Διάρκεια: 165′

Πρωταγωνιστούν: Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo Di Caprio, κ.α.

Ο Ντζάνγκο είναι ένας απελευθερωμένος σκλάβος που τώρα βοηθάει έναν Γερμανό κυνηγό επικηρυγμένων. Ως ανταλλαγή, περιμένει βοήθεια για τον απώτερο σκοπό του: να εκδικηθεί το πρώην αφεντικό του, τον Κάλβιν Κάντι, που έχει απαγάγει τη γυναίκα του και θέλει ξανά τον Τζάνγκο με αλυσίδες.


Όποιος γνωρίζει έστω και λίγο το σινεμά του Κουέντιν Ταραντίνο, αναμφίβολα ξέρει τι περιμένει να δεί από τον «Django: ο τιμωρός». Σε κάθε ταινία ο Ταραντίνο ξέρει να καταπλήσσει και τους πιο φανατικούς θαυμαστές του και συνδυάζει σινεμά ποιοτικό και διασκεδαστικό ταυτόχρονα. Ουσιαστικός και προσφέροντας άφθονο χαβαλε ο Ταραντίνο στήνει ένα ακόμα σινεφιλικο πανηγύρι στην μεγάλη οθόνη και μεταξύ σοβαρού και αστείου ίσως μας δίνει την καλύτερη εκδοχή για την εποχή της δουλείας που οδήγησε την Αμερική στο να γίνει «η Γη της επαγγελίας». Δεν μασάει τα λόγια του και έμμεσα κάνει και κοινωνική κριτική, ωστόσο θα ήταν άδικο στο να σταθούμε στο γεγονός αυτό.

Όπως και σε όλες σχεδόν τις ταινίες του, έχουμε και εδώ έναν κεντρικό ήρωα ο οποίος επιζητά εκδίκηση με κάθε κόστος για τα πάνδεινα που έχει τραβήξει. Αυτη την φορά έχουμε φόρο τιμής στα σπαγκέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε και Σέρτζιο Κορμούτσι (εκ του οποίου προέρχεται το αυθεντικό Django), με ξεχωριστό τρόπο. Όσο εύκολο είναι να δημιουργήσεις μια ιστορία εκδίκησης, άλλο τόσο δύσκολο είναι να το κάνεις με το στυλ του Ταραντίνο.

Πιστός στα τρικ του και τα σήματα κατατεθέν του, με γκρο πλάν, απότομη αλλαγή εικόνων, καρτουνίστικη βία, εκπληκτικό soundtrack (μαλιστα ο ίδιος ο Μορικόνε συνέθεσε κομμάτι ειδικά για την ταινία αυτή) αλλά το κυριότερο εξαιρετικούς διαλόγους. Ο Ταραντίνο φημίζεται για το εκαιρετικά κοφτερό του μυαλό και εκτός από το πρωτότυπο του σενάριο (με ελάχιστα δάνεια από το πρωτότυπο γουέστερν) εφευρίσκει και διαλόγους όχι απλά για να κρατήσει μια ταινία που κρατάει 2 ώρες και 45 λεπτά, αλλά να τον κάνει να μην βαρεθεί ούτε δευτερόλεπτο και να θέλει κι άλλο. Αφήστε δε που μεταξύ σοβαρού και αστείου καταφέρνει να καταπιαστεί πολύ καλύτερα το θέμα της δουλείας από την ταινία Lincoln (το λέω επειδή το έχουμε φρέσκο) και κάθε άλλο παρα προσβλητικός είναι, παρόλο που χρησιμοποιεί την λέξη nigger άπειρες φορες, κι ας κατηγορήθηκε γι’ αυτό.

Όλοι εξαιρετικοί στους ρόλους τους: ο Κριστόφ Βάλτζ πλέον είναι συνήθης ύποπτος σε τέτοιους ρόλους και μου φαίνεται θα εδραιωθεί στις ταινίες του Ταραντίνο, ο Ντι Κάπριο δαιμόνιος στο ρόλο του κακού που πάει να το πάιξει καλός, ωστόσο οι εκπλήξεις έρχονται από τον αγνώριστο Σάμουελ Τζάκσον, με χαρακτηριστικό κωμικό timing να κλέβει την παράσταση όποτε εμφανίζεται και φυσικά τον Τζέιμι Φοξ ο οποίος στον βασικό ρόλο της ταινίας, δίνει ρεσιτάλ στηρίζοντας τις εξαιρετικές ατάκες του. Η ταινία στήνεται βήμα-βήμα με μεγάλους (αλλά σε καμία περίπτωση βαρετους) διαλόγους, καλή πλοκή, ωραία πλάνα, μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο μισάωρο. Τι γίνεται στο τελευταίο μισάωρο; Μακελείο! Επιτέλους μια ταινία με μεγάλη κορύφωση στο φινάλε. Τα πάντα γίνονται ρημαδίο με σκηνές ανθολογίας που απογειώνουν την ήδη σπουδαία ταινία.
Αν ξέρετε τι πέριμένετε να δείτε,δεν θα απογοητευτείτε σε καμία περίπτωση και ρισκάρω να το γράψω ότι ο Ταραντίνο υπογράφει την καλύτερη του ταινία μετά το Pulp Fiction (όχι ότι οι άλλες δεν ήταν καλές το αντίθετο μάλιστα), απλά το Django Unchained πρόκειται περι σπουδαίας ταινίας και συνιστώ είτε κάποιος είναι fan του, είτε όχι να μην την χάσει για κανένα λόγο!

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ