HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Αύγουστος 2014. Είχαμε την τεράστια τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό μουσικό: τον Donovan. Είναι πρωτοπόρος της ψυχεδελικής folk μουσικής και ένας εκπληκτικός συνθέτης. Έγραψε διαχρονικά τραγούδια όπως τα “Mellow Yellow”, “Hurdy Gurdy Man”, “Sunshine Superman”, “There Is a Mountain”, “Epistle to Dippy” και πολλά άλλα. Κάποιοι από τους μουσικούς που συμμετείχαν στους δίσκους του ήταν ο Paul McCartney, ο Jeff Beck, ο Danny Thompson, ο Jack Bruce των Cream και οι Jimmy Page και John Paul Jones των Led Zeppelin. Επίσης, ο Donovan ταξίδεψε στην Ινδία με τους Beatles, δίδαξε τους John Lennon, George Harrison και Paul McCartney, την finger-style τεχνική της Mother Maybelle στην κιθάρα και ο George Harrison δήλωσε γι’αυτόν ότι «βρίσκεται παντού μέσα στο “White Album”». Το τελευταίο, πολύ ενδιαφέρον album του ονομάζεται “Shadows of Blue”. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

donovan14Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που λάβατε μέχρι τώρα από τους οπαδούς και τον Τύπο για το album “Shadows of Blue”;

Ναι, είχα μεγάλη ανταπόκριση για το κομμάτι “To Love You”.

 

Γιατί αποφασίσατε να ηχογραφήσετε το album “Shadows of Blue” album στο Nashville; Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για τις μουσικές σας ρίζες;

Ποτέ δεν ξέχασα το Nashville και ήξερα ότι θα επιστρέψω στο Nashville (σ.σ: ο Donovan ηχογράφησε εκεί το πρώτο του single “Catch The Wind” το 1965) κάποια μέρα με μια σειρά τραγουδιών που έχω θα φυλάξει στην κωλότσεπη του τζιν μου. Ως παιδί τη δεκαετία του 1940 στη Σκωτία άκουγα την Ιρλανδο-Σκωτσέζικη οικογένειά μου να τραγουδά folk τραγούδια, αν και δεν ήξερα τότε ότι ήταν folk τραγούδια. Τραγούδια της καταπίεσης και της εξέγερσης, για τα πλοία-φυλακές και την αναγκαστική μετανάστευση, θρήνους για τη χαμένη αγάπη. Ο πατέρας μου συνήθιζε να απαγγέλει ποιήματα του Robert Service, ιστορίες για το Yukon και τους τυχοδιώκτες που πήγαν στην Αμερική το 1800, που πήραν μαζί τους την Ιρλανδο-Σκωτσέζικη μουσική. Πολλοί εγκαταστάθηκαν στον αγροτικό Νότο και βοήθησαν να δημιουργηθεί η country μουσική. Ως έφηβος άκουγα Hank Williams, Buddy Holly και Everly Brothers και ήξερα ότι ήθελα να τραγουδήσω και να κάνω δίσκους. Έφυγα με οτοστόπ από το σπίτι στα 16 με τον φίλο μου Gypsy Dave (σ.σ: Mills -γλύπτης, τραγουδοποιός και tour manager του Donovan) και μία δανεική archtop Zenith κιθάρα. Κοιμόμουν στις ακτές της Κορνουάλης και μάθαινα σοβαρά την finger-style τεχνική της Mother Maybelle στην κιθάρα, η οποία έγινε πολύ σημαντικό κομμάτι των ηχογραφήσεών μου. Ήταν μεγάλη μου τύχη να με ανακαλύψει στο Λονδίνο στα 18 και να με ηχογραφήσει ο Ralph Peer Jr του οποίου ο πατέρας Ralph Peer είχε ηχογραφήσει την Οικογένεια Carter και τον Jimmy Rodgers το 1928.

 

Κάθε φορά που κυκλοφορεί ένα καινούργιο album οι άνθρωποι τείνουν να το συγκρίνουν με τα κλασσικά σας. Είναι αυτό άδικο για την πιο πρόσφατη μουσική σας;

Αυτό είναι αρκετά συνηθισμένο σε όλα τα έργα τέχνης δημιουργών που βιώνουν μεγάλη φήμη σε νεαρή ηλικία. Όσον αφορά εμένα είναι δύσκολο να συγκριθούν μιας και τόσοι πολλοί διαφορετικοί ήχοι έλκονται από την ποίησή μου, ο καθένας γίνεται το soundtrack για το ακουστικό τοπίο που βλέπω/ακούω μέσα μου εκείνη τη στιγμή.

 

Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή του Mickie Most (θρυλικός παραγωγός του Donovan και των Animals) στην καριέρα σας;

Είχα 4 επιτυχημένους δίσκους πριν γνώρισω τον Mickie και στη συνέχεια ο Mickie ήταν μάγος στο να επιλέγει τραγούδια για τα 14 Top-20 singles μας και έβλεπε ότι άκουγα ένα μείγμα πολλών ήχων και στυλ, και ενθάρρυνε την καινοτομία μου. Το 1968 ο Mickie είπε: «Ο Donovan και εγώ ήμασταν μπροστά από τους Beatles, ήμασταν Flower Power το 1965. Εμείς θα κάνουμε κάτι και οι Beatles θα το αντιγράψουν».

 

donovan8Το “Sunshine Superman” (1966) είναι το πρώτο βρετανικό psychedelic folk album που κυκλοφόρησε ποτέ. Είχατε συνειδητοποιήσει πόσο επαναστατικό ήταν όταν κυκλοφόρησε;

Ήταν το πρώτο ψυχεδελικό album στον κόσμο. Ναι, ξέραμε τι κάναμε. Αλλά μηνύθηκα από μια εταιρία και το album ήταν στα δικαστήρια για 6 μήνες. O Mickie είπε: «Μην το παίξεις αυτό στον McCartney», αλλά το έκανα. Ήθελα να δείξω στον Paul τι είχα καταφέρει.

 

Γιατί ήταν ο Jimi Hendrix η πρώτη σας επιλογή για το single “Hurdy Gurdy Man”;

Ήμουν ο πρώτος που καλωσόρισε τον Jimi όταν έφτασε αεροπορικώς στο Λονδίνο το ‘67, με τον manager και παραγωγό του, Chas Chandler των Animals. Ο φίλος μου ο Gypsy πήρε τον Jimi από το αεροδρόμιο. Στη συνέχεια, ο Chas κανόνισε την πρώτη συναυλία του Jimi στο club The Bag O’ Nails και κάλεσε κάθε σημαντικό καλλιτέχνη του Λονδίνου, συμπεριλαμβανομένων των Beck, Page και Clapton. Ο Jimi πήρε τα μυαλά όλων μας. Ήθελα να δώσω το “Hurdy Gurdy Man” στον Jimi αλλά ο Mickie είπε ότι ήταν το επόμενο single μου. Ζητήσαμε από τον Jimi να παίξει, αλλά έκανε συναυλίες κάθε βράδυ σε διαφορετικό μέρος.

 

Είναι αλήθεια ότι ο Jimmy Page και ο John Paul Jones ήταν τόσο ικανοποιημένοι με την απόδοσή τους στο “Hurdy Gurdy Man” που αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια νέα εκδοχή των Yardbirds (τους New Yardbirds ή τους… Led Zeppelin);

Ο John Paul έκανε την ενορχήστρωση και παίζει μπάσο στο “Hurdy Gurdy Man” και μετά ενορχήστρωσε τη μουσική των Led Zeppelin. Έτσι, αυτό φαίνεται να είναι σωστό, ότι αυτό που δημιούργησα στο “Hurdy Gurdy Man”, με την ακουστική κιθάρα, την ποίηση συν την δυνατή κιθάρα, πράγματι ένεπνευσε τους Led Zeppelin στις ηχογραφήσεις τους. Αλλά ο Page δεν παίζει κιθάρα, ο Allan Holdsworth των Blue Mink νομίζουμε ότι έπαιξε (σ.σ: Υπάρχει μεγάλη διαμάχη και σύγχυση για το ποιος πραγματικά παίζει στο single “Hurdy Gurdy Man”. Ο Holdsworth δεν έπαιζε στους Blue Mink, ο Alan Parker έπαιζε. Ο John Paul Jones λέει ότι ο Parker έπαιξε στο “Hurdy Gurdy Man” και πολλές πηγές λένε ότι ο Page έπαιξε, συμπεριλαμβανομένης της ιστοσελίδας του Page και παλιότερων συνεντεύξεων του Donovan).

 

Ο Rick Rubin έκανε παραγωγή στο album σας “Sutra” το 1996. Ήταν ο Rick Rubin ένα εύκολο άτομο για να συνεργαστείτε μαζί του;

Ναι, μιλούσε πολύ λίγο, του άρεσε ο τρόπος ηχογράφησης της δεκαετίας του ‘60, ξεχωρίζει το καλό τραγούδι, είναι δάσκαλος και εξασκεί τον Υπερβατικό Διαλογισμό σαν κι εμένα.

 

donovan6Γράψατε το “Writer in the Sun” (από το “Mellow Yellow” album -1967) στην Ελλάδα. Πού ακριβώς το γράψετε και τι σας ενέπνευσε για να το συνθέσετε;

Στην Πάρο, όπου ο Gypsy και εγώ πήγαμε όταν το “Sunshine Superman” ήταν στα δικαστήρια, επιπλέον ήμασταν οι πρώτοι διάσημοι που συνέλαβαν για μαριχουάνα. Έτσι, σκεφτήκαμε ότι αν αυτό ήταν όλο, ποιος νοιάζεται, ρωτήσαμε τη γυναίκα του manager μας, την Αννίτα (μια Ελληνίδα που τραγουδούσε καταπληκτικά Billie Holiday). Εκείνη μας οδήγησε στον Πειραιά. Η Πάρος είχε μια ταβέρνα και καθόλου τουρισμό, και ένα πλοίο δύο φορές το μήνα. Έγραψα το “Writer In The Sun”… και φαινόταν σαν να ήμουν εγώ ο συνταξιούχος συγγραφέας στον ήλιο …ήταν αδύνατο να επιστρέψω. Αλλά φυσικά έγραφα το επόμενο album μου και δεν το γνώριζα. Μιας και εσύ Θοδωρή είσαι από την Ελλάδα, που την αγαπώ πολύ, θα πρέπει να διαβάσεις το συνημμένο από το βιβλίο μου, για το χρόνο που πέρασα στην Πάρο και το τραγούδι “Writer In The Sun”. Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις αν θέλεις, εγώ κατέχω τα δικαιώματα (σ.σ: Παρακάτω είναι το κομμάτι για την Πάρο. Όλα τα δικαιώματα ανήκουν στον Donovan Leitch).

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΞΑΝΑ

Το “Sunshine Superman” συνέχιζε να προκαλεί νομικά προβλήματα, επειδή ο Allen Klein (σ.σ: διάσημος manager και manager των Beatles μετά τον θάνατο του Brian Epstein) έσκισε το συμβόλαιο που είχα με την Pye Records. Ως αποτέλεσμα, μηνύθηκα από την Pye και δεν υπήρχε δυνατότητα να μείνω ελεύθερος σύντομα. Φαινόταν ότι η πρωτοποριακή δουλειά μου θα αναβαλλόταν επ’ αόριστον και ότι με την σύλληψη, η καριέρα μου έμοιαζε να έχει τελειώσει. Είπα στον George για τα προβλήματά μου. «Η αυταπάτη είναι πολύ ισχυρή», είπε πένθιμα. Ο Gyp και εγώ αποφασίσαμε ότι θα πρέπει απλά να αφήσουμε το όλο παιχνίδι, να επιστρέψουμε στα ταξίδια μας. Είχα φύγει από το σπίτι για να βρω την ελευθερία, και τώρα που έχανα την ελευθερία μου, ένιωθα ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψω τη φήμη για να τη βρω ξανά.

«Πού θα πάμε, φίλε;» ρώτησε ο Gyp.

«Ο κόσμος είναι το στρείδι μας», απάντησα. «Η Ελλάδα μου φαίνεται καλή». «Ναι, φίλε», συμφώνησε ο Gyp. Από τότε που είχα πάρει την Linda (σ.σ: Lawrence -σύζυγος και μούσα του Donovan για περισσότερα από 45 χρόνια) για να δει την ταινία «Ζορμπάς» στο St Ives το προηγούμενο έτος, γούσταρα την Ελλάδα. Και έτσι ζήτησα από την Αννίτα, η οποία ήταν γνήσια Ελληνίδα, να κανονίσει ένα ταξίδι για μένα και τον Gypsy. Εν τω μεταξύ, έγραψα ένα ποίημα και το έστειλα στην Linda, για να προσπαθήσω να την πείσω να έρθει μαζί μας. Είχα ακούσει ότι είχε πάει πίσω στην Αγγλία για να δει τον Julian (σ.σ.: ο γιος της Linda με τον Brian Jones των Rolling Stones). Αισθανόταν απογοητεύμενη από το LA. Αγαπούσε τον ήλιο, αλλά κάτσε, πόση ηλιοθεραπεία μπορεί να κάνει ένα κορίτσι;

Αγαπώ το κορίτσι στα λευκά

Και ο Ήλιος έλαμψε χρυσός σε έναν ουρανό από τριαντάφυλλα

Έλα

Θα σου δείξω την ομορφιά μέχρι να φουσκώσει η καρδιά σου

Αν τρέξω ακολούθα με

Ο χρόνος είναι με το μέρος μας

ένα μίλι δρόμος

είναι το σύννεφο για να καβαλήσεις Στην Ελλάδα

λίγος ιδρώτας στην παλάμη σου, στέγνωσε το χέρι σου στα μαλλιά μου, αν κλείσω τα μάτια μου μπορώ να σε Τυλίξω σε τυρκουάζ μετάξι.

Don and GypΕτοίμασα ένα τεράστιο σακίδιο γεμάτο βιβλία, στη συνέχεια πήγα στο Granny Takes a Trip για ένα λευκό sharkskin κοστούμι και ένα καπέλο Παναμά. Η εταιρία υποδυμάτων Lobbs of St James είχε ήδη γίνει ο τσαγκάρης μου και μου έφεραν ένα ζευγάρι δίχρωμα παπούτσια από καμβά. Νομίζω ότι οι ταινίες με μπέρδεψαν λίγο -Μέσα μου ένιωθα σαν τον Alan Bates (σ.σ: ο οποίος παίζει στο «Ζορμπά»), αλλά εξωτερικά έμοιαζα περισσότερο με τον Bob Mitchum στο Μακάο. Έτσι ο Gypsy και εγώ ήμασταν και πάλι στο δρόμο, αλλά αυτή τη φορά πρώτη θέση σε τρένο μέχρι το Μπρίντιζι της Ιταλίας, για να πάρουμε το φέρι για την Ελλάδα. Σύντομα σερνόμασταν μέσα στο σκοτεινό, σιωπηλό τοπίο και περνούσαμε τους μικροσκοπικούς σταθμούς με τις λάμπες θυέλλης που καίγονται στις πλατφόρμες.

Κατεβήκαμε στο λιμάνι του Πειραιά, όπου η Αννίτα ρώτησε έναν υπάλληλο της ναυτιλιακής για το πιο παρθένο νησί των Κυκλάδων και επιβιβαστήκαμε σ’ ένα παλιό ατμόπλοιο κατευθυνόμενοι προς το νησί της Πάρου στις Κυκλάδες. Ήταν πρωί όταν φτάσαμε και αποβιβαστήκαμε πάνω στην προκυμαία με τα σακίδιά μας. Η Αννίτα ζήτησε ένα ξενοδοχείο. Δεν υπήρχε ξενοδοχείο. «Τι λέτε τότε για δωμάτια;» Δεν υπήρχαν δωμάτια για να κλείσουμε. Ο οδηγός μας είχε ένα παλιό σπίτι και θα μας άφηνε να το νοικιάσουμε. Ο οδηγός μάς οδήγησε μέχρι ένα δρόμο που ήταν γεμάτος βράχους, που είχαν καθαριστεί από τα χωράφια αυτού του άγονου νησιού, τα ζώα επιδέξια έπαιρναν το δρόμο τους σιγά-σιγά μέχρι το άδειο σπίτι που στέκεται μόνο του, ο πλησιέστερος γείτονάς του ήταν λίγο παρακάτω. Ήταν τέλειο, μια μεγάλη επίπεδη μονοκατοικία. Από τα ξύλινα παντζούρια έβλεπες προς την κοιλάδα κάτω και είχες πανοραμική θέα του νησιού. Υπήρχε μια μικρή ωραία βεράντα με ένα χαμηλό τοίχο. Ένα μάτσο κοτόπουλα ζούσαν στο κοτέτσι και ένα μικρό εξωτερικό δωμάτιο είχε το ρόλο της τουαλέτας με μια τρύπα στο έδαφος.

Επιστρέψαμε για τα πράγματά μας, σταματώντας για λίγο σε ένα κατάστημα στην ασβεστωμένη πόλη για να αγοράσουμε προμήθειες. Θα χρειαζόμασταν στρώματα, λάμπα θυέλλης, τσαγιέρα και κατσαρολικά, χωρίς να ξεχνάμε μια μεγάλη κανάτα κρασιού σε ένα ψηλό, πλεχτό καλάθι, καθώς και κατσικίσιο τυρί, ντομάτες και μπαταρίες για το φορητό κασετόφωνο και πικάπ, το πρώτο αυτού του είδους από την Ιαπωνία. Σύντομα είχαμε βάλει το μέρος σε κάποια τάξη, είχαμε το πρώτο μας γεύμα και ένα ποτήρι κρασί. Είχα ήδη ερωτευτεί την Ελλάδα.
Την επόμενη μέρα, η Αννίτα μας εξασφάλισε μια γαϊδουρίτσα που λεγόταν Σεραφίνα, είχε ένα καλό μάτι και στην πλάτη της, μια πρόχειρη ξύλινη σέλα με ένα φθαρμένο, γεμισμένο κάθισμα. Οι φωτογραφίες δείχνουν ότι πρώτα ποζάραμε με τα ρούχα της πόλης, που έκαιγαν στο λαμπερό φως του ήλιου, με λευκό δέρμα και ωραία καθαρά παπούτσια. Σύντομα οι φωτογραφίες λένε μια διαφορετική ιστορία, μιας και αγοράσαμε ελληνικά πουκάμισα και γιλέκα, καπέλα για τον ήλιο και σανδάλια, χαλαρώνοντας στον αργό ρυθμό των νησιών. Ήθελα απεγνωσμένα η δουλειά μου να κυκλοφόρησει στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά οι μηχανορραφίες του επιχειρηματικού κόσμου στο Λονδίνο, με είχαν φθείρει. Ο χρόνος περνούσε και η «Μουσική του Τώρα» του Donovan θα γινόταν σύντομα η «Μουσική του Τότε». Επίσης μου έλειπε τρομερά η Linda. Ήμουν μόνος και έκανα παρέα με ένα-δυο κορίτσια στις διακοπές.

Ένα πρωί ο Gypsy και εγώ ξυπνήσαμε και είδαμε ένα καλάθι σύκα μέσα σε αμπελόφυλλα να σκέκεται στον χαμηλό τοίχο στο αίθριο. Φάγαμε το υπέροχο μωβ φρούτο και αναρωτηθήκαμε ποιος τα είχε αφήσει. Το επόμενο πρωί, τα σύκα ήταν και πάλι εκεί. Είδαμε το γείτονά μας κάτω από εμάς, μας χαιρετούσε και ξέραμε ότι τα σύκα ήταν το δώρο του προς εμάς. Ήταν ένας κύριος με ασημένια μαλλιά που ζούσε στο κοντινό αγρόκτημα. Ζούσε μόνος του σε ένα τακτοποιημένο μικρό αγρόκτημα κάτω και καβαλούσε ένα άψογο μουλάρι. Ο ίδιος ήταν πάντα ντυμένος πολύ καθαρά με απλά ρούχα. Με καθαρά μαλλιά και αριστοκρατική όψη. Μπαρμπα-Κώστας ήταν το όνομά του. Κάθισε μαζί μας το βράδυ, ενώ έπαιζα τα τραγούδια μου. Κανείς μας δεν γνώριζε τη γλώσσα του άλλου, αλλά με χαμόγελα και παντομίμα ο Gyp και εγώ συνομιλούσαμε μαζί του και αγαπήσαμε πραγματικά το νησί. Θαυμάζαμε το ηλιοβασίλεμα και θα έκανε νόημα, τα μάτια του γνωρίζαν. Είχε δει χιλιάδες ηλιοβασιλέματα εδώ πάνω στο βουνό.

… and here I sit,

the retired writer in the sun.

“Writer in the Sun” – Donovan Leitch

donovan9Μια μέρα έψαχνα τον ορίζοντα για πουλιά μέσα από το μικρό ζευγάρι μαργαριταρένια γυαλιά όπερας που είχα φέρει από το Λονδίνο, και ο γέρος ήταν προφανώς περίεργος. Του έδωσα τα Εδουαρδιανά γυαλιά και κοίταξε μέσα από το φακό. Ξεκίνησε και έμεινε έκπληκτος να βλέπει το μικρό σπίτι του τόσο κοντά. Ήταν δυνατόν ο ίδιος να μην είχε χρησιμοποιήσει φακό πριν; Έκανε πλάκα; Πολλοί Έλληνες πήγαιναν στη θάλασσα και σίγουρα θα είχε δει κυάλια πριν. Στη συνέχεια, όμως, ίσως όχι, εξαιτίας του τρόπου που τα κράταγε, τόσο ευχαριστημένος έδειχνε με την ανακάλυψη.

Σε ένα από τα ταξίδια μας στην πόλη με την Σεραφίνα, ο Gyp και εγώ χλευαστήκαμε από ορισμένους λιγότερο φιλικούς χωρικούς (τα μακριά μαλλιά μας, ίσως). Ακριβώς τότε ο γέρος μπήκε στο οπτικό μας πεδίο με το μουλάρι του. Σταμάτησε να μας χαιρετήσει και η πόλη είδε το τι είχε πράξει. Από εκείνη την ημέρα ποτέ δεν αντιμετωπιστήκαμε με εχθρικό τρόπο. Το καλοκαίρι γλιστρούσε σε ένδοξες μέρες και ξάστερες νύχτες. Ο Gyp και εγώ εκ περιτροπής καβαλούσαμε την Σεραφίνα κάθε μέρα πηγαίνοντας προς την μικρή ταβέρνα δίπλα στη θάλασσα.
Μια μέρα καθώς καθόμασταν στην ταβέρνα ο ιδιοκτήτης μας είπε ότι επρόκειτο να λάβουμε μια κλήση στο τηλέφωνό του, το μοναδικό στο νησί. Η κλήση ήρθε τελικά: ήταν από τον manager μου, τον Ashley. Μιλήσαμε μέσω των θορυβωδών καλωδίων και ο Ashley είπε, «Don, έλα πίσω. Όλα έχουν διευθετηθεί. Το “Sunshine Superman” έχει κυκλοφορήσει – και είναι νούμερο ένα σε όλο τον κόσμο». Και συνέχισε: «Υπάρχουν δύο αεροπορικά εισιτήρια πρώτη θέση που σας περιμένουν στην Αθήνα! Πηγαίνετε εκεί το συντομότερο δυνατόν -ολόκληρη η γαμημένη μουσική βιομηχανία σε θέλει!»

Η γραμμή έπεσε και αντικατέστησα το δέκτη. Ο Gyp και εγώ πάθαμε πλάκα ενώ ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας ήρθε στο τραπέζι και το σκούπιζε ρωτώντας «Τι ήταν όλο αυτό, αγόρια;»

«Ο δίσκος μου είναι νούμερο ένα παντού και θα πρέπει να πάμε στην Αθήνα με το επόμενο ατμόπλοιο».

Ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας γέλασε, δεν το πολυπίστεψε. Αδειάσαμε τις τσέπες μας από κέρματα πάνω στο τραπέζι του. Νούμερο ένα σε όλο τον κόσμο και δεν είχαμε αρκετά χρήματα μεταξύ μας για να γυρίσουμε πίσω στην Αθήνα με το εβδομαδιαίο ατμόπλοιο που θα ερχόταν σε λίγες ημέρες.

«Αγόρια είστε άφραγκοι;» ρώτησε ο Έλληνας νησιώτης.

«Είμαστε», είπε ο Gyp.

«Ακούστε παιδιά, έχω μια ιδέα», είπε ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας. «Αυτό το φορητό πικάπ που έχεις -Θα σας δώσω το εισιτήριο για το ατμόπλοιο. Αυτό τουλάχιστον θα σας πάει στην Αθήνα».

Ο Gyp και εγώ κάναμε πρόποση στην τύχη μας με μερικές ρετσίνες εκείνη την ημέρα, στρίψαμε μερικά τσιγαριλίκια και πετάξαμε ένα κέρμα. Η συμφωνία είχε κλείσει. Ο Gyp και εγώ περιπλανηθήκαμε ανεβαίνοντας το βουνό μέχρι το μικρό μας σπίτι στον ουρανό για να τα μαζέψουμε. Αγκαλιάσαμε τον γέρο τζέντλεμαν. Του έδωσα τα Εδουαρδιανά γυαλιά όπερας, κάτι που έκανε το πρόσωπό του να λάμψει. Το πλοίο τραβούσε μακριά από το λιμάνι, και τον είδαμε να χαιρετάει αργά, «Αντίο, αντίο, αντίο», έλεγε.

Ήταν μεγάλη αλλαγή στη ζωή όταν ανέβηκα πάνω στο ατμόπλοιο στον Πειραιά εκείνο το καλοκαίρι. Ποτέ ξανά δεν θα ήμουν τόσο ελεύθερος. Αλλά ο κόσμος ήταν στα πόδια μου. Η μουσική μου έπαιζε σε κάθε ραδιόφωνο πάνω στην πράσινη περιστρεφόμενη Γη. Δεν υπήρχε γυρισμός. Μπήκα σε ένα λαμπερό μέλλον και αγκάλιασα τη φήμη και την τύχη, αλλά όχι χωρίς μια τελευταία μελαγχολική ματιά πίσω στο γέρο της Πάρου, ο οποίος χαμογελούσε και έγνεφε αργά αντίο. Και εγώ επίσης έγνεφα, όπως έλεγα ένα θλιβερό αντίο σε έναν τρόπο ζωής που δεν θα ζούσα ποτέ ξανά. Έριξα μια πιο αδύνατη ματιά στο αγόρι που ξεθώριαζε στον ορίζοντα.

 

donovan10Παίξατε το τραγούδι σας “Colours” ζωντανά με την Joan Baez στο Newport Folk Festival το 1965. Πώς αισθανθήκατε παίζοντας αυτό το τραγούδι εκεί με την Joan Baez;

Το να με προλογίζει ο Pete Seeger στο Newport ήταν η αποδοχή για όλα όσα δούλεψα, για να είμαι μια φωνή για την ελευθερία και την ειρήνη. Η Joaney το είχε καταφέρει και επίσης ηχογράφησε τα τραγούδια μου. Το να τραγουδάω με την Joaney στο Newport ήταν μια καταπληκτική εμφάνιση και τους ευχαριστώ και τους δύο.

 

Περάσατε καλά ηχογραφώντας το “Barabajagal (Love is Hot)” με τους Jeff Beck Group;

Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον και ξανά καινοτόμο single που κάναμε με τον Jeff και το συγκρότημα. Ο Mickie είπε ότι δεν είχε στείλει κανένα demo στον Jeff ή στο συγκρότημα κι έτσι θα άκουγαν το τραγούδι για πρώτη φορά, όταν θα έφταναν στο studio, για να το κρατήσει φρέσκο και έκπληξη. Χρειάστηκαν 2 ή 3 takes και έγινε. Ήταν πολύ διασκεδαστικό!

 

Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις από το ταξίδι σας στην Ινδία με τους Beatles το 1968;

Αναζητούσαμε ένα Guru πριν συναντήσουμε τον Maharishi αργότερα στην Ινδία με τις ακουστικές κιθάρες μας. Μεγάλες αλλαγές μας περίμεναν μιας κι εμείς «κατανοούσαμε το άπειρο» βαθιά μέσα μας, με τον γνήσιο Υπερβατικό Διαλογισμό που μας έδωσε ο Maharishi.

 

donovan4Βοηθήσατε τον John Lennon να γράψει το τραγούδι “Julia”;

Ναι, νομίζω σε μερικούς στίχους και βέβαια στην τεχνική με τα δάχτυλα στην κιθάρα και τις συγχορδίες που κατεβαίνουν.. Ο αγαπητός John ήθελε να γράψει για την παιδική ηλικία με τη μαμά του, που δεν είχε.

 

Είστε περήφανος για την επιρροή σας στο “White Album” των Beatles; Ο George Harrison είπε: «Ο Donovan βρίσκεται παντού μέσα στο White Album».

Ήταν φυσικό όταν ο John ζήτησε να μάθει πώς να παίζει με τα δάχτυλα, ήταν γρήγορος μαθητής και ο George ήθελε να μάθει πώς να δημιουργήσει τις ασυνήθιστες τεχνικές μου στα ακόρντα και ο Paul που ήταν αριστερόχειρας δεν μπορούσε να καθίσει με τον John και εμένα, αλλά ο Paul το έπιασε με τ’ αυτί. Δεν το ήξερα εκείνη τη στιγμή, αλλά τους οδηγούσα πίσω στις ρίζες. Ήταν χαρά μου που φάνηκα χρήσιμος.

 

Παρακολουθήσατε τους Beatles να ηχογραφούν το “A Day in The Life” στο Abbey Road. Τι θυμάστε περισσότερο από αυτές τις ηχογραφήσεις;

Ο μέγας διδάσκαλος και παραγωγός George Martin  διηύθηνε την πιο εκπληκτική ηχογράφηση που είχε γίνει ποτέ στα Abbey Road Studios. Μπήκα μέσα και έκανα το μέρος μου.

 

Ηχογραφήσατε μια χαμένη εκτέλεση του “Laléna” με Marc Bolan (T. Rex). Τι συνέβη πραγματικά;

Πού είναι η ταινία; Κρύβεται στο Μόναχο νομίζω, όπου το ηχογραφήσαμε. Ο Marc και εγώ κάναμε μια ηλεκτρική εκτέλεση. Και άλλοι έχουν κάνει παρόμοια. Οι Deep Purple έκαναν το “Laléna” (σ.σ: στο album “Deep Purple”-1969). Ο Marc και εγώ ήμασταν φίλοι και παίζαμε πόλεμο με δεινόσαυρους-παιχνίδια και γιαπωνέζικες μινιατούρες που είχε φέρει από την περιοδεία του στην Ιαπωνία. Οι δεινόσαυροι πετούσαν ταλκ και βρυχώντουσαν. Πάντα με κέρδιζε. Δηλαδή τον άφηνα να κερδίζει.

 

Donovan3Πώς συνέβη να ηχογραφήσετε το “Billion Dollar Babies” single με τον Alice Cooper;

Ηχογραφούσα το “Cosmic Wheels” το 1972 στα Morgan Studios. Ο Alice ηχογραφούσε κάτω. Συναντηθήκαμε, άκουσα τι έκανε και με προσκάλεσε να κάνω φωνητικά. Συνειδητοποίησα ότι θα χρειαζόταν να σκαρφαλώσω πάνω από τις κιθάρες που συνωστίζονταν στη μέση και έτσι τραγούδησα falsetto το οποίο είναι αυτό που κάνουν πολλοί τραγουδιστές σε συγκροτήματα όπως οι Led Zeppelin, οι Yes και οι Deep Purple. Τραγούδησα το μισό τραγούδι με τον Alice και το κάναμε το νούμερο ένα σε όλο τον κόσμο.

 

Τι έχετε «ανακαλύψει» μέσω του Υπερβατικού Διαλογισμού;

Sat Chit Ananda (σ.σ: «ύπαρξη, συνείδηση, ευδαιμονία» στα σανσκριτικά).

 

Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για το καλό σας φίλο, David Lynch;

Ο David είναι ένας σπουδαίος avante-garde καλλιτέχνης που επίσης κάνει ταινίες. Ένα πλήρως εκφραστικό ανθρώπινο ον, ένας καταδύτης βαθιά στον εσωτερικό κόσμο της καρδιά μας με την διαθέσιμη πλέον τεχνική του Υπερβατικού Διαλογισμού. Ο καθένας πρέπει να τσεκάρει το Ίδρυμα David Lynch και το τηλεοπτικό κανάλι του David.

 

Ο Nick Drake ήταν μεγάλος θαυμαστής της μουσικής σας. Τον είχατε συναντήσει ποτέ; Γνωρίζετε τη μουσική του;

Συναντηθήκαμε αλλά δεν ανταλλάξαμε κουβέντες. Ο Nick ήταν ένας διάττων αστέρας, πάρα πολύ ζεστός για να διαρκέσει. Συχνά αναφέρομαι σε σχέση με το έργο του Nick Drake. Τον γνώριζα; Ποιες είναι οι αναμνήσεις μου; Έγραψα ένα ποίημα για τον Nick.

Ο Πάπιος (The Drake)

 

Ο Nick ήταν μια φωτεινή σφαίρα που ανέτειλε

το πρωινό του κόσμου

Ένα αστέρι που θα έδυε πολύ σύντομα

Είναι πάντα εδώ μαζί μας τώρα

επειδή μόνο οι γέροι πεθαίνουν νέοι

 

To εσωτερικό του αστέρι δεν θα δύσει ποτέ

Όταν συναντηθήκαμε-δεν μιλήσαμε ποτέ

Είδαμε μόνο μέσα από τα μάτια του άλλου

Το μέλλον περνάει

Είμαι μέντοράς του με τόσους πολλούς τρόπους

 

Donovan Leitch Μάιος 2011

 

SapphoΤη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 μπορούσες να ακούσεις Donovan, Humble Pie ή Procol Harum στο ραδιόφωνο. Γιατί το σημερινό ραδιόφωνο είναι τόσο χάλια;

Υπήρχαν λιγότεροι ραδιοφωνικοί σταθμοί και σπουδαίοι DJ’s που μπορούσαν να παίζουν ό,τι τους άρεσε. Και έμαθαν τόσα πολλά νέα συγκροτήματα σε όλους μας. Όπως ο John Peel στο Ηνωμένο Βασίλειο και ο Alan Freed στις ΗΠΑ. Το Διαδίκτυο υπόσχεται ελευθερία σαν αυτή. Δημιουργήστε το δικό σας ραδιοφωνικό σταθμό. Γιατί δεν γίνεστε όλοι DJ’s και να παίζετε ότι σας αρέσει;

 

Υπάρχει κάποιος που θα θέλατε να παίξετε μαζί του και δεν έχει συμβεί ακόμα;

O Jake Bugg… Είμαστε σε επαφή, αλλά δεν έχουμε συναντηθεί ακόμα..Του γράφω τώρα που στο λέω αυτό, Θοδωρή.

 

Έχετε περάσει αρκετό χρόνο στην Ελλάδα. Θα θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα στους Έλληνες οπαδούς σας;

Είμαι μεγάλος οπαδός όλων των Ελληνικών πραγμάτων, ειδικά του νησιώτικου πολιτισμού σας. Γεια σας σε όλους, φίλοι μου στην Ελλάδα. «Αγάπη μου, σ’αγαπώ πολύ» (σ.σ: Στα ελληνικά!) Επίσης, είμαι εικαστικός καλλιτέχνης και έχω δημιουργήσει μια σειρά από Σαπφωγραφίες… Τις αποκαλώ επειδή είναι φωτογραφικές σκηνές εμπνευσμένες από τα ποιήματα της Σαπφούς. Ποιητής προς Ποιήτρια. Εδώ είναι ένα με τίτλο «Σαπφώ», με ένα απόσπασμα από το ποίημά της. Διαθέσιμο από το [email protected]

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Donovan Leitch για τον χρόνο του.

1966 Paros Photograph: Ashley Kozak: Donovan Disks 2014

“Shadows of Blue” Photograph: Jeremy Loscher: Donovan Discs 2013

Official Donovan website: www.donovan.ie

Official Donovan Facebook page: www.facebook.com/DonovanOfficial

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry