Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη τραγουδά Μελίνα Μερκούρη! «Ο κυρ Αντώνης» του Μάνου Χατζιδάκι…

Μία συναυλία που έγινε διπλό cd και σε λίγες ημέρες επαναλαμβάνεται. «Τα τραγούδια της Μελίνας» ερμήνευσε η Ελεωνόρα Ζουγανέλη τον περασμένο Ιούλιο στο Ηρώδειο και θα ανέβει ξανά στη σκηνή  για δύο μοναδικές παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 7 & 8 Νοεμβρίου,  για να την απολαύσουν όσοι δεν ήταν δυνατό να χωρέσουν στη sold out συναυλία του καλοκαιριού.

Διαβάστε περισσότερα για τη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 7 & Νοεμβρίου.

Ένα αφιέρωμα γιορτής και μνήμης μέσα από το οποίο γεννήθηκε και ένα ξεχωριστό άλμπουμ. Η καλοκαιρινή παράσταση ηχογραφήθηκε και αναμένεται να κυκλοφορήσει στα τέλη Οκτωβρίου σε ένα διπλό άλμπουμ με γενικό τίτλο «Να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς – Τα τραγούδια της Μελίνας».

Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη μας δίνει μία γεύση από τις μελωδίες που ακούσουμε τραγουδώντας «Ο κυρ Αντώνης» σε μουσική και στίχους του Μάνου Χατζιδάκι.

Ένα αφιέρωμα της γαλλικής τηλεόρασης στον σπουδαίο Έλληνα μουσικοσυνθέτη, με τη Μελίνα Μερκούρη – στα πόδια του – να τον συνοδεύει στον «Κυρ Αντώνη» σε ελληνικά και γαλλικά, μας χάρισε ένα μαγικό ντοκουμέντο.

Το «Ο Κυρ Αντώνης» είχε ερμηνεύσει για πρώτη φορά η Νανά Μούσχουρη στο Γ’ Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού του τότε Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.) του 1961.

Κυκλοφορεί από τη Minos – EMI.

Στίχοι / Lyrics

Ο κυρ Αντώνης πάει καιρός που ζούσε στην αυλή
με ένα κανάτι κι ένα κρεβάτι και με κρασί πολύ.
Είχε δυο μάτια γαλανά κι αχτένιστα μαλλιά
κι ένα λουλούδι πάντα φορούσε στα ρούχα τα παλιά.

Αχ κυρ Αντώνη πώς σ’ αγαπάμε και μαζί σου τ’ άστρα μετράμε,
τις φωτιές για σένα πηδάμε ώσπου να `ρθει βροχή
και το θυμό σου πάντα ξεχνάμε, σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε
σαν παιδιά με σένα γελάμε σαν κάνεις προσευχή.

Ο κυρ Αντώνης βιάζεται να πάει να κοιμηθεί
γιατί το βράδυ στα όνειρά του θέλει να θυμηθεί
ό, τι ποτέ δεν έζησε μες τ’ όνειρό του ζει
μα η νύχτα φεύγει και λυπημένο τον βρίσκει η χαραυγή.

Αχ κυρ Αντώνη πώς σ’ αγαπάμε και μαζί σου τ’ άστρα μετράμε,
τις φωτιές για σένα πηδάμε ώσπου να `ρθει βροχή
και το θυμό σου πάντα ξεχνάμε, σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε
σαν παιδιά με σένα γελάμε σαν κάνεις προσευχή.

Μα ένα βράδυ ο κυρ Αντώνης στρώνει να κοιμηθεί
κι όταν ξυπνάμε τον καρτεράμε στην πόρτα να φανεί.
Μα ο κυρ Αντώνης δε θα βγει ποτέ του στην αυλή
αφού για πάντα μες τ’ όνειρό του θέλησε πια να ζει.

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry