fight1Στην Ελλάδα υπάρχουν ιδιαιτερότητες σε πολλούς τομείς. Πχ. στην πολιτικη οι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα είναι φανατικά υπέρ του μνημονίου, αντί να είναι κατά. Δηλαδή ενώ σύμφωνα με την ιδεολογία τους, καλώς σκάει η φούσκα του -υπερβολικού κατ’αυτούς- μισθολογικού κόστους, η φούσκα των -επίσης υπερβολικών κατ’αυτούς- εργασιακών δικαιωμάτων, η φούσκα των ακινήτων -που έφτασε στο σημείο μια γκαρσονιέρα στο Κολωνάκι να κοστίζει όσο ένα λοφτ στο Μανχάταν-, έχουν σαν ιερή αγελάδα την μοναδική και μεγαλύτερη και μοναδική φούσκα που απομένει, αλλά δεν πρέπει επ’ουδενί, να σκάσει: η τερατώδης φούσκα του μη βιώσιμου δημοσίου χρέους που συμφωνούν να λυθεί με έναν γιγάντιο δανεισμό. Αυτή η φούσκα δεν θέλουν να σκάσει, αλλά αν ήταν πιστοί στην ιδεολογία τους και στον Friedrich Hayek, θα έπρεπε να επιθυμούν να «ρευστοποιηθεί» και αυτή. Γιατί όμως το κάνουν αυτό; Επειδή προσδοκούν -όσοι δεν συμμετέχουν ήδη- να κληθούν από την τρόικα να μετέχουν σε μια μνημονιακή κυβέρνηση. Δηλαδή για ιδιοτελείς λόγους. Ας είναι καλά ο Γιάνης Βαρουφάκης που μας άνοιξε τα μάτια στα οικονομικά.

Αυτά όσον αφορά τα πολιτικό-οικονομικά. Στα «δικά μας» τώρα. Στην Ψωροκώσταινα μπορεί χωρίς ντροπή το ίδιο άτομο να γράφει για τους Πυξ Λαξ και για τον Roger Waters και να μην κάνει εντύπωση σε κανέναν. Και ερωτώ αφελώς: Στις ΗΠΑ αυτός που γράφει για τον Justin Bieber, γράφει και για τον Neil Young; Στην Αγγλία αυτός που γράφει για τον Robbie Williams, γράφει και για τον Roy Harper; Όχι φυσικά. Εκεί σέβονται τον εαυτό τους και τον αναγνώστη. Αλλά εδώ ξέρουν καλύτερα. Όλα γίνονται, αρκεί να μην στεναχωρήσουν τις δισκογραφικές και τους promoters. Αναφέρω αυτό το φαινόμενο, έτσι για να υπάρχει και καταγεγραμμένο κάπου.

Όταν ήμουν 14χρονος μεταλλάς διάβασα κάπου την σύσταση «να αλλάξουν το σύστημα από μέσα» και ομολογώ ότι δεν την κατάλαβα. Ούτε και τώρα την καταλαβαίνω. Πίστευα και πιστεύω ότι αυτή την φράση την χρησιμοποιούν συμβιβασμένοι /ξεπουλημένοι/ βολεμένοι ως άλλοθι για να δικαιολογήσουν το προσκύνημά τους στο σύστημα. Ότι δηλαδή αυτοί κάνουν την επανάσταση μέσα από το σύστημα. Πού και ποιοι, ρε παιδιά; Μικρή χώρα είναι η Ελλάδα, πώς δεν τους πήρα χαμπάρι; Πότε πήγανε κόντρα στο σύστημα; Πριν αρχίσουν το telemarketing ή μετά; Μπορεί πράγματι κάποιος που εργάζεται στο σύστημα και να κάνει από μέσα ζημιά σ’αυτό.Όπως ο Daniel Ellsberg, κορυφαίο στέλεχος της Rand, που δημοσίευσε το 1971 τα Pentagon Papers, που αποκάλυπταν ότι οι Η.Π.Α συνέχιζαν τον πόλεμο στο Βιετνάμ ενώ ήξεραν από το 1969 ότι δεν υπάρχει καμμία πιθανότητα να τον κερδίσουν, και πιο πρόσφατα ο στρατιώτης Bradley Manning που διέρρευσε εκατομμύρια σελίδες τηλεγραφημάτων των Αμερικανικών Πρεσβειών στο Wikileaks. Αυτοί αποκαλύφθηκαν, φυλακίστηκαν και πολεμήθηκαν λυσσαλέα από το σύστημα. Αυτή την στιγμή, ο Manning κρατείται σε απομόνωση σε μια στρατιωτική φυλακή στη Virginia και μπορεί να τιμωρηθεί μέχρι και με εκτέλεση. Η ζημιά που έκαναν αυτοί στο σύστημα ήταν πολλαπλάσια από τις υπηρεσίες που πρόσφεραν σ’αυτό. Οι άλλοι πότε ακριβώς έκαναν με τις πράξεις τους ζημιά στο σύστημα; Όχι πολλαπλάσια, μου αρκεί αντίστοιχη. Όποιος ξέρει, ας μου πει κι εμένα.

Άλλη Ελληνική ιδιαιτερότητα είναι ο «αντικαπιταλιστής διαφημιστής». Στέλεχος διαφημιστικής που διαφημίζει από απορρυπαντικά μέχρι πολιτικά κόμματα να γράφει στη δεύτερη δουλειά του εναντίον του καπιταλισμού. Δηλαδή εναντίον αυτού που κάνει στην πρώτη. Θα μου πείτε «δεν έχει δικαίωμα κάποιος που δουλεύει σε μια διαφημιστική να έχει τις όποιες προσωπικές απόψεις»; Φυσικά και μπορεί να έχει, αλλά να τις κρατήσει για τον εαυτό του, γιατί ξεφτιλίζεται. Αν ακούγατε τον Κυριάκο Μητσοτάκη να μιλάει εναντίον του καπιταλισμού, τι θα λέγατε; Όταν κάποιος είναι βαθιά χωμένος στο καπιταλιστικό σύστημα και μάλιστα πληρώνεται για να μας πουλάει τα αχρείαστα προϊόντα του, καλύτερα να μην μιλάει. Δεν πείθει. Πότε να τον πιστέψω: όταν στην πρωινή δουλειά του πουλάει σερβιέτες ή όταν ως «μουσικός συντάκτης» προβάλλει μόνο καλλιτέχνες που οι εταιρίες τους δίνουν διαφημίσεις στο μέσο που εργάζεται; Και από κει που κάνουν φανερό telemarketing, κατακρίνει τον καπιταλισμό. Ο Kafka παρέα με τον Freud θα γράφανε τόμους με την πάρτη του, σπάζοντας πλάκα. Αλλά βρίσκει και τα κάνει, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία είναι για τα «Παρατράγουδα». Γι’αυτό και δεν ασκεί κανένας κριτική σε τέτοιες περιπτώσεις. Άλλος ένας που αλλάζει το σύστημα από μέσα.

 

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry