάτι ή να το βελτιώσουμε. Θέλω να είναι πραγματικά ό,τι ήταν. Έτσι, έμπλεξα πολύ για να βεβαιωθώ ότι κάθε μικροθόρυβος και κάθε μικρό λάθος είναι ακριβώς ό, τι ήταν. Όσον αφορά την κιθάρα και τα φωνητικά και την ρυθμική κιθάρα και μπάσο, δεν τα έχω καν κοιτάξει ακόμα. Σκοπεύω να το κρατήσω όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικό. Σκεφτόμουν ότι σε μερικά από τα τραγούδια που κάναμε από τους παλιούς δίσκους, θα μπορούσα να προσθέσω λίγο συνθεσάιζερ-μπάσο ή κάτι που μπορεί να κάνει τα τραγούδια αυτό που ήταν. Για παράδειγμα, κάναμε ένα τραγούδι πολύ παλιό, που ονομάζεται “Strange Universe”. Σε αυτό το τραγούδι, με τίτλο “Strange Universe” δεν υπάρχει κανονικό μπάσο, υπάρχει Minimoog μπάσο. Έτσι, όταν παίζουμε ζωντανά, τα μέρη του Minimoog μπάσου παίζονται από κανονικό μπάσο. Έτσι, σκεφτόμουν να μετατρέψω αυτά τα μέρη του μπάσου σε Minimoog ήχους. Έτσι, νομίζω ότι θα είναι όπως ακριβώς και τα παλιά τραγούδια. Ό, τι ακούγεται καλό, αλλά δεν αλλάζει αυτό που νομίζουν οι άνθρωποι. Αν κοιτάξει κανείς το DVD, βλέπει τα πάντα, δεν τ’ ακούει μόνο. Δεν θέλουμε να φαίνονται διαφορετικά απ’ ό, τι ακούγονται. Ο λόγος για τον οποίο πολλοί άνθρωποι κάνουν overdub είναι ότι κίνητρό τους κάνοντας ένα DVD είναι να μπορούν να κάνουν περισσότερα DVD ή να μπορούν να κάνουν περισσότερα albums ή να μπορούν να έχουν καριέρα. Για να βεβαιωθούν ότι όλα είναι τέλεια, ότι ο κόσμος θα το αγαπήσει, αλλά το δικό μου κίνητρό κάνοντας αυτό το DVD δεν είναι να κοροϊδέψω. Δεν ξέρω καν πώς να το κάνω αυτό, έτσι κι αλλιώς. Θέλω μόνο να είναι μια ιστορία για το τι κάναμε εκείνη την ημέρα, ασχέτως αν είναι καλό ή κακό, δεν μ’ενδιαφέρει πραγματικά και δεν ξέρω αν κάποιος έχει ξανακάνει μια 12-ωρη συναυλία. Κάνουμε κάτι για το μέλλον εδώ (γέλια).

 

Έχετε κάνει καθόλου γράψιμο ή ηχογραφήσεις για ένα επόμενο studio album;

Όταν δεν δουλεύω πάνω σ’ αυτό, ναι έχω πολλές ιδέες. Αλλά για να κάτσω και να τις ηχογραφήσω, είναι ένα εντελώς άλλο πράγμα. Δεν έχω το χρόνο. Θέλω να πω βάζω 15 ώρες κάθε μέρα για δύο χρόνια σ’αυτή τη δουλειά (σ.σ.: στο DVD). Και δεν έχω κάνει τίποτα άλλο εκτός απ’ αυτή τη δουλειά εδώ και δύο χρόνια. Και γι ‘αυτό άρχισε ο ώμος μου να πονάει.

 

Αυτές οι ιδέες είναι για το blues album που θέλατε να κάνετε ή για κάτι άλλο;

Είναι το ίδιο πράγμα. Προσπαθώ να το κάνω αυτό εδώ και 15 χρόνια και δεν το έχω τελειώσει. Δεν έχει τελειώσει. Αλλά όταν έχω το χρόνο να το κάνω, θα τελειώσει πραγματικά. Αν δεν είχα αυτό το πρόβλημα με το DVD, το σχέδιό μου τον Δεκέμβριο του 2010 ήταν «Εντάξει, θα μιξάρω το DVD από το Δεκέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο, στη συνέχεια θα τελειώσω το blues album, και στη συνέχεια, θα κάνω ένα νέο album με τους Mahogany Rush». Και το καλοκαίρι (σ.σ.: του 2011), θα είχα 3 πράγματα. Αλλά ο Θεός είπε: «Όχι, όχι. Θα πρέπει να διορθώσεις το DVD πρώτα». Έτσι, αυτό κάνω τώρα.

 

Θα περιοδεύσετε το 2013;

Λοιπόν, είχα προσφορές για περιοδεία, αλλά δεν μπορώ να πω «ναι». Έτσι, όταν μου τηλεφωνούν και μου λένε «Θες να βγεις έξω και να κάνεις κάτι;», δεν μπορώ να πω «ναι», γιατί δεν ξέρω πότε θα το τελειώσω. Έτσι, για να είμαι έτοιμος να βγω σε περιοδεία, δεν μπορώ απλά να καλέσω το συγκρότημά μου και να πω «Ω, φεύγουμε την επόμενη εβδομάδα». Πρέπει να τους φέρω εδώ και να κάνω πρόβες με όλους αυτούς τους ανθρώπους, χρειάζεται αρκετός χρόνος για να ετοιμαστούμε να το κάνουμε. Και δεν μπορώ να το κάνω αυτό, πρέπει να πω στους ανθρώπους «Όχι, όχι. Ίσως θα περιοδεύσουμε το επόμενο έτος. Δεν ξέρω». Ξέρεις ποιος είναι Paul Gilbert;

 

Ναι. Σας θαυμάζει.

Μου τηλεφώνησε πριν από λίγους μήνες και μου είπε ότι θέλει να έρθω σε μια κατασκήνωση για κιθαρίστες στα βουνά, έξω από τη Νέα Υόρκη και με προσκάλεσε να πάω. Ήθελα να πάω και σκεφτόμουν ότι θα ήταν διασκεδαστικό, αλλά έπρεπε να του πω ότι δεν μπορώ. Δεν μπορώ τον Ιούλιο (του 2013). Δεν ξέρω αν θα το έχω τελειώσει ακόμα. Ήθελα να πω «ναι», αλλά θα διαρκέσει για 5 ημέρες τον Ιούλιο και του είπα «Κοίτα, θέλω να έρθω αλλά δεν ξέρω πού θα είμαι τον Ιούλιο». Ο κόσμος ζητάει να κάνω κάποιες συναυλίες, αλλά δεν μπορώ να απαντήσω σ’ αυτό το ερώτημα μέχρι να μάθω τι συμβαίνει με αυτό το project. Γιατί αν σταματήσω να το κάνω και αρχίσω να κάνω κάτι άλλο, δεν πρόκειται ποτέ να το τελειώσω. Ποτέ δεν θα μπορέσω να γυρίσω πίσω και να το τελειώσω. Πρέπει να το τελειώσω. Είμαι πολύ κοντά.

 

Μπορείτε να μας εξηγήσετε γιατί το California Jam II του 1978 (μαζί με Aerosmith, Ted Nugent, Santana και Heart), δεν ήταν μια καλή ανάμηνση για σας;

(Γέλια) Λόγω του τρόπου που βλέπω τη μουσική βιομηχανία. Είμαι σίγουρος ότι αυτή η συναυλία ήταν πολύ καλή για όλους, είμαι σίγουρος ότι οι άνθρωποι την λάτρεψαν, είμαι σίγουρος ότι οι μπάντες την λάτρεψαν. Αλλά δεν κοιτάω την μουσική με τον ίδιο τρόπο και για τους ίδιους λόγους όπως οι περισσότεροι άνθρωποι. Λόγω του τρόπου που βλέπω την τέχνη και τη μουσική, για μένα το California Jam ήταν σαν ένα σύμβολο ό,τι δεν μου αρέσει. Ήταν ένα εμπορευματοποιημένο «πούλα-πούλα-πούλα». Ξέρεις, κάθε φορά που βλέπω συναυλίες των Stones και το Live Aid και το Live 8, όταν κάνουν αυτές τις τεράστιες συναυλίες, μου φαίνεται ότι αυτό δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πραγματική μουσική. Είναι καλό για τις μπάντες, την παρέα, το χαβαλέ και τους επισκέπτες, όχι όμως για τη μουσική. Για μένα αυτό είναι κακό. Αυτό δεν με κάνει να αισθάνομαι πολύ καλά. Κοιτάζοντας πίσω σ’ αυτό λέω «Λοιπόν, θα μπορούσε να ήταν καλό, αλλά ο τρόπος που έγινε ήταν πολύ εμπορικός». Ποτέ δεν ήμουν εμπορικός τύπος.

 

Ίσως είναι καλύτερα για σας. Να κοιμάστε καλύτερα τη νύχτα.

Ναι, είμαι ευτυχής που κάνω αυτό που κάνω. Πάντα ήμουν ένας μη-εμπορικός τύπος και μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι τα τραγούδια είναι πολύ μεγάλα και δεν παίζονται στο ραδιόφωνο. Ναι, αλλά αυτό είναι αυτό που κάνω. Άκου, παίζω 5 όργανα, κάνω παραγωγές, αν ήθελα να με παίζει το ραδιόφωνο θα μπορούσα να κάνω (γέλια). Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Για μένα το να κάνω εμπορική μουσική είναι σαν να μου ζητούσες να πάω στο American Idol. Τα βλέπω με τον ίδιο τρόπο. Κάτι που δεν θα ήθελα να κάνω. Σου θυμίζω, ότι πράγματι γράφω pop μελωδίες. Γράφω παλιομοδίτικες pop μελωδίες. Έχω γράψει πάνω από 80 ή 90 pop κομμάτια και έχω ηχογραφήσει μερικά από αυτά.

 

Για να ερμηνευτούν από εσάς ή από κάποιον άλλο;

Όχι, απλά τα ακούω για διασκέδαση, αλλά δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να ερμηνεύσω τα περισσότερα από αυτά. Δεν ταιριάζουν σε μένα.

 

Δώστε τα σε άλλους.

Ναι, αν κάποιος εμφανιστεί και είναι αυτού του είδους καλλιτέχνης και θέλει να κάνει αυτά τα τραγούδια, θα του πω «Ναι, προχώρα και κάνε αυτά τα τραγούδια». Το κάνω μόνο και μόνο ως ένα είδος χόμπι. Μου αρέσει να γράφω pop μουσική. Είναι πολύ εύκολο να τα θυμηθείς. Είναι πολύ μικρά: 2-3 λεπτά.

 

Το 1975 παίξατε support στους Queen κατά τη διάρκεια της “Sheer Heart Attack Tour” τους. Πώς ήταν η εμπειρία;

Ήταν δύσκολο. Ήταν μια σκληρή εμπειρία. Ήμασταν νέοι και εκείνες τις ημέρες ένα πράγμα συνέβαινε. Δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει ακόμα, αλλά τότε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 οι μπάντες μόλις είχαν αρχίσει να υπερ-ηχογραφούν. Υπήρχε ένα κίνημα, έτσι δεν είναι; Οι μπάντες ήταν πολύ ανταγωνιστικές και εγώ προέρχομαι από την αντίληψη της δεκαετίας του ’60, όπου δεν ήταν καθόλου ανταγωνιστικά. Το Woodstock, αυτό το είδος της μουσικής για μένα είναι ότι ο ένας βοηθά τον άλλον, ο καθένας είναι φίλος, σκέψου τους Grateful Dead και τους Jefferson Airplane. Από εκεί κατάγομαι. Έτσι, τη δεκαετία του ’70 άρχισα να δουλεύω με άλλα συγκροτήματα και σκεφτόμουν  ότι θα είναι το ίδιο. Σε αυτή την περιοδεία με τους Queen, το crew από τις άλλες μπάντες έκανε πράγματα εναντίον μας: έσβηναν τα φώτα, έκοβαν το ρεύμα, τέτοια πράγματα. Κάθε βράδυ τα έκαναν αυτά τα πράγματα. Δεν ήταν η μπάντα που το έκανε, ήταν το crew ή οι managers. Πέρασα μια φριχτή χρονική περίοδο και περιοδεύσαμε πολύ μαζί τους και κάθε μέρα που είχαμε συναυλία έλεγα «Ω, όχι. Τι θα συμβεί σήμερα;» Έτσι, δεν πέρασα καλά τότε. Υπήρχε πάρα πολύ ανταγωνισμός. Δεν σκέφτομαι καθόλου ανταγωνιστικά. Δεν με νοιάζει αυτό. Είμαι απλά ένας κανονικός άνθρωπος. Αυτή δεν ήταν μια ευχάριστη εμπειρία. Οι περισσότερες από τις συναυλίες που έκανα στη δεκαετία του ’70 είχαν σε κάποιο βαθμό αυτό το συναίσθημα. Γι ‘αυτό και το 1993 παράτησα τη μουσική. Δεν γύριζα πίσω. Και ο μόνος λόγος που επέστρεψα ήταν λόγω των οπαδών μου στην ιστοσελίδα μου. Δεν είχα καν μια ιστοσελίδα δική μου, αυτοί ήρθαν σε μένα. Βασικά μου είπαν «Γύρνα πίσω και κάνε 10 συναυλίες εδώ και 20 συναυλίες εκεί. Και αυτό κάνω από το 1998, 1999. Κάνω 20 συναυλίες ανά έτος ή 10 ή 4 ή καμμία. Το κάνω όταν πρόκειται να είναι διασκεδαστικό. Επειδή δεν υπάρχουν χρήματα σ’ αυτό. .

 

Οι AC/DC άνοιξαν για σας το 1979. Περιμένατε ότι θα γίνουν τόσο δημοφιλείς;

Ναι, το περίμενα στην πραγματικότητα! Και υπάρχουν δύο λόγοι γι ‘αυτό: Πρώτον, ακούγονταν πραγματικά-πραγματικά καλοί (γέλια). Μου άρεσε αυτό που έκαναν. Δεν ήταν αυτό που θα έκανα εγώ, αλλά ήταν καλοί σ’ αυτό. Πολύ-πολύ ειλικρινείς. Δεν προσποιούνταν, ξέρεις. Ο άλλος λόγος ήταν ότι αν το σκεφτείς, σχεδόν κάθε μπάντα που άνοιξε για μένα, έγινε επιτυχημένη.

 

Όπως οι Judas Priest.

Όλοι! Κοίτα τη λίστα και θα δεις ότι οι μπάντες που άνοιξαν για μένα κάποια στιγμή, όλες έγιναν πολύ μεγάλες. Το παρατήρησα 20 χρόνια αργότερα. Κοίταξα τον κατάλογο και είπα: «Ω Θεέ μου! Αυτή η μπάντα άνοιξε για μένα και έγινε μεγάλη».  Συνέβαινε συνέχεια. Δεν είναι έκπληξη.

 

Παίξατε στις συναυλίες Day on the Green του Bill Graham-.

-Θα πρέπει να πω κάτι γι ‘αυτό. Οι συναυλίες που έκανα για τον Bill Graham ήταν για το Day on the Green , το Monsters of Rock και την συναυλία στο Winterland. Αυτές οι συναυλίες ήταν ακριβώς αυτό που σου είπα για την εποχή του Woodstock. Ποτέ δεν απογοητεύτηκα σε συναυλία του Bill Graham. Επειδή ο τρόπος με τον οποίο έκανε τις συναυλίες, είναι ο τρόπος που πρέπει να γίνουν. Σε μια συναυλία του Bill Graham ποτέ δεν είδα ένα ανταγωνιστικό crew που ενεργεί ηλίθια. Όλοι το έκαναν με τον σωστό τρόπο, και συνέβαινε πιθανώς εξαιτίας του Bill. Μου άρεσε να παίζω για τον Bill Graham. Θα μπορούσα να παίζω για τον Bill Graham και δωρεάν. Ο τρόπος που έκανε τα πράγματα ήταν ακριβός ο σωστός τρόπος για να τα κάνει. Αυτό το πράγμα έχει εξαφανιστεί. Δεν υπάρχει κανένας άλλος διοργανωτής σαν κι αυτόν, και νομίζω ότι δεν θα υπάρξει ποτέ.

 

Γι ‘αυτό και είναι ο μεγαλύτερος διοργανωτής συναυλιών όλων των εποχών.

Και ήταν ένας πολύ-πολύ καλός άνθρωπος και ιδιαίτερα καλός προς εμένα. Πολύ ευγενικός, είχε πολύ σεβασμό. Κάποιοι έχουν πει μερικά πράγματα εναντίον του κάποιες φορές. Δεν ξέρω για τι μιλάνε. Ο Bill Graham που γνώρισα εγώ, ήταν ένα φανταστικό άτομο. Μακάρι να ήταν ακόμα εδώ. Αν ο Bill Graham δεν είχε πεθάνει, θα του ζήταγα να με μανατζάρει. Ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος. Μου άρεσε πάρα πολύ και του άρεσα κι εγώ.

 

Είδα μια αφίσα από το Day on the Green #4 του Bill Graham το 1976, όταν οι Mahogany Rush έπαιξαν με τον Jeff Beck και τους Blue Oyster Cult στο Στάδιο του Oakland. Σας εξέπληξε το παίξιμο του Jeff; Μήπως έτυχε να τον συναντήσετε;

Τον Jeff Beck; Όχι, ποτέ δεν τον συνάντησα. Μας είχαν «κλείσει» μαζί σε περισσότερες από μία φορές στην πραγματικότητα. Παίξαμε μαζί περισσότερες φορές. Νομίζω ότι είναι φανταστικός μουσικός, είναι πολύ καλός μουσικός. Μου αρέσει πολύ αυτό που έκανε με τον Jan Hammer (Mahavishnu Orchestra-πλήκτρα), εκείνη τη χρονική στιγμή. Σκεφτόμουν ότι ήταν πραγματικά υπέροχο. Λατρεύω ειδικά τον Jan Hammer. Είναι καταπληκτικός. Αλλά ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να συναντήσω τον Jeff Beck ή να παίξω μαζί του. Ξέρεις, ότι ο καθένας θα ήθελε. Είναι ένα από τα λίγα άτομα που εξακολουθεί να αισθάνεται πραγματικά. Είναι πολύ αφιερωμένος στο όργανό του, είναι αληθινός, του αρέσει να πειραματίζεται, του αρέσει να κάνει πράγματα με διαφορετικό τρόπο και αυτό μου αρέσει.

 

Με την ευκαιρία, είδα ότι κατά τη διάρκεια αυτών των συναυλιών ο Nils Lofgren  (Bruce Springsteen & E Street Band, Neil Young-κιθάρα) ήταν χαμηλά στο πρόγραμμα και του έχω μιλήσει .

O Nils Lofgren στην πραγματικότητα παίζει με τον drummer μου, τον Timm Biery, ο οποίος έπαιξε στο “Juggernaut” album,  στο “Power Of Rock ‘n’ Roll” και  στο “Full Circle” και συνήθιζε να περιοδεύσει αρκετά μαζί μου. Όταν δεν δούλευε μαζί μου, ήταν με τον Nils Lofgren. Δούλεψε επίσης με τον Danny Gatton και με τον Paul Reed Smith. Δεν έχω συναντήσει τον Nils αλλά τον ξέρω από τον Timm και μου λέει ότι είναι εντάξει άτομο.

 

Τι πήγε άσχημα ανάμεσα σε εσάς και την Columbia Records;

Τίποτα δεν πήγε καλά, από την πρώτη ημέρα (γέλια). Ήμουν σε μια δισκογραφική εταιρεία πριν την Columbia Records, που ονομάζεται 20th Century, η οποία ανήκει στην 20th Century Fox. Όταν πήγα στην Columbia, όλα άλλαξαν για μένα, γιατί μετακομίσαμε από το Λος Άντζελες στη Νέα Υόρκη. Θα πρέπει να καταλάβεις ότι όταν πήγα στην Columbia ήμουν ακριβώς το ίδιο άτομο που είμαι τώρα. Όλα περιστρέφονταν γύρω από τις business και απλά εμένα δεν μ’ αρέσουν οι business. Δεν συμφωνώ με τα πάντα. Πολλοί καλλιτέχνες που συμφώνησαν, έβγαλαν χρήματα. Είπαν «Θα το δοκιμάσω, επειδή θα βγάλω χρήματα». Δεν μπορώ να το κάνω αυτό, γιατί απλά δεν μ’ ενδιαφέρουν πράγματα όπως τα χρήματα. Δεν μ’ ενδιαφέρουν, ποτέ δεν μ’ενδιέφεραν στο ελάχιστο. Λόγω του ότι η στάση μου ήταν: Θα κάνω ό,τι θέλω, θα ηγογραφήσω ό,τι θέλω, με τον τρόπο που θέλω, θα κάνω παραγωγή με τον τρόπο που θέλω, θέλω να τζαμάρω, θέλω να κάνω μεγάλα τραγούδια και δεν με νοιάζει αν δεν με παίξει το ραδιόφωνο. Αυτό δημιούργησε αμέσως πρόβλημα στην Columbia. Δεν ήμουν μέρος του παιχνιδιού. Δεν ήμουν ανάμεσα στους μουσικούς που γύριζαν, έκαναν όλα τα σωστά πράγματα και να πήγαιναν στα parties. Απλά δεν μου αρέσει αυτό. Είμαι θρησκευόμενος τύπος. Και αυτό δημιούργησε πρόβλημα και πάντα τσακωνόμασταν. Τσακωνόμασταν για τα εξώφυλλα στα albums, την διάρκεια των τραγουδιών.. Και γι ‘αυτό δεν δούλεψε. Ίσως αν άλλαζα, θα είχαν κάνει περισσότερα για τους δίσκους μου. Εύχομαι να άλλαζαν αυτοί. Δεν ήθελα να αλλάξω εγώ.

 

Νομίζετε ότι η κατάρρευση των μεγάλων δισκογραφικών εταιριών είναι ένα είδος δικαιοσύνης για την εταιρική απληστία τους όλα αυτά τα χρόνια;

Απολύτως! Απολύτως! Κοίτα, θα σου δώσω ένα παράδειγμα: Έφυγα από την Columbia Records το 1983, μετά το “Juggernaut”. Όταν έφυγα από την εταιρία, είχα ακόμα ένα δίσκο να κάνω με αυτούς. Αλλά αυτός ο δίσκος ήταν δικαίωμά μου. Συνήθως, η δισκογραφική εταιρεία έχει το δικαίωμα επιλογής να κάνει έναν ακόμα δίσκο. Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή εγώ είχα το δικαίωμα. Αν ήθελα να εξασκήσω το δικαίωμα και ήθελα να κάνω ένα άλλο album, θα έπρεπε να το δεχτούν. Επέλεξα να μην εξασκήσω αυτό το δικαίωμα. Επέλεξα να φύγω. Δεν μου είπαν να φύγω. Τους είπα «Φεύγω» και δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσε να κάνουν γι’αυτό. Και όντως έφυγα. Το έκανα λόγω του μεγέθους της εταιρικής απληστίας που είδα. Αλλά εκείνη την εποχή, είχα 12 χρόνια συνεχών προβλημάτων. Πράγματα που ήθελαν να κάνω εγώ, αλλά δεν μου άρεσαν. Ο λόγος που σου στο λέω αυτό είναι επειδή εκεινή τη συγκεκριμένη μέρα, τη μέρα που έφυγα, πήρα τον “Juggernaut” δίσκο μου, το 12-ιντσο βινύλιο και αγόρασα ένα ρολόι. Έβαλα το ρολόι στο album και έφτιαξα ένα ρολόι από το album, και στη βάση του ρολογιού ήταν ο δίσκος. Και έβαλα αυτό το ρολόι στον τοίχο μου, στο σπίτι μου εκείνη την εποχή, και είπα ότι δεν θα αλλάξω την μπαταρία του ρολογιού όταν θα τελειώσει, έως ότου το σύστημα της μουσικής βιομηχανίας καταρρεύσει εντελώς. Τώρα κοιτάω το ρολόι και μπορώ να πω ευτυχής ότι έχει σχεδόν καταρρεύσει.
Θα σου πω κάτι: Αν κοιτάξεις το Δίκαιο, θα διαπιστώσεις ότι μια εταιρεία θεωρείται (σ.σ: νομικό) πρόσωπο από τον Νόμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το γνωρίζουν αυτό. Η εταιρεία, σύμφωνα με το Νόμο θεωρείται πρόσωπο. Και λέω πάντα «Αν μια εταιρεία είναι πρόσωπο, το πρόσωπο αυτό είναι σίγουρα ψυχοπαθές. Ή κοινωνικά απροσάρμοστο.. Αυτό είναι το είδος του προσώπου είναι μια εταιρεία. Επειδή η εταιρεία δεν δίνει δεκάρα αν εσύ και γω είμαστε ανθρώπινα όντα, αν είσαι πεινασμένος ή δεν είσαι. Μια εταιρεία είναι ένα σύστημα που έχει κάποια περίεργη διαταραχή προσωπικότητας. Και αυτό έχει επηρεάσει τα πάντα, όχι μόνο μουσική. Τον αθλητισμό, την πολιτική, βρίσκεται παντού. Και νομίζω ότι αυτό είναι λάθος. Είσαι Έλληνας και προέρχεσαι από μια χώρα που εφηύρε τη δημοκρατία. Έχω την εντύπωση ότι δεν είχαν στον νου τους τις εταιρείες, όταν εφηύραν τη δημοκρατία. Είμαι πολύ αντι-εταιρικός τύπος. Δεν μου αρέσει να αγοράζω κάτι το οποίο ανήκει σε μια εταιρεία, θα προτιμούσα να το αγοράσω από κάποιον άλλο.

 

Προτιμώ να κατεβάσω δωρεάν κάτι από καλλιτέχνη που ανήκει σε πολυεθνική, από το να δώσω τα λεφτά μου σε αυτούς.

Ναι. Άκου, εγώ δεν συμφωνώ με τις πορείες και με το να κάνεις πολύ θόρυβο, με την εξέγερση και την επανάσταση. Δεν συμφωνώ με αυτό. Είμαι Χριστιανός και δεν είναι αυτό που κάνω. Αλλά δεν συμφωνώ και με το να είσαι μέρος σε κάτι που δεν το πιστεύεις. Όταν ζεις κάπου, θα πρέπει να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο ή ένα ποδήλατο, έτσι δεν μπορείς πραγματικά να ξεφύγεις εντελώς από αυτό. Μπορείς να το κάνεις όσο μπορείς. Δεν ασχολούμαι με τίποτα που έχει σχέση με επιχειρήσεις και δεν μ’ενδιαφέρει αυτό. Ειλικρινά, όσον αφορά την μουσική βιομηχανία, δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να μου προσφέρει, δεν θα με αναγκάσουν να εμπλακώ γιατί πραγματικά δεν με νοιάζει να βγάλω λεφτά. Τι άλλο προσφέρουν; Αυτό είναι το μόνο  που προσφέρουν στο καθένα. Χρήμα και φήμη. Και συνήθως είναι απλά φήμη και σου κλέβουν τα χρήματα (γέλια).

 

Είχατε ηχογραφήσει κανένα από τα τζαμαρίσματα που κάνατε με τον φίλο σας, Steve Marriott (frontman των Small Faces και Humble Pie);

Ξέρεις, συνηθίζαμε να ηχογραφούμε αυτά τα πράγματα.

 

Έχετε κάποια bootlegs;

Το πρόβλημα είναι ότι οι ηχογραφήσεις μου όλες καταστράφηκαν. Δεν νομίζω ότι θα βρεις ποτέ άλλον καλλιτέχνη του οποίου οι ταινίες (σ.σ: tapes) από τα πρώτα 12 χρόνια της μουσικής του καταστράφηκαν ολοσχερώς. Όλα καταστράφηκαν. Δεν υπάρχουν τα masters. Υπάρχουν κάποιες μίξεις σε 4-κάναλο, αλλά δεν υπάρχουν τα masters από τις πολυ-κάναλες ηχογραφήσεις απ’ όλη την καριέρα μου τη δεκαετία του ’70. Δεν υπάρχουν. Έτσι, αν κάποιος θέλει να γυρίσει πίσω και να κάνει remix ή ο,τιδήποτε άλλο, αυτό είναι αδύνατο. Έχουν χαθεί οι ταινίες. Ήμουν πολύ-πολύ αναστατωμένος όταν το έμαθα και το ανακάλυψα μόλις το 1989, όταν πήγα να πάρω τις ταινίες. Έτσι, είχα ηχογραφήσεις από το τζαμάρισμα με τον Steve. Δεν ήμουν ποτέ έξω από το studio. Ήμουν πάντα στο studio! Υπήρχαν τόσες πολλές ταινίες. Όλα έχουν χαθεί. Και τα μόνα πράγματα που έχουν απομείνει είναι οι δίσκοι βινυλίου ή οι ταινίες από τις μίξεις σε 4-κάναλο σε μερικούς από τους δίσκους. Είναι περίεργο αυτό που συνέβη, γιατί ψάχνω μέσω των υπολογιστών και του Google στην ιστορία της μουσικής και δεν μπορώ να βρω κανένα άλλο καλλιτέχνη του οποίου οι ταινίες δεν υπήρχαν κάπου. Έτσι, είμαι λίγο-πολύ ο μοναδικός άνθρωπος που του συνέβη αυτό ποτέ.

 

Είχατε την ευκαιρία να γίνετε μέλος των Wings του Paul McCartney. Μπορούσατε να φανταστείτε τον εαυτό σας ως μέλος των Wings;

Έτυχε να μ’ αρέσουν οι Beatles και μου αρέσει πραγματικά ο Paul McCartney. Δεν είναι σαν ο Paul McCartney να ήρθε και να μου είπε: «Θέλεις να μπεις στη μπάντα μου;» Υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι από τη δισκογραφική μου εταιρεία, οι οποίοι ουσιαστικά είπαν «Κοίτα, έχουν μια οντισιόν για νέα μπάντα του Paul McCartney. Μιλήσαμε με κάποιο τύπο για να πας εκεί και να δοκιμάσεις. Πιστεύουμε ότι θα πάρεις τη δουλειά λόγω του είδους του κιθαρίστα που είσαι αυτή τη στιγμή. Πήγαινε να το κάνεις». Και είπα «Όχι». Ο λόγος που είπα «Όχι» δεν ήταν ότι δεν μου αρέσει ο Paul McCartney. Το αντίθετο, μου αρέσει ο Paul McCartney. Είπα «Όχι», γιατί έπρεπε να πω το συγκρότημά μου «Αντίο». Είμασταν μαζί νομίζω μόνο ένα χρόνο ή λίγο περισσότερο και σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή ότι δεν είναι μεγάλο χρονικό διάστημα για να τους πω «Αντίο». Είπα «Απλά δεν μπορώ  να το κάνω».


frank2Είστε απογοητευμένος όταν κάποιοι δημοσιογράφοι σας αποκαλούν «κλώνο του Hendrix»;

(Γέλια) «Απογοητευμένος» είναι μια πολύ ήπια λέξη. Αν υπάρχει μια φράση που εύχομαι να μην άκουγα ποτέ μου, είναι αυτή. Έκανα ένα λάθος, με την έννοια ότι όταν έκανα τον πρώτο μου δίσκο (“Maxoom”), ήμουν 16 ετών. Έγραψα ένα τραγούδι για τον Jimi Hendrix και αφιέρωσα το album στον Jimi Hendrix που μόλις είχε πεθάνει. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα έκαναν αυτό. Από τότε έπαιζα το ίδιο είδος μουσικής, όπως κι ο Jimi, και δεδομένου ότι συνήθιζα να παίξω τα τραγούδια του, σε κάποιους δημοσιογράφους δεν τους άρεσε αυτό και άρχισαν να λένε «Είναι αντιγραφή του Jimi Hendrix, είναι κλωνος του Jimi Hendrix» ή οτιδήποτε άλλο. Έτυχε να μ’ αρέσει ο Jimi Hendrix. Σίγουρα δεν θα σταματούσα να παίζω τα τραγούδια του ή να αλλάξω το στυλ μου, επειδή αυτός είναι ο τρόπος που παίζω. Εγώ απλά συνέχισα να κάνω ό,τι κάνω, και τα πράγματα γίνονταν χειρότερα και χειρότερα. Ήμουν λίγο-πολύ ο πρώτος άνθρωπος που έπαιζε αυτό το είδος της μουσικής και το έκανα το 1971. Το έκανα από τότε που ήταν ζωντανός και το έκανα το 1971 δημοσίως και κανένας άλλος δεν το έκανε. Πήδηξαν σ’ αυτό. Χρειάστηκαν πολλά-πολλά χρόνια άλλοι κιθαρίστες να αρχίσουν να παίζουν αυτό το στυλ. Κοίτα τη μουσική της δεκαετίας του ’70, θα δεις ότι πρώτα απ’ όλους ο Robin Trower άλλαξε το ύφος του και έγινε έτσι και πολύ αργότερα εμφανίστηκε ο Stevie Ray Vaughan. Τότε ξεκίνησε το όλο blues-Hendrix-Stratocaster-Marshall πράγμα, αλλά για πολλά-πολλά χρόνια έπρεπε να κουβαλάω εγώ αυτό το βάρος. Το αστείο είναι ότι όλοι οι άλλοι καλλιτέχνες που έπαιζαν αυτό το είδος της μουσικής, αυτό το είδος της κιθάρας, ποτέ δεν τους απεκάλεσαν με το ίδιο όνομα. Μόνο μ’ εμένα το έκαναν και ακόμα συνεχίζουν να το κάνουν αυτό το πράγμα. Έχουμε 2012 και δεν το καταλαβαίνω αυτό.

 

Πρέπει να πούμε στους νεότερους οπαδούς, ότι αυτή η ιστορία ξεκίνησε από το κατεστημένο μουσικό τύπο, όχι τον underground. Από τα κυρίαρχα περιοδικά.

Ναι. Το Circus Magazine και το Creem Magazine ήταν αυτοί που δημοσίευσαν για πρώτη φορά αυτές τις γελοίες ιστορίες για μετενσάρκωση και όλες αυτές τις ανοησίες σχετικά με το φάντασμα του Jimi Hendrix και ο,τιδήποτε άλλο. Δεν έχει σημασία πόσες πολλές φορές είπα ότι αυτά είναι ανοησίες. Τους είπα «Κοιτάξτε, πράγματι είχα πάει στο νοσοκομείο, πράγματι έμαθα να παίζω κιθάρα στο νοσοκομείο, αυτό είναι αλήθεια και πράγματι βγήκα από το νοσοκομείο παίζοντας αυτό το είδος της μουσικής. Ο Jimi Hendrix δεν πέθανε μέχρι το 1970». Έτσι, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να με επισκέφτηκε το φάντασμα του Jimi Hendrix, ενώ ήταν ακόμα ζωντανός. Δεν είχε κανένα νόημα, αλλά κάποιοι γραφιάδες δημιούργησαν αυτήν την ιστορία και μετά έγραψαν αυτό το πράγμα. Μου έβαλαν αυτή τη γελοία-γελοία ταμπέλα. Αλλά ξέρεις τι, είμαι ακόμα σ’ αυτό το είδος της μουσικής, δεν άλλαξα. Νομίζω ότι το γεγονός ότι 40 χρόνια αργότερα, δεν έχω αλλάξει, σημαίνει ότι το εννοούσα. Αν ήθελα να γίνω διάσημος ή να βγάλω χρήματα ή κάτι άλλο, θα το άλλαζα αυτό, επειδή δεν δούλευε. Αλλά εγώ  δεν άλλαξα, πράγμα που σημαίνει ότι πιστεύω αυτό που κάνω και πάντα το πίστευα.

 

Ποια είναι η καλύτερη συναυλία στην οποία έχετε βρεθεί ως οπαδός;

Στον Bruce Springsteen (γέλια). Αυτή ήταν σίγουρα η συναυλία που με εντυπωσίασε περισσότερο. Όταν είδα για πρώτη φορά τον Bruce Springsteen. Κάνω μεγάλες σε διάρκεια συναυλίες γιατί είδα τον Bruce Springsteen και ήταν φανταστικός. Δούλεψε πολύ σκληρά, έβαλε πάρα πολύ από την ψυχή του στην συναυλία. Χώρις κόλπα, βόμβες και πυροτεχνήματα. Μόνο με καλή μουσική δουλειά και σκέφτηκα ότι ήταν ένας πολύ καλός και έξυπνος τρόπος για να κάνεις μια συναυλία. Βρέθηκα και σε μερικές άλλες συναυλίες που με εντυπωσίασαν πραγματικά, αλλά αυτή του Bruce Springsteen ήταν κατά πάσα πιθανότητα αυτή που άλλαξε το μυαλό μου.

 

Είναι η Gibson SG η ιδανική κιθάρα για να παίξει κάποιος τραγούδια του Hendrix;

Όχι, σίγουρα δεν είναι (γέλια). Κοίτα αυτόν τον τύπο που αποκαλούν «κλώνο του Jimi Hendrix»: Αυτός ο τύπος δεν παίζει με Stratocaster, ποτέ αυτός ο τύπος δεν χρησιμοποίησε Marshall, ποτέ αυτός ο τύπος δεν χρησιμοποίησε Fuzz Face, αυτός ο τύπος ποτέ δεν χρησιμοποίησε Uni-Vibe. Και τι χρησιμοποιώ; Χρησιμοποιούσα ένα ενισχυτή με τρανζίστορ καθ’ όλη τη δεκαετία του ’70. Δεν χρησιμοποιώ νέα εργαλεία μέχρι σήμερα. Χρησιμοποίησα ένα ακουστικό ενισχυτή 270 για το πρώτο live album μου τη δεκαετία του ’70 και όλοι έλεγαν «Τι ήχος! Τι ήχος! ». Είναι ένα ακουστικός ενισχυτής με τρανζίστορ. Έτσι, που είναι το όλο Jimi Hendrix πράγμα; Η SG είναι μια εύκολη κιθάρα για να παίξεις. Η Stratocaster είναι πιο δύσκολη κιθάρα για να παίξεις. Για μένα, είναι πολύ δύσκολο να παίξω με Stratocaster επειδή έχει διαφορετική σχεδίαση και όταν την κρεμάς στο σώμα σου κολλάει πάνω στην δεξιά πλευρά. Η SG κολλάει στη μέση. Για μένα η SG είναι η καλύτερη κιθάρα για να παίζω όταν είμαι όρθιος. Όταν είμαι καθιστός και δεν θέλω να παίζω γρήγορα καυτά solos, μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω με Stratocaster. Μην ξεχνάς ότι όταν ο Jimi Hendrix βγήκε με Stratocaster, εκείνη την εποχή, το 1967, ποτέ δεν είχαμε ακούσει ποτέ τη λέξη “Stratocaster”. Ήταν μια πολύ περίεργη κιθάρα. Κανείς δεν έπαιζε με Stratocaster μέχρι τον Jimi Hendrix. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν Les Pauls ή SGs. Ήταν πολύ περίεργη κιθάρα και όταν ήμουν 13 ή 14 χρονών παιδί, όσο ήμουν εκείνη την εποχή, δεν θα ήθελα να πάω και να την αγοράσω. Ποιος ήξερε ότι μια κιθάρα Stratocaster ακουγόταν έτσι; Αυτό δεν συνέβη μέχρι πολύ-πολύ αργότερα. Αλλά στις μέρες μας όλοι που όσοι παίζουν αυτό το είδος των blues, αυτό το είδος της rock, λίγο πολύ χρησιμοποιούν μια Stratocaster και ένα Marshall και έχουν το ίδιο είδος ήχου. Η SG δεν είναι η ιδανική κιθάρα, εάν θες να έχεις αυτό τον ήχο. Αλλά μπορώ πραγματικά να ακούγομαι μ’ αυτό τον τρόπο. Επειδή νομίζω ότι πολλοί από τους ήχους προέρχονται από τον τρόπο που παίζεις τις νότες. Δεν είναι τόσο ο χαρακτήρας του οργάνου, αλλά ο τρόπος που παίζεις τις νότες στην κιθάρα.

 

Ένας φίλος, ο Μαρίνος, έχει μια ερώτηση για εσάς: Θα μπορούσατε να φανταστείτε πώς θα ήταν η σημερινή μουσική αν ο Jimi Hendrix δεν είχε υπάρξει ποτέ;

Πω πω, αυτό είναι καλή ερώτηση! Κοίτα, προφανώς ο Jimi Hendrix ήταν η κύρια επιρροή για αυτό που τελικά έγινε rock blues κιθάρα, ειδικά στο ψυχεδελικό στυλ. Όμως, υπήρχαν άλλοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είχαν κάνει αυτά τα πράγματα; Είμαι βέβαιος ότι θα μπορούσαν. Αλλά θα το είχαν κάνει σε πολύ διαφορετική κατεύθυνση. Ξέρεις ποιος είναι Richie Havens, έτσι; Γνώρισα μια φορά τον Richie Havens και ήμουν λίγο ντροπαλός γιατί ήξερα ότι έπαιξε στο Woodstock και γνώριζε προσωπικά τον Jimi Hendrix. Μου είπε κάτι πολύ εύστοχο για μένα κάποτε: «Ξέρεις, ο Jimi Hendrix, δεν έπαιζε κιθάρα, έπαιξε τον ενισχυτή». Και αυτό έβγαζε απολύτως νόημα για μένα. Δεν ήταν ο τέλειος τύπος, δεν ήταν ο πιο ικανός άνθρωπος τεχνικά, δεν έκανε κάτι που δεν θα μπορούσε κάποιος να το κάνει. Κοίτα τον Allan Holdsworth, είναι αδύνατο να κάνεις κάποια πράγματα απ’ όσα κάνει. Αλλά είχε ένα συγκεκριμένο ήχο. Πίσω στο 1966-67, όταν συστηθήκαμε για πρώτη φορά μ’ αυτή τη μουσική, κανένας δεν είπε «Πω πω, τι κιθαρίστας!» Κανένας δεν σκεφτόταν για κιθαρίστες, σίγουρα. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν η μουσική και ο ήχος. Όταν οι Beatles βγήκαν με το “Sgt. Pepper’s ” κανείς δεν είπε «Πω-πω, τι drumming!» Ή «Τι κιθάρα!»  Κανένας δεν κοίταζε ποτέ μια μπάντα σαν μουσικούς που έπαιξαν όργανα. Αυτό που ακούγαμε ήταν ο ήχος ολόκληρου το κομματιού της μουσικής. Όταν ο Jimi Hendrix έκανε ό,τι έκανε, είπαμε: «Τι ήχος! Ακούγεται σαν ελέφαντας!» Ήταν οι δημοσιογράφοι που ξεκίνησε την ιδέα του κιθαρίστα. Ποτέ δεν βλέπω τον εαυτό μου ως κιθαρίστα. Κάποιος μου λέει «Τι κάνεις για να ζήσεις;», είμαι μουσικός, αλλά δεν είμαι κιθαρίστας. Για μένα κιθαρίστας είναι ο Adres Segovia. Ο Jimi Hendrix είναι μουσικός για μένα, δεν είναι κιθαρίστας και εγώ δεν είμαι κιθαρίστας. Είμαι ένας μουσικός που έτυχε να παίζει κιθάρα. Οι δημοσιογράφοι άρχισαν να αποκαλούν κάποιον «ένας κιθαρίστας, ένας κιθαρίστας» ή “axeman”. Και μεγάλωσαν ολόκληρες γενιές από παιδιά που ήθελαν να γίνουν έτσι. Το να αποκαλείς κάποιον λόγω του οργάνου του είναι σαν να αποκαλείς έναν παίκτη του μπέιζμπολ, «ρόπαλο», ή «ο τύπος που χρησιμοποιεί το ρόπαλο». Το ρόπαλο είναι το εργαλείο, ξέρεις, δεν είναι ο παίκτης. Το ίδιο κι με έναν παίκτη χόκεϊ. Κανείς δεν τον αποκαλεί με διαφορετικό τρόπο, επειδή χρησιμοποιεί ένα μπαστούνι. Νομίζω ότι η κιθάρα είναι ένα εργαλείο για να εκφράζεις τις ιδέες σου. Ο John Coltrane εξέφραζε τις ιδέες του μέσω του σαξοφώνου και ο Dennis Chambers εκφράζει τις ιδέες του μέσω των τυμπάνων. Υπάρχουν όλα τα είδη των οργάνων. Έτσι, νομίζω ότι ήταν κατά κάποιον τρόπο εφεύρεση του Τύπου.

 

Στη δεκαετία του ’80 κάνατε μερικές συναυλίες με τον Stevie Ray Vaughan. Μήπως έχετε την ευκαιρία να τζαμάρετε καθόλου μαζί;

Όχι, όχι. Προσπάθησα να του μιλήσω, αλλά δεν ήθελε να μου μιλήσει. Δεν ξέρω τον λόγο (σ.σ.: Μετά του ανέφερα τον Johnny Winter). Ο Johnny Winter είναι ο τύπος που απολύτως λατρεύω. Λατρεύω τον Johnny Winter, αλλά δεν είχα την ευκαιρία να παίξω με τον Johnny Winter. Κάποιος μου είπε ότι θέλουν να είμαι σε ένα album γι’ αυτόν ή μ’ αυτόν. Δεν ξέρω αν αυτό πρόκειται να συμβεί. Κάποιος μου είπε ότι θα συμβεί. Περιμένω να το κάνω. Ελπίζω ότι θα συμβεί. Επειδή ο Johnny Winter για μένα είναι ο τελευταίος από τους πραγματικούς τύπους. Είναι μια επιρροή για μένα, ακριβώς όπως κι ο Hendrix. Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι ήμουν επηρεασμένος από τον John Cipollina από τους Quicksilver Messenger Service. Αυτός είναι μια πολύ-πολύ μεγάλη επιρροή για μένα, ίσως περισσότερο από ό, τι ο Jimi Hendrix. Ο Johnny Winter ήταν σπουδαίος. Ο Stevie Ray Vaughan ναι, ήταν σπουδαίος παίκτης. Εύχομαι να μου είχε πει κάτι.

 

Ίσως να σκεφτόταν ότι είστε καλύτερος από αυτόν.

Όχι, όχι. Δεν πιστεύω ότι αυτός ήταν ο λόγος. Πήγαινα και του έλεγε «Γεια σου, όλα καλά, πώς τα πας» ή οτιδήποτε άλλο, γιατί περιμέναμε να βγούμε στη σκηνή και μου έριξε μια ματιά μ’ ένα ορισμένο ύφος και δεν μου είπε τίποτα. Δεν ήθελε να μιλήσει.

 

Ο Robby Krieger των Doors είναι ένας από τους πρώτους που έπαιξαν με Gibson SG. Νομίζω ότι είναι ένας από τους πιο υποτιμημένους κιθαρίστες μαζί με σας, ακόμη κι αν ο ίδιος ήταν μέλος ενός δημοφιλούς συγκροτήματος-.

-Συμφωνώ μαζί σου, εντελώς και απολύτως. Απολύτως! Λατρεύω τον Robby Krieger, εξακολουθώ να το κάνω και πάντα το έκανα. Όταν έκανα ένα τραγούδι που ονομάζεται “Poppy” παρέθεσα, παρέθεσα μουσικά την γραμμή που έπαιζε στο “Light My Fire”. Επειδή προσπαθούσα να παραθέσω εκείνη την εποχή από τη ζωή μου.

 

Είχα την μεγάλη τιμή να μιλήσω με αγαπημένο μου drummer και ήρωά μου, John Densmore (drummer των Doors).

Ναι, και δικός μου! Και δικός μου, στα σίγουρα! Ξέρεις, είμαι κι εγώ drummer. Αυτά τα παιδιά που αναφέρεις, έγιναν τόσο σπουδαίοι επειδή έπαιζαν μουσική και άκουγαν. Δεν έκαναν επίδειξη, άκουγαν την μπάντα και έπαιξαν μουσική. Έπαιζαν ό, τι ήταν απαραίτητο για την μουσική. Δεν έκαναν επίδειξη, δεν είπαν «Κοίτα τι κάνω». Έπαιζαν μουσική και γι’ αυτό τους λατρεύω. Ήταν μουσικοί.

 

Δεν ξέρω τι συμβαίνει στη Βόρεια Αμερική, αλλά και στην Ελλάδα, ειδικά στον ελληνικό μουσικό τύπο, είναι πολύ περίεργο να πεις ότι σ’ αρέσουν οι Doors. Είναι πολύ δημοφιλές να μισείς του Doors.

Μου αρέσουν οι Doors! Ξέρεις τι έγραψαν τα περιοδικά Circus και Creem όταν διασκεύασα το “Roadhouse Blues”; Ξέρεις τι έκαναν; Έβαλαν τίτλο «Ο Frank Marino κλέβει φρέσκο τάφο». Έγραψαν ότι ο Frank Marino κλέβει από ένα καινούργιο τάφο: του Jim Morrison, ξέρεις. Ακριβώς επειδή διασκεύασα το “Roadhouse Blues”. Με άλλα λόγια: Τώρα έκλεβα από τον Jim Morrison. Ήταν ο τίτλος σε ένα περιοδικό. Αυτό είναι το λάθος με αυτούς τους ανθρώπους. Δεν μου αρέσουν. Ξέρεις, βρίσκομαι στην λάθος δουλειά.

 

Όχι, το έχω σκεφτεί για μένα αυτό. Είστε καλός στο να κάνετε, δεν είστε καλός στο να πουλάτε.

Καθόλου. Ποτέ δεν έχω πουλήσει τίποτα στη ζωή μου. Δεν είμαι ο τύπος που πουλάει την κιθάρα ή τον ενισχυτή ή το αυτοκίνητο για να αγοράσει ένα καινούργιο. Δεν ξέρω πώς να πουλήσω οτιδήποτε. Όταν κάποιος έρχεται και μου λέει «θέλω την κιθάρα ή το πετάλι σου. Μπορώ να το αγοράσω;» .Μπορεί να το χαρίσω σ’αυτόν. Νιώθω ένοχος να πω σε αυτόν τον τύπο «Ναι, δωσ’ μου τόσα χρήματα γι’ αυτό». Αισθάνομαι εντελώς ηλίθιος αν το κάνω αυτό. Δεν είμαι καλός πωλητής. Ποτέ δεν ήμουν καλός πωλητής.

 

Σας αρέσουν νεότεροι κιθαρίστες σαν τον Derek Trucks και τον Joe Bonamassa;

Ναι, πάρα πολύ! Είναι πολύ καλοί παίχτες και έχουν σεβασμό.Κάποιος μου έστειλε πριν μια βδομάδα ένα άρθρο (σ.σ: δημοσιεύτηκε στις 7 Δεκέμβρη) όπου ο Joe Bonamassa λέει:  «Οι φίλοι μου με ρώταγαν “Έχεις ακούσει το νέο δίσκο των Van Halen” και έλεγα “Όχι”. Άκουγα τον Frank Marino και τους Mahogany Rush»  Κάποιος μου είπε ότι ήταν σε μια συναυλία μου και με παρακολουθούσε. Πάντως, ξαφνιάστηκα όταν είδα το άρθρο πριν μερικές μέρες. Νομίζω ότι είναι πολύ ωραίο.

 

Το τραγούδι “Johnny B. Goode” έχει διασκευαστεί από τους πάντες από τους Beatles μέχρι τους Sex Pistols-.

-Ω, ναι! Ω, ναι!

 

Η δική σας εκτέλεση είναι η καλύτερη απ’ όλες. Είστε περήφανος γι’αυτή την διασκευή;

Το πιστεύεις αυτό; Ας το θέσουμε έτσι: Δεν ήταν μια συνειδητή διασκευή. Δεν είπα στην μπάντα «Ας κάνουμε το “Johnny B. Goode”». Επειδή τζαμάραμε πολύ, το “Johnny B. Goode” παίχτηκε πρώτα επί σκηνής μια νύχτα που άρχισα να κάνω ένα τραγούδι. Επειδή όλοι γνώριζαν το “Johnny B. Goode” και γι’ αυτό το παίξαμε. Θα σου πω αυτό: Όταν περιόδευα με τον Johnny Winter, δεν το έκανα ούτε μια φορά στην περιοδεία (γέλια). Δεν υπήρχε καμμία πιθανότητα να παίξω το  “Johnny B. Goode” όταν έπαιζα με τον Johnny Winter .

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Frank Marino για τον χρόνο του.

Τσεκάρετε τα www.mahoganyrush.com και http://www.facebook.com/OfficialFrankMarino

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ