ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3,5 / 5

Διάρκεια: 116′

Πρωταγωνιστούν: Matthew McConaughey, Jared Leto, Jennifer Garner, κ.α.

Η ιστορία του Τεξανού ηλεκτρολόγου Ron Woodroof και η μάχη του με το ιατρικό κατεστημένο και τις φαρμακευτικές εταιρείες, μετά τη διάγνωση πως είναι θετικός φορέας του ιού HIV το 1985, και η αναζήτησή του για εναλλακτικές θεραπείες που βοήθησαν να δημιουργήσει ένα τρόπο με τον οποίο άλλα οροθετικά άτομα θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε αυτές.

Είναι εντυπωσιακό πως το Hollywood μπορεί να μεταμορφώνει ηθοποιούς, κάνοντας ακόμα και άτομα που δεν είχες σε καμία εκτίμηση και δεν είχες καν διανοηθεί ότι μπορούν να φτάσουν σε τέτοιο επίπεδο. Όπως καταλάβατε τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Matthew McConaughey.

O ηθοποιός που μέχρι το 2010 έπαιζε σε χαζοκωμωδίες και κομεντί και φαινόταν ως «καμένο χαρτί», εδώ και μια τριετία έχει κάνει μια εντυπωσιακή μεταστροφή. Κομβική ταινία για να γίνει αυτό ήταν το πολύ καλό Lincoln Lawyer. Μια φορά εκεί το λες αναλαμπή, ωστόσο ακολούθησε ένα εντυπωσιακό σερί με το Killer Joe, το Mud, ακόμα και στα μέτρια Paperboy, Magic Mike ήταν εξαιρετικός, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και το (μικρό αλλά καθοριστικό) ρεσιτάλ που έδωσε πρόσφατα στο Wolf of Wall Street. Και να που ήρθε η ώρα να κρατήσει μόνος του μια ταινία που με μαθηματική βεβαιότητα θα τον οδηγήσει στο πρώτο του Αγαλματίδιο. Προσωπικά, οτιδήποτε λιγότερο το θεωρώ τεράστιο σκάνδαλο. Υπάρχουν χιλιάδες λέξεις να περιγράψω την ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ερμηνεία του, αλλά και πάλι δεν φτάνουν. Καταφέρνει από ένα σημείο και μετά να κάνει την ταινία, ατελείωτο one man show. Aν μας έλεγε κάποιος ότι θα βλέπαμε Οσκαρική ταινία με πρωταγωνιστές τους McConaughey και Jared Leto (βάλε και την Jennifer Garner, η οποία είναι αξιοπρεπής εδώ), το πιθανότερο ήταν να τον παίρναμε με τις ντομάτες. Κι όμως η ταινία του Jean-Marc Vallee όχι απλά τους αναδεικνύει, αλλά ίσα ίσα που τους εντάσσει στο θέμα της και δεν πιέζει καταστάσεις απλά και μόνο για να φανεί η ερμηνεία τους. Είναι ξεκάθαρο και λόγω θεματολογίας ότι η ταινία εστιάζει στον κεντρικό χαρακτήρα, ωστόσο έχει και άλλες προεκτάσεις όπως οι καταχρήσεις και οι μέθοδοι των φαρμακευτικών. Η ταινία κυλάει πολύ καλά σε σημεία με πολύ καλό ρυθμό και εκεί που δεν «τραβάει» η σαρωτική ερμηνεία του McConaughey σε παρασύρει και σε αφήνει άφωνο. Συν τοις άλλοις, από δίπλα του ο εξίσου αποστεωμένος Jared Leto βάζει κι αυτός το δικό του λιθαράκι σε αγνώριστο και για αυτόν ρόλο. Όπως προείπα αν το να χάσουν κιλά (20 έκαστος αν δεν κάνω λάθος) είναι σοκαριστικό αλλά το συνηθίζεις από ένα σημείο και μετά, οι ερμηνείες τους σε κάνουν να απορείς γιατί τόσα χρόνια έκαναν τόσες λάθος επιλογές (βέβαια ο Leto έπαιξε και στο Requiem). Η ταινία εξελίσσεται πολύ καλά, έχει πολύ ωραία φωτογραφία και σκηνοθεσία, αν και θα μπορούσε να έχει κάποιες παραπάνω κορυφώσεις και δυνατές στιγμές (2-3 εξελίξεις στην ταινία φεύγουν επιδερμικά), όπως και να έχει όμως μιλάμε για μια ταινία που σου αφήνει συναισθήματα και σου μένουν πράγματα.

Κατά πάσα πιθανότητα βρήκαμε τον νικητή του Όσκαρ Α’ Ανδρικού (για μένα είναι αδιαφιλονίκητο φαβορί), σε μια τρομακτική εμφανιση του, κυριολεκτικά και μεταφορικά σε μια ταινία που έχει αρκετά πράγματα να δώσει (κάποια άλλα τα προσπερνά) και παρόλο που βρίσκεται ελαφρά πίσω στην κούρσα με άλλες ταινίες, στέκεται ανταγωνιστικά σε μια πολύ δυνατή Οσκαρική χρονιά.

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ