HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Είχαμε την τεράστια τιμή να μιλήσουμε με ένα εξαιρετικά ταλαντούχο άτομο: τον Derek Shulman. Ήταν ο βασικός τραγουδιστής των θρυλικών Gentle Giant, ενός από τα σπουδαιότερα progressive rock συγκροτήματα της δεκαετίας του ‘70. Μετά την διάλυση των Gentle Giant το 1980, έγινε ένα πολύ επιτυχημένο στέλεχος δισκογραφικών εταιριών και υπέγραψε συγκροτήματα σαν τους Bon Jovi και τους Cinderella (ως κυνηγός ταλέντων για την PolyGram Records), τους Dream Theater και τους Pantera (ως προέδρος και διευθύνων σύμβουλος της Atco Records) και τους Slipknot και τους Nickelback (ως προέδρος της Roadrunner Records). Πριν τους Gentle Giant ήταν μέλος των Simon Dupree & the Big Sound και των Moles. Τον Μάρτιο του 2010 ο Derek Shulman ίδρυσε μια νέα εταιρία με τον Leonardo Pavkovic που ονομάζεται 2 PLUS Music & Entertainment, Inc. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

derek9Έχετε οποιαδήποτε συμμετοχή στο επερχόμενο remix του Steven Wilson για το album “The Power and the Glory” (1974) των Gentle Giant ;
Ναι, φυσικά. Εγώ και ο αδελφός μου, ο Ray (σ.σ.: Shulman -μπάσο, βιολί) συμμετέχουμε ενεργά σε αυτό σε συνεργασία με τον Steven και ουσιαστικά ασχολούμαστε με την τρέχουσα διαδικασία. Εγώ και ο Ray είμαστε ανακατεμένοι σ’ αυτό μαζί με τον Steven. Ο Ray, στην πραγματικότητα έχει κάνει πολλά από τα κινούμενα σχέδια και εγώ ασχολούμαι με τα διαδικαστικά και δουλεύουμε μαζί. Είναι το ίδιο όπως πάντα, εγώ και ο Ray είμαστε η κινητήρια δύναμη.

 

Το 2010 είπατε ότι το συγκρότημα δουλεύει πάνω στη δημιουργία μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων που βασίζεται στα θέματα, τους χαρακτήρες και τα τραγούδια του “Power and the Glory”. Θα κυκλοφορήσει σύντομα;
Ναι, πιθανότατα πρόκειται να κυκλοφορήσει στα τέλη Ιουνίου σε όλο τον κόσμο .

 

O Tony Visconti (παραγωγός David Bowie, T. Rex, Thin Lizzy) έκανε την παραγωγή στα δύο πρώτα albums των Gentle Giant, το “Gentle Giant” (1970) και το “Acquiring the Taste” (1971). Ήσασταν ικανοποιημένος με την παραγωγή του;
Ο Tony ήταν φανταστικός. Στο πρώτο album ουσιαστικά δίδαξε το συγκρότημα πώς ήταν να κάνεις την παραγωγή ενός δίσκου. Θέλω να πω, το συγκρότημα δεν ήταν πραγματικά πολύ έμπειρο στην κατανόηση του τι είναι να δουλεύεις στο studio πάνω σε ένα album και είχε πάρα πολύ μεγάλη συνεισφορά στον πρώτο δίσκο. Μας έδειξε το δρόμο. Στην πραγματικότητα, ήταν κάτι παραπάνω από χρήσιμος, διότι έπρεπε να πάμε στο Λονδίνο -ζούσαμε στο Πόρτσμουθ, το οποίο είναι 70 μίλια έξω από το Λονδίνο. Ήρθαμε στο Λονδίνο και δεν μπορούσαμε όλοι μας να αντέξουμε οικονομικά το να μείνουμε σε δωμάτια ξενοδοχείου, γι’ αυτό και μας επέτρεψε να μείνουμε στο πάτωμα του (γέλια). Έτσι, ναι, είχε πάρα πολύ μεγάλη συνεισφορά. Στο δεύτερο album ήταν λιγότερο αναμεμειγμένος, παρ’ όλο που αυτός ήταν ο παραγωγός, επειδή ήμασταν πολύ καλοί μαθητές. Έτσι, παρατηρούσαμε κάθε κίνηση που έκανε, δηλαδή εγώ και ο αδελφός μου, ο Ray. Ήταν πράγματι ο παραγωγός, αλλά νομίζω ότι μάθαμε από το πρώτο album πώς να πετυχαίνουμε το καλύτερο εκ των έσω και από το “Acquiring the Taste”, ακόμη κι αν ήταν εκεί, ήταν λιγότερο αναμεμειγμένος και από το τρίτο album, το “Three Friends”, το συγκρότημα έκανε μόνο του την παραγωγή.

 

Όταν ηχογραφούσατε με τους Gentle Giant albums όπως το “Octopus” και το “Three Friends” (και τα δύο το 1972) είχατε συνειδητοποιήσει πόσο επαναστατικά ήταν;
Φυσικά όχι (γέλια). Σε αυτά τα albums ήταν ακριβώς το συγκρότημα που ήμασταν. Δεν υπήρχε σαφής πρόθεση ή το είδος της δύναμης του να έχεις μια κληρονομιά, κάτι που να έχει αναπτυχθεί. Ήμασταν οι Gentle Giant και ήμασταν απλά ένα συγκρότημα μουσικών που πιέζαμε τους εαυτούς μας και ο ένας τον άλλον για να γίνουμε καλύτεροι μουσικοί οι ίδιοι κατά πρώτον, και κατά δεύτερον για το συγκρότημα και για τις συνθέσεις μας, και τελικά να γίνουμε ένα συγκρότημα από αρκετά καλούς μουσικούς που να μπορεί να παίξει μουσική για τους οπαδούς οι οποίοι θα απολαύσουν τη μουσική που είχαμε δημιουργήσει. Έτσι, τελικά ήταν απλά μια ενσάρκωση του ποιοι ήμασταν μεμονωμένα ως μουσικοί και ελπίζαμε ότι οι οπαδοί θα έρθουν και θα μας ακολουθήσουν και θα απολαύσουν αυτό που είχαμε δημιουργήσει. Δεν υπήρχε πραγματικό σχέδιο επίθεσης. Ήταν αυτό που ήμασταν. Αυτός ήταν ο μόνος λόγος ύπαρξης. Δεν το κάναμε για τη φήμη, τα χρήματα ή οποιαδήποτε άλλη εμπειρία εκτός από το να κάνουμε μαζί κάποια πραγματικά καλή μουσική.

 

derek7Είχατε κάποιο concept album ως πρότυπο, όταν ηχογραφούσατε το “Octopus” το 1972;
Όχι, ο μόνος λόγος που το ονομάσαμε “Octopus”  είναι επειδή περιέχει 8 τραγούδια. Απλά παντρέψαμε το «οκτώ» με το “opus”, μια ελληνική και μια λατινική λέξη για να γίνει το “Octopus”. Ήμασταν κυριολεκτικά μια οικογένεια οι αδελφοί Shulman, ο Phil, ο Ray κι εγώ, έτσι συνθέσαμε οκτώ τραγούδια πάνω σε μερικά ενδιαφέροντα θέματα και ιδέες που είχαμε διαβάσει ή ακούσει ή συζητήσει προσωπικά και οι στίχοι ταίριαζαν με τα τραγούδια που είχαμε επίσης συνθέσει. Έτσι, δεν υπήρχε πραγματικά ένα concept καθαυτό στο εν λόγω album. Είναι απλά η μουσική που δημιουργήσαμε, με τον τρόπο που θέλαμε να τη δημιουργήσουμε. Νομίζω ότι στην πραγματικότητα είναι αρκετά καλό.

 

Απογοητευτήκατε όταν οι οπαδοί των Black Sabbath δεν σεβάστηκαν τους Gentle Giant, όταν περιοδεύσατε μαζί το 1972;
Δεν ήμουν απογοητευμένος, νομίζω. Εκ των υστέρων, ήταν πολύ αστείο. Υπήρχε μια συναυλία που έχει γίνει θρύλος πλέον, στο Λος Άντζελες, στο Hollywood Bowl, αλλά το γεγονός είναι ότι ήταν καταστροφή για όλους, επειδή και οι ίδιοι οι Black Sabbath μεταφορικά κατέρρευσαν επί σκηνής. Ο Tony Iommi έπεσε ξερός σ’αυτή τη συναυλία. Έτσι, ήταν μια κωμωδία από λάθη. Ξέραμε ότι επρόκειτο για μια άνιση μάχη. Κατ’ αρχήν ήταν ένα περίεργο πακέτο: Οι Black Sabbath οι οποίοι είχαν ήδη αρκετά μεγάλη επιτυχία με τα πρώτα τους ένα ή δύο album στη Βόρεια Αμερική, και οι Gentle Giant σχεδόν ακριβώς το αντίθετο είδος μουσικής. Αλλά είχαμε το ίδιο management και τότε, εκείνες τις ημέρες, οι οπαδοί ήταν πολύ πιο ανοικτοί σε ό,τι ήταν μπροστά τους. Έτσι, αν και το κοινό περίμενε ν’ακούσε το ‘Paranoid’ και το ‘War Pigs’, συνήθως παίρναμε το κοινό με το μέρος με τη δύναμη της θέλησής μας. Και προς το τέλος της συναυλίας λαμβάναμε ζητωκραυγές και επευφημίες, εκτός φυσικά από το Hollywood Bowl, όπου ο μεγαλύτερος αδερφός μου (σ.σ.: Phil Shulman -τρομπέτα, σαξόφωνο) αντέδρασε με ‘αρνητικό τρόπo’ και είπε μια τρομερή προσβολή στο κοινό που ήταν το λιγότερο αγενές. Αυτή είναι η ιστορία, μπορούμε να γελάμε τώρα μ’ αυτά, αλλά εκείνη την εποχή ήταν: «Ω, σκατά! Τι κάνουμε;» Αλλά αυτό είναι εντάξει, η ζωή συνεχίζεται.

 

Πόσο δύσκολο ήταν να εκτελέσετε επί σκηνής με τους Gentle Giant τη μουσική που είχατε ηχογραφήσει στο studio;
Δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Σε ό,τι μας αφορά, η ηχογραφημένη μουσική είναι μόνο ένα σκίτσο για την ζωντανή εμφάνιση. Έτσι, ουσιαστικά είναι σαν ένα σκίτσο ενός πίνακα ζωγραφικής. Και όταν ηχογραφούσαμε τους δίσκους και τη μουσική που ηχογραφήσαμε, ήταν μόνο ένα περίγραμμα για το τι θέλαμε να παρουσιάσουμε επί σκηνής. Έτσι, στη σκηνή θα μπορούσαμε να επεκταθούμε στα θέματα, στις συνθέσεις που είχαμε ηχογραφήσει, με διαφορετικό τρόπο. Απλωνόμασταν με διαφορετικό τρόπο και μπορούσες να εμπλουτίσεις ένα τραγούδι με διαφορετικά είδη μουσικής και διάφορες ενορχηστρώσεις. Έτσι, πραγματικά είναι ένα είδος σκίτσου ενός πίνακα ζωγραφικής. Το σκίτσο ήταν ο δίσκος και ο πίνακας ζωγραφικής ήταν η συναυλία.

 

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι το punk rock «σκότωσε» τους Gentle Giant. Ποια είναι η αλήθεια;
Όχι, καθόλου. To punk rock ήταν ένα ή δύο ακόρντα και ο δρόμος. Στην πραγματικότητα νόμιζα ότι είχε πολύ πλάκα. Ήταν σημαντικό για τη μουσική να αναταράσσεται. Μου άρεσε πραγματικά κατ’ένα διεστραμμένο τρόπο σε κάποιο βαθμό, επειδή ήταν τόσο μη μουσικό και τόσο ένα νέο ‘lifestyle’. Κατά κάποιο τρόπο, ανατάραξε πολλή από τη δημοφιλή μουσική εκείνη την εποχή, στα τέλη της δεκαετίας του ‘70. Νομίζω ότι όσον αφορά εμένα και όσον αφορά τον αδερφό μου, είχαμε διανύσει την πορεία του δημιουργικού αισθήματος. Και το γεγονός είναι ότι καθώς πηγαίναμε προς τη δεκαετία του ‘80, δεν θέλαμε να γίνουμε παρωδία του εαυτού μας. Και θα πω το εξής: όταν το να παίζουμε μουσική άρχισε να γίνεται σαν μια δουλειά -και αυτό είναι ότι συνέβη προς το τέλος- τότε είναι η ώρα να σταματήσεις. Επειδή αρχίζει να έχει λιγότερη σχέση με τη δημιουργία και αρχίζει να γίνεται κάτι που κάνεις για τα χρήματα. Και γι’ αυτό σταματήσαμε.

 

derek8To “Free Hand” (1975) είναι το πιο επιτυχημένο album των Gentle Giant. Πόσο αυθόρμητος ήταν ο πιο προσιτός ήχος του;
Η μουσική ήταν αρκετά προετοιμασμένη πριν μπούμε στο studio. Δεν σπαταλούσαμε ώρες για να βρούμε ένα τελείωμα. Ποτέ δεν τζαμάραμε. Συνήθως θα μπορούσαμε να τζαμάρουμε για να βγάλουμε το καλύτερο solo και την πιο ενδιαφέρουσα ιδέα. Ποτέ δεν μπαίναμε στο studio, χωρίς να έχουμε ως βάση κάτι που να είχαμε ήδη συνθέσει. Ποτέ δεν μπήκαμε στο studio χωρίς να έχουμε συνθέσει ένα μουσικό κομμάτι στο σπίτι ή μερικές φορές ένα πραγματικό θέμα, μια μουσική παρτιτούρα. Στην πραγματικότητα, ο Kerry Minnear (σ.σ.: πλήκτρα), όπως ίσως γνωρίζεις έχει πτυχίο στη σύνθεση, και μερικές φορές ερχόταν με το πραγματικό θέμα, και διάβαζε τις παρτιτούρες, που ήταν παρτιτούρες για φωνή και για μουσική. Έτσι, δεν υπήρχε σε τεράστιο βαθμό αρκετό ελεύθερο ύφος παιξίματος στη διαδικασία ηχογράφησης. Παρά το γεγονός ότι σίγουρα θα δοκιμάζαμε διαφορετικά solos και διάφορα είδη οργάνων και διαφορετικές ιδέες. Η μουσική ήταν πολύ καλά προετοιμασμένη πριν μπούμε στο studio. Πραγματικά δεν θέλαμε να περνάμε πολύ χρόνο χαζολογώντας στα όργανά μας χωρίς κανένα λόγο.

 

Πώς αισθάνεστε σήμερα όταν ακούτε τον όρο “progressive rock” σε σχέση με τους Gentle Giant;
Άκου, υποθέτω ότι όλα θα πρέπει να έχουν κάποιο είδος τίτλου αυτές τις μέρες. Δεν ξέρω γιατί. Νομίζω ότι ο κόσμος κατέταξε τους Gentle Giant σε αυτό το είδος, γιατί δεν ακούγονται σαν τους Journey ή τους Boston και δεν ακούγονται σαν τους Beatles. Το είδος που ακούγεται είναι σαν μερικά από τα συγκροτήματα της εποχής με τα οποία δουλεύαμε μαζί, είτε είναι οι ELP είτε οι Genesis είτε οι Yes. Ένα πράγμα που νομίζω ότι είχαμε εμείς δεν θέλω να φανώ πομπώδης ήταν ότι το κάναμε για λόγους μουσικότητας. Δεν θέλω να ακούγομαι αλαζονικός, αλλά όλοι πιέζαμε πάρα πολύ τους εαυτούς μας για να γίνουμε καλύτεροι μουσικοί ατομικά και ως σύνολο, από το να σκεφτόμαστε το τι θα φαντάζεται το κοινό. Παρ’ότι θέλαμε να απολαμβάνουν αυτό που εμείς δημιουργούσαμε. Ίσως να ήμασταν λίγο εγωϊστές… αλλά αυτό ήμασταν. Έτσι, έχουμε την ετικέτα του progressive συγκροτήματος… Ναι, δεν εξαρτιόταν από μας. . Ήμασταν ένα συγκρότημα στο δρόμο με τις δικές του ιδέες, φιλοσοφία και μουσική και ό,τι και να πίστευε ο κόσμος γι’ αυτό, αυτοί είναι που μπορούν να αποφασίσουν πώς θέλουν να το αποκαλούν.

 

Ποια είναι τα τρέχοντα projects που αφορούν την 2PLUS Music & Entertainment;
Ω, πολλά πράγματα συμβαίνουν. Υπάρχουν τόσα πολλά projects. Επιβλέπω μια εταιρία που ονομάζεται Frontiers Records. Οι Yes είναι στην εταιρία μου. Είναι παράξενο πράγμα (γέλια).

 

derek5Νομίζω ότι έχετε επίσης τον Jeff Lynne και τους ELO.
Ναι. Νομίζω ότι ο Jeff Lynne είναι ένα σημαντικό ταλέντο. Καταπληκτικός συνθέτης. Έτσι, έχουμε την Frontiers, έχουμε τo management των Red Dragon Cartel με τον Jake E. Lee (πρώην κιθαρίστας του Ozzy Osbourne) και τους Loudness. Δουλεύουμε σε πολλά άλλα projects.

 

Ως εξέχον στέλεχος δισκογραφικών εταιριών υπογράψατε τους Bon Jovi, τους Dream Theater, τους Pantera και πολλά άλλα συγκροτήματα. Περιμένατε ότι αυτά τα συγκροτήματα θα είχαν τόσο μεγάλη επιτυχία ή η εταιρία δεν είχε τίποτα να χάσει υπογράφοντάς τα;
Αυτή είναι περίεργη ερώτηση. Φυσικά περίμενα ότι θα κάνουν επιτυχία. Νομίζω ότι έχω ένα πολύ καλό αυτί και ένστικτο ώστε να κατανοώ το τι θα γίνει δημοφιλές με διάφορους τρόπους. Κι αυτό το έμαθα δουλεύοντας στη δισκογραφική εταιρία. Νομίζω ότι το έμαθα όταν άρχισα να εργάζομαι στην PolyGram, η οποία ήταν η πρώτη μου κανονική δουλειά μετά τους Gentle Giant. Η επιχείρηση που το συγκρότημά μου οι Gentle Giant ανήκε, φυσικά δεν ήταν η μουσική βιομηχανία. Ήταν η επιχείρηση της μουσικής, κάτι που είναι δύσκολο να το καταπιούμε αλλά είναι η σκληρή πραγματικότητα. Ήμουν καλός γνώστης του τί δεν ήταν το συγκρότημά μου. Η μουσική βιομηχανία είχε αλλάξει και το marketing και η προώθηση ήταν τόσο σημαντικά όσο και η μουσική. Με το ίδιο τρόπο, ο Ray ο αδελφός μου έκανε παραγωγές για δίσκους και DVDs. Με ρώτησες: Ήξερες ότι θα γίνουν επιτυχημένοι; Ναι απολύτως, για ένα-δύο συγκροτήματα. Ήμουν σίγουρος ότι το “Slippery When Wet” (1986) των Bon Jovi επρόκειτο να γίνει τεράστια επιτυχία. Το ήξερα. Ήξερα ότι Pantera επρόκειτο να γίνουν μεγάλοι. Ναι, το ήξερα. Ήξερα ότι οι Nickelback επρόκειτο να γίνουν μεγάλοι. Ναι, το ήξερα. Το ήξερα.

 

Είστε ένα ταλαντούχο άτομο, τόσο ως μουσικός όσο και ως στέλεχος δισκογραφικών εταιριών.

(Γέλια). Αυτό είναι παλιό νέο. Προσπαθώ να πηγαίνω μπροστά και συνεχίζω να μαθαίνω και να αγωνιώ για το μέλλον.

 

Πιστεύετε ότι οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το YouTube και το Facebook, μπορούν να βοηθήσουν πραγματικά έναν ανεξάρτητο μουσικό;
Νομίζω ότι η εποχή του ανεξάρτητου μουσικού που γίνεται αστέρι μαζικής αποδοχής έχει τελειώσει. Νομίζω ότι η ίδια η μουσική –και είναι πολύ θλιβερή κατάσταση- έχει μετατραπεί σε δευτερεύουσα κουλτούρα για μια-δυο γενιές. Έχω δύο παιδιά: Η κόρη μου είναι 35, ο γιος μου είναι 31. Παρ’ότι μουσική είναι σημαντική και βασικό συστατικό στη ζωή τους, δεν είναι τόσο σημαντική, όσο ο κόσμος της υψηλής τεχνολογίας. Η μουσική στην εποχή μου ήταν η κινητήρια δύναμη του πολιτισμού. Δεν είναι αρκετά σημαντική πια σε κανέναν. Είναι λυπηρό. Το να γίνεις μουσικός και να ελπίζεις ότι θα γίνεις αστέρι ή θα κερδίσεις φήμη ή χρήματα ή οτιδήποτε άλλο, δεν συμβαίνει πλέον σ’αυτή την εποχή. Είναι αδύνατον να γίνει αστέρι μαζικής αποδοχής σ’ένα κόσμο που οι καταρτισμένοι προγραμματιστές υπολογιστών και οι παραγωγοί βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.  Υπήρχε ΠΟΛΛΗ δουλειά και παίξιμο από τα συγκροτήματα της εποχής μου. Δεν ξέρω ποιος θα αντικαταστήσει συγκροτήματα σαν τους Led Zeppelin, τους Deep Purple, τους Yes και τους Gentle Giant και πως αυτό θα συμβεί. Αυτοί οι καλλιτέχνες έβαλαν πολλά χρόνια δουλειάς πριν αναγνωριστούν. Πολλά παιδιά αυτές τις μέρες πιστεύουν ότι θα μπούνε στο Youtube και ότι αυτό από μόνο του φτάνει. Δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Ποτέ δεν λειτουργούσε έτσι και ποτέ δεν θα λειτουργήσει.

 

derek1Στη δεκαετία του ‘70 μπορούσες να ακούσεις Jethro Tull ή Steely Dan στο ραδιόφωνο. Γιατί το σημερινό ραδιόφωνο είναι τόσο χάλια;
Επειδή όλα έχουν σχέση με τα χρήματα. Όλα έχουν σχέση με το επιχειρηματικό κέρδος. Όλα έχουν σχέση με την ακροαματικότητα και τη διαφήμιση. Τίποτα δεν έχει σχέση με τη μουσική.

 

Πότε ήταν η τελευταία φορά που απορρίψατε μια πρόταση για επανένωση των Gentle Giant;
Κάθε βδομάδα.

 

Ως στέλεχος δισκογραφικών εταιριών συμφωνείτε με τα reunions συγκροτημάτων;
Δεν είναι δουλειά μου να κρίνω. Αφορά τους μουσικούς όταν αυτοί θέλουν να επανενωθούν. Δεν αφορά εμένα να κρίνω. Όσον αφορά τους Gentle Giant, νομίζω ότι θα βλάψει σίγουρα κάποιο είδος υστεροφημίας. Είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι, έχουμε προχωρήσει. Όταν κλείνεις μια σελίδα σε ένα βιβλίο ιστορίας, δεν μπορείς να το ξαναγράψεις. Είμαστε 30 χρόνια μεγαλύτεροι και δεν έχουμε την ίδια εμφάνιση και δεν ακουγόμαστε το ίδιο. Ίσως να ακουγόμασταν καλύτερα, αλλά δεν θα ήταν το ίδιο. Οι μνήμες από κάτι το οποίο είναι καλό, κακό ή αδιάφορο, είναι ενσωματωμένες σε όποιον ξέρει το συγκρότημα. Κάτι που είναι καλό ελπίζω, θα έπρεπε να παραμείνει έτσι και να μην βλέπουν πέντε γέρους που μπορούν να παίξουν τα οργανά τους, αλλά με κάποιο ζόρι και να μην μπορούν να τρέξουν πάνω σκηνή, να είναι αυτή η τελευταία εντύπωση. Νομίζω ότι η τελευταία εντύπωση και η υστεροφυμία μας ήταν όταν σταματήσαμε. Επειδή ήταν η κατάλληλη στιγμή για να τελειώσουμε, να μην συνεχίσουμε και να μην πούμε: «Ας το κάνουμε για τα λεφτά» . Ένα πράγμα που οι Gentle Giant δεν έκαναν ποτέ και είμαι απολύτως κατηγορηματικός σ’αυτό ήταν «να το κάνουμε για τα λεφτά». Ήταν «να το κάνουμε για τη μουσική». Πάντα.

 

Ο Reginald Dwight, που αργότερα υιοθέτησε το καλλιτεχνικό όνομα Elton John ήταν για σύντομα χρονικό διάστημα ο πληκτράς του προ-Gentle Giant συγκροτήματός σας, Simon Dupree & the Big Sound. Πώς ήταν να είστε στο ίδιο συγκρότημα με τον Elton John;
Νομίζω ότι πρέπει να ρωτήσεις τον ίδιο: «Πώς ήταν να είσαι στο ίδιο συγκρότημα με τον Simon Dupree;» (γέλια) . Ήμουν μεγαλύτερο όνομα απ’ αυτόν τότε. Το όνομά του ήταν Reggie εκείνη την εποχή και ήταν σπουδαίος. Ήταν ένα φανταστικό άτομο. Ήταν σπουδαίος πληκτράς. Εννοώ είχε διαφορετικό ύφος από την κατεύθυνση στην οποία οδεύαμε, αλλά είναι ένα εκπληκτικό ταλέντο. Έγραφε τραγούδια όπως το “Your Song”, το “Skyline Pigeon” κλπ. Περνούσαμε καλά και ήθελε τη θέση του πληκτρά και του είπα εγώ και ο αδελφός μου ο Ray ότι πρόκειται να σταματήσουμε αυτό το συγκρότημα γιατί θέλουμε να επεκτείνουμε το μουσικό μας σύμπαν και προσπαθούμε να ξεκινήσουμε ένα νέο συγκρότημα, αν και το πρώτο μας συγκρότημα, οι Simon Dupree & the Big Sound ήταν αρκετά επιτυχημένο. Και έκανε οντισιόν για να μπει στο συγκεκριμένο συγκρότημα. Και μας έπαιξε τα τραγούδια του και ακόμη και αν αυτά ήταν σπουδαία τραγούδια, δεν ήταν προς την κατεύθυνση στην οποία πηγαίναμε. Ευτυχώς γι’αυτόν, τον απορρίψαμε. Άλλαξε το όνομά του σε Elton John και έγινε ο πιο επιτυχημένος solo καλλιτέχνης στον κόσμο. Και εμείς παλεύαμε για να παίξουμε για 200 άτομα. Έτσι ήταν πολύ τυχερός που δεν πήρε αυτή τη δουλειά.

 

derek2Τι μουσική ακούτε αυτή τη στιγμή;
Πραγματικά, όχι και πάρα πολύ. Αγαπώ την κλασική μουσική φυσικά. Τα κλασικά έργα. Μου αρέσουν κάποια από την ενδιαφέρουσα hip-hop. Δεν μου αρέσει το hip-hop ως είδος, αλλά μερικοί από τους καλλιτέχνες που προέρχονται από αυτό τον κόσμο, όπως ο Pharrell και οι άνθρωποι από τους Roots, οι οποίοι είναι καλοί μουσικοί. Παρεμπιπτόντως, είναι πολύ ενδιαφέρον να γνωρίζεις ότι η γενιά αυτών των Αφρο-Αμερικανών μουσικών ακούει Gentle Giant. Είναι πολύ ενδιαφέρον να ακούς και να καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Υπάρχουν κάποια ενδιαφέρουσα συγκροτήματα όπως οι Phoenix από τη Γαλλία και τους Beirut από τις ΗΠΑ. Υπάρχουν μερικά ενδιαφέροντα συγκροτήματα που έχουν περισσότερα από ένα ή δύο ακόρντα. Αλλά γενικά, τίποτα δεν με τρελαίνει, για να είμαι ειλικρινής μαζί σου. Μόνο ένα-δυο τραγούδια. Είναι σχεδόν σαν να βρίσκεσαι ξανά στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 και στις αρχές της δεκαετίας του ‘60.

 

Πριν από την ίδρυση των Gentle Giant, κυκλοφορήσατε ένα διπλό A-side single ως The Moles και υπήρχε η φήμη ότι οι Moles ήταν στην πραγματικότητα οι Beatles να ηχογραφούν με διαφορετικό όνομα και με τον Ringo Starr ως τραγουδιστή. Ξέρετε πώς βγήκε αυτή η φήμη;
Ναι. Ήταν ο πρώτος μας manager. Ήταν ένα μεγάλο διαφημιστικό κόλπο. Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την εποχή μετά το “Kites” (σ.σ.: single των Simon Dupree & the Big Sound), το οποίο ήταν μια γιγαντιαία επιτυχία για το συγκρότημα, επίσης θέλαμε να προχωρήσουμε λίγο. Επειδή και πάλι εγώ και τα αδέρφια μου, Ray και Phil, νιώθαμε ότι ήμασταν σε αδιέξοδο με το να είμαστε ένα pop συγκρότημα και εξακολουθούσαμε να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι μουσικοί. Έτσι, αυτή είναι η αρχή για το τι επρόκειτο να κάνουμε ως Gentle Giant, κατά κάποιον τρόπο. Κάναμε κάτι στο στούντιο και ο manager μας είπε: «Ας ξεκινήσουμε αυτήν την καμπάνια δημοσίων σχέσεων» και είπαμε: «Αυτό είναι εντάξει. Προχώρα το. Εμείς θα το ακολουθήσουμε». Πολλοί άνθρωποι έδειξαν προσοχή και ο Syd Barrett των Pink Floyd αποκάλυψε το μυστικό. Έτσι, ο Syd, ο θεός να αναπαύσει την ψυχή του, μας καθήλωσε πριν καν ξεκινήσουμε.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Derek Shulman για τον χρόνο του.
Official Gentle Giant website: http://www.blazemonger.com/GG/Gentle_Giant_Home_Page
Official Gentle Giant store: http://www.gentlegiantmusic.com

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry