HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Σεπτέμβρης 2013. Είχαμε την τεράστια χαρά να μιλήσουμε με έναν θρυλικό drummer: τον Corky Laing. Ο Corky ήταν μέλος των πρωτοπόρων της σκληρής μουσικής, Mountain και των West, Bruce & Laing (με τον Jack Bruce των Cream) και έχει παίξει ακόμα με τους Bo Diddley, John Lennon, Eric Clapton, Ian Hunter (τραγουδιστής των Mott The Hoople), Mick Ronson (κιθαρίστας του David Bowie), Meat Loaf, Bobby Keys (σαξοφωνίστας των Rolling Stones και John Lennon), Frank Marino & Mahogany Rush και πολλούς άλλους. Μόλις κυκλοφόρησε την συναρπαστική rock opera, “Playing God”, με ένα σύνολο μουσικών με το όνομα The Perfct Child. Διαβάστε παρακάτω τα πάρα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

corky9Η rock operaPlaying God” μόλις κυκλοφόρησε από σένα και τους Perfct Child. Πώς είναι η ανταπόκριση μέχρι τώρα;

Πρέπει να πω ότι η ανταπόκριση είναι υπέροχη. Είμαι πολύ έκπληκτος επειδή δεν πρόκειται για μια Αμερικάνικη, δυτική εύπεπτη ηχογράφηση. Ηχογραφήθηκε για τον σκοπό του περιεχομένου του show. Όχι, δεν έχουμε εξαιρετικό ήχο και τεχνολογία. Με άλλα λόγια είναι αρκετά «στεγνό». Δεν είναι όπως το κάνουμε στην Αμερική. Οι κριτικές έχουν εστιαστεί στο περιεχόμενο και στην μοναδικότητα του show. Το CD είναι ολόκληρο το show, είναι διαφορετικό και είμαι έκπληκτος που άρεσε στον κόσμο.

 

Είσαι ο μόνος rocknroll drummer που θα μπορούσε να κάνει ένα concept album με δύο διεθνώς αναγνωρισμένους καθηγητές Φιλοσοφίας (Prof. Matti Häyry και Dr. Tuija Takala)!! Πώς συνέβη;

Όταν περιοδεύαμε με τους Memory Thieves στο Manchester το 2003 ή 2004 και προφανώς είχαμε τους καθηγητές στο κοινό, οι οποίοι λάτρευαν τους Mountain. Έτσι, μιλήσαμε και ήταν ωραία και ανακάλυψαν ότι επίσης έκανα διαλέξεις σε διάφορα πανεπιστήμια στον Καναδά ως επισκέπτης ομιλητής μιλώντας για την μουσική βιομηχανία και τον τρόπο ζωής των μουσικών. Το έμαθαν αυτό από την ιστοσελίδα ή όπως αλλιώς δουλεύουν τα πανεπιστήμια και με προσκάλεσαν ως επισκέπτη ομιλητή στο Manchester στην Αγγλία, καθώς και στην Φινλανδία όπου επίσης διδάσκουν. Έτσι, πριν περισσότερο από ένα-δυο χρόνια παίξαμε ένα show σε ένα πλοίο στην Κοπεγχάγη και μετά στο Ελσίνκι. Μετά ήρθαν στο πλοίο και με ρώτησαν αν θα ‘θελα να κάνω περισσότερες διαλέξεις στην Φινλανδία και είπε «Θα το λάτρευα». Έτσι, η σχέση μας μεγάλωνε και μια νύχτα τα πίναμε έξω και μου είπαν «Παρεμπιπτόντως, γράφουμε ένα βιβλίο που λέγεται “Playing God”». Είναι ένα ακαδημαϊκό, φιλοσοφικό, βιο-ηθικό βιβλίο και δεν γνώριζα τίποτα γι’αυτά. Δεν έχω ιδέα για την φιλοσοφία κλπ συγκεκριμένα και έγραφαν για μια όπερα και είπα «Ω, αυτό είναι ωραίο». Και μου είπαν «Θα ήθελες ίσως να γράψεις ένα-δυο τραγούδια;» Έτσι, είπα «Ναι», ήταν φίλοι και ξεκίνησα να γράφω το τραγούδι “Luke’s Blues”, που είναι ένας από τους χαρακτήρες που συμμετέχουν στο πείραμα που περιγράφεται στην όπερα. Από κει συνεχίσαμε να βρισκόμαστε κάθε μήνα: Μετακινούμουν από την Νέα Υόρκη στο Ελσίνκι μια ή δυο φορές το μήνα για δύο χρόνια και δημιουργήσαμε την μουσική για την όπερα “Playing God” και την ηχογραφήσαμε και ένας από τους ιδιοκτήτες δισκογραφικής στην Βρετανία ήθελε να την κυκλοφορήσει. Ήρθε σε μια πρόβα και είπε «Θέλω να το κυκλοφορήσω από την Voice Print Records» και έτσι έχει η ιστορία. Με άλλα λόγια, συνεχίσαμε να δουλεύουμε σε αυτό και είχε πολύ πλάκα επειδή είχα μεγάλο βαθμό ελευθερίας. Είχα την ελευθερία να γράψω ό,τι ήθελα να γράψω χρησιμοποιώντας τις ιδέες του βιβλίου.

 

Ήταν μεγάλη πρόκληση για σένα να κάνεις τα lead vocals στο “Playing Godalbum;

Ναι, αρχικά έστειλα τα κανονικά φωνητικά στους χαρακτήρες που θα ερχόντουσαν να τραγουδήσουν στο δίσκο. Έτσι, έκανα όλα τα demos με τα φωνητικά. Έτσι φέραμε ανθρώπους από την Γερμανία και την Ελβετία. Αλλά ο Matti και Tuija, οι καθηγητές, πίστευαν ότι η δική μου βερσιόν ήταν καλύτερη. Δεν συμφώνησα υποχρεωτικά, είμαι λίγο επιφυλακτικός με τη φωνή μου αλλά όταν γύρισα έπαιξα το δίσκο για τη γυναίκα μου, Taffi (σ.σ: Rosen, φωτογράφος) , και αυτή τον λάτρεψε. Και είπα «Αφού το λατρεύει η Taffi, το κάνουμε» και αποφασίσουμε να κρατήσουμε τα φωνητικά μου και ναι ήταν μεγάλη πρόκληση. Μ’αρέσει να τραγουδάω αλλά είμαι πολύ έκπληκτος που αρέσουν και σ’ άλλους ανθρώπους τα φωνητικά μου (γέλια). Συνήθιζα να τραγουδάω σε άλλους: στον Jack Bruce (μπασίστας/ τραγουδιστής των Cream) ή τον Leslie West (κιθαρίστας/τραγουδιστής των Mountain) όταν έγραφα μια μελωδία με τους Mountain ή τους West, Bruce & Laing. Συνήθιζα να τραγουδάω τα κανονικά φωνητικά και μετά ο Leslie και ο Jack Bruce ερχόντουσαν και έκαναν τα τελικά φωνητικά. Έτσι, συνήθιζα να το κάνω μ’αυτόν τον τρόπο.

 

corky2Μπορείς να μας πεις μερικά πράγματα για το concept του “Playing Godalbum;

Ok, έτσι έχει η κατάσταση: Έχεις μια μικρή πόλη, υπάρχει ένας επιστήμονας, κάποιος τύπος που πουλάει τις ιδέες της γενετικής χειραγώγησης, όπου μπορεί να κάνει γενετικές μανούβρες, έτσι ώστε να βελτιώσει συγκεκριμένους ανθρώπους: την ακοή τους, την ηλικία τους, μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Αυτό είναι λίγο φουτουριστικό, αλλά βασικά υπάρχει ένας τύπος που λέγεται Doctor Mr. C, που πάει σ’αυτή την πόλη και χειραγωγεί διάφορους χαρακτήρες και αυτό είναι μυστικό, κανένας δεν ξέρει τι κάνει. No.1: Το πρώτο άτομο που χειραγωγεί είναι ένας γέρος blues μουσικός που είναι εθισμένος στα ναρκωτικά και δεν έχει χρήματα, έτσι συμφωνεί με τον Mr. C να κάνει αυτό το πείραμα. Πρόκειται να πάρει μέρος στο πείραμα και πληρώνεται. Το πείραμα κατά τύχη επεκτείνει τη ζωή του για 50 επιπλέον χρόνια. Τώρα, αυτή είναι η συμφωνία: Δεν ήθελε να ζήσει παραπάνω, είναι κακομοίρης, είναι ένας ναρκωμανής blues μουσικός, όλα αυτά τα άσχημα πράγματα και πρέπει να ζήσει άλλα 50 χρόνια. Έτσι, στην αρχή του show, στο “Luke’s Blues”, λέει «Δεν θέλω να ζήσω παραπάνω» και αυτοπυροβολείται ή παίρνει χάπια. Νομίζω ότι παίρνει χάπια και καταλήγει στις πύλες του..όπως θες πες το, στον Θεό.

Και ο Θεός λέει: «Περίμενε ένα λεπτό, τι συμβαίνει; Ήρθες νωρίς, έχουμε πρόγραμμα για τους ανθρώπους στη γη» και τον στέλνουν πίσω. Τον στέλνουν πίσω σ’αυτή την πόλη για ν’ ανακαλύψουν τι συμβαίνει σ’αυτή την πόλη. Κάτι συμβαίνει, κάνουν γενετικά αυτό που ο Θεός συνηθίζει να κάνει: να επεκτείνει την ζωή και ο Θεός νευρίασε με τον Mr. C επειδή κάνει θεϊκά πράγματα. Έτσι, υπάρχουν χαρακτήρες: υπάρχει μια ερωτική σχέση με μια γυναίκα, υπάρχουν κλόουν, τα αδέρφια Alex και Tony και έχουν δημιουργηθεί από τον Mr. C. Αλλά ο Mr. C χρησιμοποιεί την δεξιότητά του για να δημιουργήσει αυτούς τους ανθρώπους. Είναι πολύ περίπλοκη κατάσταση. Είναι πολύ φιλόδοξο, πρέπει να διαβάσεις όλη την ιστορία. Χρησιμοποιεί την δεξιότητά του για να κάνει γενετικές μανούβρες αλλά δεν το λέει σε κανέναν και βγάζει λεφτά. Μιλάει για την απληστία, για την τελειότητα. Ξέρεις, για το κυνήγι της τελειότητας. Όλοι θέλουν να είναι τέλειοι, όλοι θέλουν μια τέλεια ζωή. Και γι’ αυτό λέμε το έργο “Playing God and the Perfct Child” και αν κοιτάξεις την ορθογραφία του “Perfct”, δεν είναι σωστή. Έχουμε βγάλει το “e”, έτσι συμβολικά για να υπονοήσουμε ότι το τέλειο δεν είναι τέλειο. Και ως ένας δημιουργικός μουσικός πάντα προσπαθείς να πλησιάσεις όσο είναι το δυνατόν το τέλειο αλλά ποτέ δεν μπορείς να είσαι τέλειος. Δεν είναι έτσι η ζωή. Η ζωή δεν είναι να είσαι τέλειος, είναι να αναζητάς την τελειότητα. Με άλλα λόγια: Να είσαι ο καλύτερος που μπορείς να είσαι. Το album, η ιστορία είναι για τους δημιουργικούς ανθρώπους. Η φιλοσοφία του να πηγαίνεις μπροστά και να κάνεις το καλύτερο ως καλλιτέχνης, ως άτομο. Και το να αναζητάς την τελειότητα είναι η βάση της ιστορίας, εκτός από ένα πράγμα: Αυτός ο Mr. C είναι ο κακός ολόκληρου του show. Είναι αυτός που λέει ψέμματα, που εξαπατά και στο τέλος του show η πόλη ανακαλύπτει τι κάνει και τον κάνει να πληρώσει για τα ψεύδη του και τα μυστικά του. Και τελικά, σκοτώνεται από το φως που είναι ο Θεός που παίρνει εκδίκηση επειδή προσπάθησε να του πάρει τη θέση του. Δεν ξέρω αν στο εξήγησα καλά (γέλια). Οι άνθρωποι που τους έπαιξα το CD, ανταποκρίθηκαν υπέροχα αλλά ακόμα ξύνουν το κεφάλι τους. Ήταν κάπως «Ουάου, είναι πολύ περίπλοκο». Ναι, ήταν πρόκληση να κάνω το CD, αλλά ήταν υπέροχη πρόκληση.

 

Θα περιοδεύσεις για το “Playing Godalbum;

Μόλις το κάναμε. Μόλις επέστρεψα από την Βασιλεία της Ελβετίας όπου κάναμε μια «επίδειξη». Είχαμε μουσικούς που έπαιξαν τα μέρη των διαφορετικών χαρακτήρων και είχαμε μια μινιμαλιστική σκηνική παρουσία. Η παραγωγή ήταν πολύ λιτή. Έπαιξα drums, έπαιξα τους διάφορους χαρακτήρες, εννοώ ότι τραγούδησα τους διαφορετικούς χαρακτήρες, έπαιξα κιθάρα και είχαμε τραγουδίστριες που ήρθαν και έκαναν τα μέρη των γυναικείων χαρακτήρων. Είχαμε ένα φωνητικό συγκρότημα από τη Βασιλεία που έπαιξε τον Θεό. Ναι, θα προσπαθήσουμε να το βγάλουμε στον δρόμο. Αλλά είναι πολύ διαφορετικό, Θοδωρή: Πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο στα πανεπιστήμια σ’όλο τον κόσμο. Ελπίζω, λέω ελπίζω ως εργαλείο για τα τμήματα Φιλοσοφίας όλου του κόσμου, για να συζητηθεί η ηθική έρευνα που κάνουν. Κάναμε μια παρουσίαση PowerPoint στο Παρίσι πριν κάνουμε τη συναυλία στη Βασιλεία, για τους καθηγητές. Θέλαμε να εισαγάγουμε την όπερα στους καθηγητές και τα κάνουμε την Φιλοσοφία πιο ενδιαφέρουσα ως αντικείμενο και -δεν ξέρω αν είναι η σωστή λέξη- πιο προσβάσιμη. Να της δώσουμε λίγο παραπάνω ζωή γιατί γενικά οι άνθρωποι μερικές φορές δυσπιστούν όταν ακούν για φιλοσοφία. Η όπερα είναι απλά μια ενσάρκωση των διαφόρων συγκρούσεων και των διαφόρων καταστάσεων για φιλοσοφική ερμηνεία. Η ανταπόκριση από τους καθηγητές Φιλοσοφίας ήταν εκπληκτική. Το λάτρεψαν από την Ουγγαρία μέχρι το Ισραήλ και τη Γερμανία.. Είχαμε όλους τους καθηγητές να έρχονται στο Παρίσι για το δική τους φιλοσοφική κοινοπραξία, δεν ξέρω πώς να το αποκαλέσω, αλλά παρουσιάσαμε ένα PowerPoint σ’αυτούς κατά τη διάρκεια αυτού του συνεδρίου. Και μετά είχαμε ένα άλλο συνέδριο στη Βασιλεία στην Ελβετία όπου το παίξαμε, είχαμε μουσικούς που το έπαιξαν. Πάλι η ανταπόκριση ήταν πολύ θετική και προσπαθούμε να βγάλουμε την όπερα στο δρόμο σε διαφορετικά πανεπιστήμια στα τμήματα Φιλοσοφίας και να την παίξουμε. Και οι καθηγητές και οι φοιτητές θα έχουν χρόνο για ερωτήσεις και απαντήσεις αφιερωμένες στη συζήτηση για κάποιο διάστημα. Πάλι δεν ξέρω αν το ευρύ κοινό το καταλάβει αλλά είναι εστιασμένο στα τμήματα Φιλοσοφίας των διαφόρων χωρών. Κοιτάμε τώρα για το 2014 να το παίξουμε σε μερικά πανεπιστήμια στις ΗΠΑ αλλά έχουμε πάλι τρομερή ανταπόκριση από την Φινλανδία και αλλου. Βλέπουμε τι θα γίνει. Είναι ακόμα στο ξεκίνημα..

 

corky3Παρεμπιπτόντως, ποια είναι τα αγαπημένα σου concept albums;

Δεν είμαι μεγάλος οπαδός των concept albums. Αυτά που πάντα είχαν επιρροή πάνω μου ήταν φυσικά το “Sgt. Pepper’s” (The Beatles, 1967) και το “Tommy” (The Who, 1969). Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα, αλλά δεν μπορώ να τα θυμηθώ τώρα. Δεν προσπαθήσαμε να αντιγράψουμε κάποιον άλλο concept δίσκο, περισσότερο κάναμε μια όπερα για την ιστορία. Δεν την κάναμε με σκοπό να κάνουμε ένα pop δίσκο για τον κόσμο.

 

Σχεδιάζεις να κάνεις περισσότερα πράγματα με τους Memory Thieves στο μέλλον;

Ναι, αυτή την εποχή είμαι απασχολημένος. Μόλις τελειώσαμε μια μεγάλη σε διάρκεια όπερα. Θα το λάτρευα να είχα μια ακόμα ευκαιρία να βγω στο δρόμο με τους Memory Thieves με την Denny Colt (κιθάρα/φωνητικά/πλήκτρα) και την Bonnie Parker (μπάσο/φωνητικά) που παρεμπιπτόντως είναι και τα κορίτσια στους Perfct Child, οι τραγουδίστριες. Πρόκειται να αρχίσουμε τις πρόβες και να βγούμε πάλι στο δρόμο στο τέλος του χρόνου και το 2014. Είμαστε πολύ δεμένοι τώρα. Εξαρτάται, από το πόσες προτάσεις θα λάβουμε για την όπερα, τότε η Denny Colt και η Bonnie Parker, τα κορίτσια στην οπέρα, θα βγουν σε περιοδεία για να κάνουν την όπερα. Αν έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε πολλές συναυλίες με τους Memory Thieves, θα το κάνουμε. Νομίζω ότι εξαρτάται από το τι θα έρθει πρώτο. Η απάντηση είναι «Ναι». Θα είμαστε στο δρόμο με τον ένα ή άλλο τρόπο.

 

Είσαι περήφανος για το κλασικό status που έχει το “Climbing!” album των Mountain μέχρι σήμερα;

Ναι. Δεν ξέρω πως θα μπορούσα να είμαι ο,τιδήποτε άλλο πέρα από περήφανος. Είμαι πολύ περήφανος γι’αυτό. Αν μετανιώνω για κάτι είναι που δεν κάναμε πολλά περισσότερα. Εκείνη την εποχή, όλοι ήταν πολύ απασχολημένοι με άλλα πράγματα. Δεν νομίζω ότι ήμασταν όσο συγκεντρωμένοι θα έπρεπε στο να κάνουμε καινούργιο υλικό. Αυτό συνέβη, ξέρεις, στο παρελθόν. Αλλά, ναι, είμαι πολύ περήφανος.

 

Πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του Felix Pappalardi (μπασίστας/παραγωγός) στους Mountain;

Ω, ήταν τεράστιος. Ήταν ο μαέστρος, ήταν ο απόλυτος καθοδηγητής για την μπάντα. Ήταν πολύ δυναμικός σε θέματα οργάνωσης, ήταν ένας υπέροχος ηγέτης. Ήταν επίσης ο παραγωγός της μπάντας, όχι απλά ένα μέλος και ήταν φανερό ότι είχε σημαντικό λόγο σε ό,τι πίστευε ότι ήταν το καλύτερο. Αυτό ήταν το μόνο πρόβλημα. Αλλά όσο ασχολιόταν με τους Mountain, ήταν ο ηγέτης, ήταν το αφεντικό.

 

Μπήκες στους Mountain αμέσως μετά το Woodstock Festival. Εύχεσαι να είχες πάρει μέρος στο Woodstock;

(Γελια) Κοίτα πως έχει το πράγμα: Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε πραγματικά μια μπάντα που λεγόταν Mountain και έπαιξε στο Woodstock. Ήταν ο Leslie West που είχε ένα δίσκο που λεγόταν “Mountain”. Αυτό συνέβη αμέσως μετά το Woodstock, όταν ο Felix κάλεσε εμένα και τον Steve Knight και είπε «Ας κάνουμε μια μπάντα». Σ’εκείνο το σημείο, ήταν ο solo δίσκος που είχε ο Leslie και στον οποίο παίζω, που έπαιξε στο Woodstock. Ήταν ο Leslie West και το όνομα του album. Έτσι, βασικά η μπάντα δημιουργήθηκε, η κανονική μπάντα των Mountain δημιουργήθηκε στο “Mountain Climbing!”. Οι Mountain είναι η μπάντα και το όνομα του album είναι “Mountain Climbing!”. Να το ξεκαθαρίσω αυτό, δεν έπαιξα στο Woodstock αλλά τα τραγούδια που έγραψα μπήκαν στο album του Woodstock. Έτσι, έλαβα χρυσό δίσκο γι’αυτό. Έγραψα τραγούδια για το album του Woodstock. Γι’αυτό και πολύ άνθρωποι νομίζουν ότι ήμουν εκεί.

 

corky4Απόλαυσες την West, Bruce & Laing περίοδο της καριέρας σου;

Απολύτως. Ήταν μια πολύ διδακτική περίοδος για μένα. Έμαθα πάρα πολλά. Τα τρία χρόνια που παίξαμε μαζί κάναμε τρία albums. Ήμασταν πολύ παραγωγικοί. Δεν νομίζω ότι είχαμε ούτε μια μέρα ρεπό τότε. Ήταν συνέχεια: δίσκος-περιοδεία-δίσκος-περιοδεία και μετά ο Jack άρχισε να κουράζεται και δεν ήθελε να συνεχίσει περισσότερο. Έτσι, αποφάσισε μόνος του να φύγει. Αλλά γενικά μιλώντας, τα χρόνια με τον Jack και τον Leslie ήταν υπέροχα.

 

Τα πήγαινες καλά με τον Jack Bruce (μπασίστας/τραγουδιστής των Cream); O Ginger Baker έχει πει ότι είναι Dr Jekyll και Mr Hyde τύπος ανθρώπου!

(Γέλια) Ναι, είναι Σκωτσέζος (τρελά γέλια)! Νόμιζα ότι τα πήγαινα πολύ καλά μαζί του.Ποτέ δεν είχα πρόβλημα μαζί του. Νομίζω ότι ήταν μια ιδιοφυία. Αν τρελαινόταν, δεν με ενοχλούσε. Υπάρχουν μουσικοί που είναι εκκεντρικοί και αν νιώθεις ότι αξίζει την υπομονή επειδή θα μάθεις περισσότερα, το κάνεις. Και αυτό έκανα. Ήξερα ότι είχα πολλά να μάθω. Έκανα την συμπεριφορά του προς εμένα και την συμπεριφορά μου προς αυτόν, να κατευθύνεται στο να μαθαίνω αυτά που θέλω να μάθω για τη μουσική. Και ο Jack είναι υπέροχος και έτσι φαίνεται.Και το συναίσθημα είναι εξαιρετικά σημαντικό για τον Jack. Έχει ντοκτορά ως multi-instrumental μουσικός. Θα πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να ταιριάξεις ως άτομο μ’αυτά τα άτομα και εγώ ήμουν πολύ τυχερός. Ήμουν τυχερός που ήμουν εκεί για όλες τις ηχογραφήσεις και όλες τις συναυλίες. Έτσι, δεν έχω τίποτε πέρα από υπέροχα πράγματα να πω γι’αυτή την εποχή. Παίζοντας με ανθρώπους που συνεχώς σε προκαλούν και σε «ταϊζουν» με υπέροχες πληροφορίες σε εμπνέουν για να εκτελείς αυτό το ιδεαλιστικό, ή ό,τι άλλο είναι, drumming. Κράτα το στο μυαλό σου: ο Jack,ο Felix και ο Leslie είχαν τόσο πολύ τον ρυθμό μέσα τους. Έτσι, ως drummer δεν είχα πραγματικά να κάνω τίποτα. Δεν χρειάζονταν drummer, απλά χρησιμοποιούσαμε έναν drummer. Θα μπορούσα να παίζω κρουστά και να ομορφαίνω την ώρα τους. Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερους μουσικούς για να βρίσκεσαι μαζί τους. Ήταν πολύ σημαντικό τότε να έχεις μια τέτοια σχέση.

 

Πέρυσι, ο αγαπημένος φίλος σου και ήρωάς μου, Levon Helm (drummer και ενίοτε τραγουδιστής τωνThe Band), απεβίωσε. Τι θυμάσαι περισσότερο από τον Levon Helm;

Η σχέση με τον Levon ήταν σε άλλη σφαίρα. Ο Levon ήταν πολύ μοναδικός. Έτσι, δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος drummer, ένας σπουδαίος μουσικός, ένας σπουδαίος τραγουδιστής. Ήταν αυτό που λέμε ένας σπουδαίος άνθρωπος. Μια υπέροχη ανθρώπινη ύπαρξη. Ικανοποιούσε όλες τις αρετές για να είναι ο καλύτερος των καλύτερων και αυτός είναι ο λόγος: Μόνο όταν έχεις εξοικιωθεί με κάποιον, με φίλους, αυτό καταλήγει σε προσποίηση. Και ένα πράγμα έχω να πω: Ήξερα καλά τον Levon, πέρασα πολύ ώρα μαζί του, κάναμε πολύ παρέα για συγκεκριμένες περιόδους κατά τα τελευταία 30, 40 χρόνια και ποτέ δεν έχασα τον παραμικρό σεβασμό για αυτόν. Παραμένει μια πολύ μεγάλη επιρροή κάθε μέρα. Δεν ξέρω τι παραπάνω να πω γι’αυτόν. Οι άνθρωποι που τον γνώριζαν, ξέρουν για τι μιλάω. Ο Levon ήταν ένας ήρωας, ήταν μυστήριος, ήταν υπέροχος αλλά ήταν τόσο προσγειωμένος.

 

corky5Πότε και πώς είχες την ευκαιρία να παίξεις με τον John Lennon;

Ω, αυτό ήταν περίεργο!! Αυτό που συνέβη ήταν ότι ο John Lennon χρωστούσε ένα δίσκο στον Allen Klein,τον manager του. Ήταν μια υποχρέωση που είχε λόγω συμβολαίου. Έπρεπε να ηχογραφήσει ένα δίσκο και δεν ήθελε να κυκλοφορήσει τα τραγούδια που έγραφε. Έτσι, έκανε ένα δίσκο που λέγεται “Rock N’ Roll”, απλά μπήκε στο studio για να διασκευάσει αγαπημένα παλιά rock ’n’ roll τραγούδια σαν το “You Can’t Catch Me” (Chuck Berry) και “Do You Wanna Dance?” (Bobby Freeman) και είχε φίλους γύρω από το studio, στο Record Plant εκείνη την εποχή, να έρχονται και να τραγουδάνε δεύτερα φωνητικά και αυτό ήταν αυτό που έκανα. Η May Pang, το κορίτσι του εκείνη την εποχή time (σ.σ: Η “Lost Weekend” περίοδος της ζωής του), προσκάλεσε περισσότερους ανθρώπους να έρθουν και να τραγουδήσουν δεύτερα φωνητικά. Νομίζω ότι ο Alice Cooper ήταν εκεί, υπήρχαν άνθρωποι γύρω από το Record Plant στην Νέα Υόρκη, που ηχογραφούσαν και κάνανε παρέα. Εγώ ηχογραφήσα με τον Leslie και αυτή με προσκάλεσε εκεί και έκανα δεύτερα φωνητικά για το “Do You Wanna Dance?” και το “Stand By Me”.

 

Ουάου!!!!!

Δεν μπορώ να πω ότι τζάμαρα με τον John επειδή ο Jim Keltner (σ.σ: επίσης drummer των Bob Dylan, Neil Young και George Harrison) ήταν ο drummer, ήταν καλός φίλος μου και καθίσαμε οι τρεις μας και είχε πολύ πλάκα. Ήταν σπουδαίες στιγμές. Ξέρεις, πήρε μόνο ένα απόγευμα για να το κάνουμε αλλά ήταν υπέροχα.

 

Απλά ρώτησα γιατί είχα διαβάσει σε μια συνέντευξη του Leslie West ότι είχε ένα party γενεθλίων και ένας τύπος από τη δισκογραφική εταιρία τού έφερε τον John Lennon ως δώρο.

Ω, ναι! Έχεις δίκιο!! Αυτή είναι παλιά ιστορία. Αυτό που συνέβη είναι ότι ηχογραφούσα με τον Leslie και αυτός προσκάλεσε τον Mick Jagger στο studio. Και ήταν η εβδομάδα των 30ων γενεθλίων του (σ.σ: το 1975) και ζήτησα από τον Mick Jagger να έρθει στο party. Ετοίμαζα ένα party-έκπληξη για τον Leslie. Ο Leslie δεν ήξερε τίποτα γι’αυτό και το party θα γινόταν στο σπίτι του manager. Έτσι, ρώτησα τον Mick αν θα μπορούσε να έρθει και είπε «Ναι, αν είμαι εδώ γύρω, θα το κάνω» και μετά ζήτησα από τον Mick αν θα μπορούσε να φέρει κάποιον κάποιον άλλο διάσημο. Με κοίταξε με ύφος «Εγώ δεν είμαι αρκετά καλός;». Όχι, ήταν πολύ ωραίος και απλά έψαχνα κάποιον τύπο για να κάνει έκπληξη στον Leslie. Είπε «Πες στον Leslie τη νύχτα του party γενεθλίων του αφού όλοι φτάσουν, πες του ν’ανοίξει όταν χτυπήσει η πόρτα τα μεσάνυχτα. Πρέπει να ανοίξει ο ίδιος την πόρτα». Κάναμε το party και ο Charlie Watts (σ.σ: drummer των Rolling Stones) ήταν εκεί, και ο Mick ήταν εκεί και περνούσαμε πολύ καλά και τα μεσάνυχτα κάποιος χτύπησε το κουδούνι και είπα στον Leslie να ανοίξει την πόρτα. Ο Leslie είπε: «Δεν είμαι πορτιέρης. Εσύ πρέπει να ανοίξεις την πόρτα». Είπα «Εσύ πρέπει να την ανοίξεις, είναι η έκπληξη». Έτσι, πάει στην πόρτα, την ανοίγει και ο John Lennon εμφανίζεται με στολή Ζορό και όταν ανοίγει λέει: «Παρήγγειλε κάποιος έναν διάσημο;» Έτσι μπήκε ο John Lennon στο party. Είχε πολύ πλάκα.

 

DSC_4447.JPGΤο 1993-4, ο Noel Redding (μπασίστας των Jimi Hendrix Experience) ήταν μέλος των Mountain. Πώς ήταν να έχεις τον Noel Redding ως μέλος της μπάντας σου;

Πρέπει να πω ότι ο Leslie δεν τα πήγαινε καλά με τον Noel. Εγώ ήμουν στη μέση. Αγαπούσα τον Noel, πίστευα ότι ο Noel ήταν τρομερός τύπος. Από την πολύ αρχή, είχε μεγάλο βάρος να σηκώσει. Έτσι, έπινε πολύ, μετά μπορεί ν’ άρχιζε να μουρμουρίζει, να καπνίζει πολύ χόρτο, να μαστουρώνει πολύ και να γίνεται εντελώς λιώμα. Και ο Leslie δεν το εκτιμούσε αυτό, ήταν δύσκολες στιγμές. Κάναμε μια-δυο συναυλίες και ο Leslie έδειχνε τρομερή αγένεια προς τον Noel, παρ’ότι ο Noel έτσι όπως συμπεριφερόταν δεν άξιζε και μεγάλο σεβασμό. Δημιουργούσε μεγάλους μπελάδες. Αλλά όταν έπαιζε το μπάσο, τις περισσότερες φορές ήταν εντάξει, μια στο τόσο ήταν εξαιρετικός και τις άλλες φορές έτσι κι έτσι. Νομίζω ότι ο Noel σίγουρα προσπαθούσε να παίξει με τον Leslie, νομίζω ότι Noel ήθελε να παίξει με τον Leslie, αλλά ο Leslie δεν ήθελε. Ο Noel δεν έπαιζε τέλεια και ο Leslie δεν ήταν χαρούμενος μ’αυτό. Ήταν πολύ άσχημα, ήταν πολύ άσχημα. Αγαπούσα τον Noel και είπαμε «Ας κάνουμε μια μπάντα» και κάναμε την μπάντα Cork με τον Eric Schenkman (κιθαρίστας/τραγουδιστής των Spin Doctors) . Περάσαμε πολύ καλά και κάναμε δύο albums. Πρέπει να πω ότι ο Eric έπαιζε πολύ μπάσο, όπως και ο Jimi Hendrix έπαιζε πολύ μπάσο στους δίσκους του.

 

Προσπάθησες να φτιάξεις ένα supergroup με τους Leslie West, Paul Rodgers (τραγουδιστής των Free, Bad Company), Mick Ralphs (κιθαρίστας των Bad Company, Mott the Hoople) και Overend Watts (μπασίστας των Mott the Hoople). Γιατί δεν συνέβη τελικά;

Ω, έχεις κάνει την έρευνά σου (γέλια)!! Ήμασταν στα Island Records στο Λονδίνο μόλις διαλύθηκαν οι Free, οι Mott the Hopple είχαν διαλυθεί και βασικά κι οι Mountain είχαν διαλυθεί κατά κάποιον τρόπο, μιας και ο Felix δεν ήθελε πλέον να παίζει τόσο πολύ. Έτσι, ένας τύπος που λεγόταν Chris από την IslandRecords, οργάνωσε αυτό το session και ζήτησε από τον Paul Rodgers να έρθει, τον Overend Watts, τον Mick Ralphs, τον Leslie, εμένα- ο Simon Kirke (drummer των Free, Bad Company) δεν εμφανίστηκε, δεν ξέρω τι συνέβη. Έτσι, αρχίσαμε να παίζουμε στα Island Records και τζαμάραμε σε ένα τραγούδι που λεγόταν “Sail Long”. Ο Paul Rodgers τραγουδούσε και το ηχογραφούσαμε. Ήταν βασικά ένα πολύ μεγάλο τραγούδι, 25 μέτρα και παίχτηκε ως τζαμάρισμα. Και αμέσως μετά από αυτό το session, ο Leslie και εγώ ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι, αλλά τότε λάβαμε μια κλήση από τον Jack Bruce. Είπε «Γεια σας παιδιά, έμαθα ότι είστε στην πόλη, θα θέλατε να βρεθούμε και να τζαμάρουμε; Τότε, κάναμε το ίδιο ακριβώς πράγμα λίγες μέρες αργότερα στα Island Studios με τον Jack Bruce. Και ο Leslie και γω, κοιτάξαμε ο ένας το άλλο και μου είπε «Έχουμε επιλογή. Θες να παίξεις με τον Jack ως trio ή θες να επιστρέψεις και να παίξεις με τα άλλα παιδιά και να κάνεις μια μπάντα με τον Paul Rodgers κλπ;» . Και διαλέξαμε τον Jack εξαιτίας της απλότητας του όλου πράγματος. Αλλά αυτό που συνέβη ως αποτέλεσμα του jam session με τον Paul, ήταν ότι άρχισε να παίζει με τον Mick Ralphs ως κιθαρίστα. Νομίζω ότι ο Paul Kossoff (Free guitarist) είχε πεθάνει. Βασικά, ως αποτέλεσμα αυτού του τζαμαρίσματος με τον Leslie και μένα, δημιουργήθηκαν οι Bad Company..

 

Έχεις καθόλου ηχογραφήσεις από το τζαμάρισμα με τον Paul Rodgers;

Το έχω αυτό το τραγούδι, το “Sail Long”. Το έχω!! Κάποια στιγμή, μίλησα με τον Paul αργότερα και συζητήσαμε για το αν θα το κυκλοφορήσουμε. Νομίζω ότι δούλευε πάνω σε ένα τραγούδι για τους Bad Company που είχε τις ίδιες αλλαγές. Ο Paul το είχε κυκλοφορήσει (σ.σ: με τους Bad Company) και έτσι αποφασίσαμε να μην κυκλοφορήσουμε αυτό το τραγούδι.

 

corky7Γνώριζες τον Keith Moon (drummer των The Who) αρκετά καλά και ήταν μεγάλη επιρροή για σένα. Πώς ήταν ο Keith επί σκηνής και εκτός σκηνής;

Νομίζω ότι όλοι αγαπάνε τον Keith. Δεν ήταν διαφορετικός ο Keith όταν ήταν πάνω στη σκηνή και όταν ήταν εκτός. Ο Keith ήταν πολύ εκκεντρικός, ήταν πολύ χύμα και πολύ ζεστός τύπος. Ήταν πολύ καλός φίλος μου και αρκετά ειλικρινά δεν γνωρίζω γιατί. Παρ’ότι δεν ήξερα την οικογενειά του, γίναμε στενοί φίλοι. Όταν έπαιξε στο Madison Square Garden με τους Who για 4-5 βραδιές, με προσκάλεσε να ανέβω και να κάτσω ακριβώς από πίσω του στην σκηνή. Είχαν στήσει ένα τραπέζι με διάφορα πράγματα πάνω στο τραπέζι, πίσω από τον ενισχυτή, και έκατσα εκεί και τον παρακολουθούσα. Παρακολουθούσα ό,τι έκανε. Έμαθα πάρα πολλά από τον Keith Moon, ήθελα να μιμηθώ το παίξιμό του αλλά παρ’ότι καθόμουν εκεί για 4-5 βραδιές, ακόμα δεν έχω ιδέα τι έπαιζε.. Και αργότερα το ρώτησα «Τι έκανες;» και μου είπε «Δεν έχω ιδέα, φιλάρα, τι κάνω». Λοιπόν, έπαιζε από την καρδιά του. Δεν έπαιζε συμβατικά, έπαιζε εντελώς αυθόρμητα. Και μ’αυτό τον τρόπο ζούσε, ζούσε αυθόρμητα. Δεν νομίζω ότι ήξερε τι θα κάνει από το ένα λεπτό στο επόμενο. Αλλά θα έκανε κάτι.

 

Πριν μερικούς μήνες έπαιξες στο drum kit του John Bonhams (Led Zeppelin) στις Bonzo Bash συναυλίες. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Ήταν υπέροχα. Ας το πούμε έτσι: Φαντάσου ότι κάθεσαι με 50 από τους αγαπημένους σου κιθαρίστες. Εγώ το έκανα για τρεις μέρες (σ.σ: με drummers). Ήταν πολύ μοναδική κατάσταση. Να μπορείς να γιορτάζεις με φίλους. Φίλους που σέβεσαι απόλυτα. Απλά να μιλάς μαζί τους για τα πάντα, για όλους και να παίζεις. Να παίζεις drums, να παίζεις τραγούδια που όλοι ήξεραν και παρακολουθούσαν. Και η συντροφικότητα ήταν απλά μοναδική. Δεν υπήρχε ανταγωνισμός, δεν είχε σχέση με εγωισμούς. Κάθε drummer έβαζε απλά τη δική του συνεισφορά και ήμασταν μια παρέα. Δεν ξέρω τι έπαιζε ο Carmine Appice (Vanilla Fudge, Beck Bogert & Appice) αλλά τον παρακολουθούσα και κάθισα κοντά του ή κοντά στον Simon Kirke ή οποιονδήποτε άλλο. Ήταν πολύ μοναδική εμπειρία, ήταν μια ανταλλαγή γεμάτη ηλεκτρισμό, γεμάτη από συναίσθημα και δυναμική. Όλοι έπαιξαν έχοντας τον John Bonham στο μυαλό. Έτσι, αυτός ήταν το όριο, το όριο που όλοι είχαν να φτάσουν. Προσωπικά μιλώντας, δεν νομίζω ότι έπιασα το όριο επειδή ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να παίξω τραγούδια των Led Zeppelin επειδή η μπάντα που ήμουν, στην αρχή της καριέρας μου ήταν περισσότερο μια μπάντα πλήκτρων. Απλά δεν είχαμε το κιθαρίστα-αστέρα. Δεν έπαιξα πολλά τέτοια πράγματα, παίζαμε pop τραγούδια τη δεκαετία του ’60 και στις αρχές του ’70. Μόνο όταν άρχισα να παίζω με τον Leslie, αρχίσαμε να παίζουμε βαρύτερα τραγούδια. Και ο Leslie απλά δεν έπαιζε σαν τον Jimmy Page. Ο Leslie έπαιζε διαφορετικό είδος κιθάρας. Πραγματικά δεν ήμουν ειδικός όσον αφορά το πεδίο των Zeppelin αλλά έκανα το καλύτερο που μπορούσα.

 

Ποιο τραγούδι των Led Zeppelin έπαιξες εκεί;

Έπαιξα το “D’yer Mak’er” (σ.σ: τραγουδάει την μελωδία). Βασικά, έχω τον reggae ρυθμό (γέλια). Είχαν ένα τραγουδιστή που τραγουδούσε όλα τα τραγούδια και μια house band. Ήταν εξαιρετικά.

 

corky8Θυμάσαι καμμιά ενδιαφέρουσα ή άγνωστη ιστορία από τις ηχογραφήσεις του “The 20th Anniversary of RocknRoll” του Bo Diddley;

Είχε πλάκα, επειδή συνέβη αυτό: Ήμουν στη Νέα Υόρκη, στο Record Plant και ο Bo Diddley πηγαινοερχόταν. Είχαν ένα παραγωγό και μου είπε: «Θες να παίξεις;» Ο Bo Diddley ρυθμός είναι ένας κλασσικός ρυθμός (σ.σ.: Τραγουδάει το ρυθμό «Μπάαμπ-Μπο-Νταμ/Μπάαμπ-Μπο-Νταμ»). Έτσι, σου δινόταν η ελευθερία να παίξεις ό,τι τραγούδι ήθελες να παίξεις. Αυτό που θυμάμαι σχετικά είναι ότι η μπάντα είναι πολύ ωραία. Ήταν πολύ ωραία από την στιγμή που μπήκα. Ήταν τιμή μου να είμαι μέρος αυτού του δίσκου. Ξέρεις από τις συνεντεύξεις που κάνεις με άλλους drummers ότι οι drummers κάνουν παρέα με τους άλλους μουσικούς. Πρέπει να είσαι τυχερός να βρεθείς σε ένα μέρος όταν υπάρχει κάποια μορφή μπάντας και να μπεις εκεί επειδή συνήθως το drum set είναι πιασμένο. Η ιδέα να ψάξεις να βρεις ένα μη πιασμένο drum set με ένα μάτσο από σπουδαίους μουσικούς, θέλει μεγάλο βαθμό τύχης. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70, όλοι γυρνούσαν, είτε ήταν ο Hendrix είτε η Janis Joplin. Υπήρχε ένα τσίρκο και όλοι συμμετείχαν.

 

Όλοι ήταν φίλοι μεταξύ μεταξύ τους τότε: Ο Eric Clapton, ο George Harrison, ο Pete Townshend.

Ναι, έτσι νομίζω!!! Αυτό που συνέβη είναι ότι ο manager του Eric, ο Roger Forrester, ήταν ο tour manager των West, Bruce & Laing. Αυτό είναι εμπιστευτικό: Ο Roger Forrester ήταν gay. Όταν ήταν tour manager του Jack Bruce, εμένα και του Leslie West, αυτοί συνήθιζαν να τον κράζουν επειδή ήταν gay. Εγώ όχι. Δεν μ’ενδιέφερε αυτό αλλά ο Jack και ο Leslie μπορεί να μην τον σεβόντουσαν επειδή ήταν ο tour manager και του έλεγαν: «Κάνε αυτό! Κάνε αυτό!» Εγώ ήμουν ο μόνος που δεν τον ενοχλούσε. Έτσι, ο Eric Clapton ήρθε στην Atlanta της Georgia για να κάνει μια συναυλία και πετάχτηκε στο studio. Αυτό συνέβη πριν πολλά- πολλά χρόνια, έπαιξε και ήταν απολύτως καταπληκτικά. Αυτό είναι το σημαντικό, Θοδωρή: Μπορούσε να παίζει σε πολλούς δίσκους αλλά ο manager δεν τους άφηνε να κυκλοφορήσουν (σ.σ: με τα μέρη που έπαιζε κιθάρα ο Clapton). Λάτρευε να παίζει παντού.

 

Και έπαιξε με τους West, Bruce & Laing;

Όχι, δεν έπαιξε ποτέ με τους West, Bruce & Laing. Έπαιξε στο solo album μου. Ήρθε να παίξει στο solo δίσκο μου και ήταν υπέροχο. Και μετά φυσικά πήγαιναν στη δισκογραφική και ζητούσαν άδεια από τον manager του Eric. Αλλά ο manager δεν ήξερε καν τι έκανε ο Eric μέχρι κάποιος να τον ρωτήσει: «Παρεμπιπτόντως, ο Eric έπαιξε στο δίσκο μου. Χρειάζομαι άδεια». Και αυτός θα έλεγε «Όχι, δεν δίνω άδεια. Ο Eric το κάνει αυτό όλη την ώρα, πρέπει να το σταματήσουμε». Εδώ είναι το ζουμί: Ο Roger Forrester θυμόταν ότι εγώ δεν τον έκραζα και ήμουν ο μόνος από εκείνη την εποχή που δεν είχε κανένα πρόβλημα με το να πάρει άδεια για να χρησιμοποιήσει τα κομμάτια του Eric. Μπορείς να θυμηθείς ότι έκανε πολλές συμμετοχές ως καλεσμένος. Παίζει στο solo δίσκο μου, “Makin’ In On the Street”, και στο “Secret Sessions”. Το “Secret Sessions” θα βγει πάλι στην Ευρώπη. Μπορείς να βρεις διαδικτυακά, είναι διαθέσιμο από το Amazon. Έπαιξα εκεί με τον Ian Hunter (Moot the Hoople) και τον Mick Ronson (κιθαρίστας του David Bowie). Ο Mick Ronson είναι ένας από τους αγαπημένους μου κιθαρίστες.

 

Έχεις ποτέ απορρίψει μια ενδιαφέρουσα επαγγελματική πρόταση;

Αν κοιτάξεις στην όπερα, υπάρχουν 24 τραγούδια. Ήθελε πολύ δουλειά να την γράψεις και να την ηχογραφήσεις, ειδικά αν προσπαθείς να το κάνεις σε υψηλό επίπεδο. Το έκανα. Έχω πολύ περισσότερο υλικό να ηχογραφήσω, αλλά είμαι πολύ προσεχτικός τώρα με το ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσω. Τώρα, κάνω ένα show μόνος μου που λέγεται “The Best Seat in the House”, που λέει ιστορίες από την δική μου οπτική γωνία. Έτσι, κάνω ένα show που πάει πολύ καλά. Δεν το πιστεύω, πάω εκεί και λέω ιστορίες για την καλύτερη θέση του μαγαζιού. Η καλύτερη θέση του μαγαζιού είναι η θέση του drummer. Βασικά, απλά έβαλα τον κώλο μου κάτω και ταξίδεψα σε όλον τον κόσμο με αυτές τις μπάντες και αυτούς τους μουσικούς. Έτσι, λέω ιστορίες από την δική μου οπτική γωνία από τη θέση του drummer, βρισκόμενος πάνω στη σκηνή, παρακολουθώντας τους μουσικούς να παίζουν, παίζοντας με τους μουσικούς. Στην πραγματικότητα, δεν μπορώ να βρω καλύτερη θέση στο μαγαζί που να παρατηρείς τα πάντα και να είσαι μέρος των πάντων. Εσύ δίνεις το ρυθμό, και όλοι ακολουθούν: η μπάντα, το κοινό. Είναι ένα συναρπαστικό τσίρκο που αποτελείς μέρος του. Αυτό είναι το show “The Best Seat in the House”. Έχω την όπερα και είμαι πολύ ξαφνιασμένος με την ανταπόκριση που έχω λάβει μέχρι τώρα. Και ως αποτέλεσμα, μιλάω μαζί σου. Μετά έχω την μπάντα, τους Memory Thieves και ας το τοποθετήσουμε έτσι: Υπάρχει πολύ δουλειά για μένα, αλλά δεν νομίζω ότι είναι δουλειά. Νομίζω ότι είναι παιχνίδι. Δεν νομίζω ότι έχω δουλέψει μια μέρα στη ζωή μου, αλλά έχω παίξει πολύ.

 

corky10Τι μουσική ακούς αυτή την εποχή;

Τώρα ακούω πολύ κλασσική μουσική και big band jazz όπως τον Buddy Rich. Η πυκνότητα, ο εθισμός των big bands είναι τόσο ωραίος. Δεν μπορείς να ακούσεις τώρα πολλές big bands επειδή οικονομικά δεν είναι πολύ εύκολο να υπάρξουν. Θαυμάζω τους υπέροχους τρομπετίστες. Πραγματικά εκτιμώ την big band jazz επειδή οι ενορχηστρώσεις είναι συναρπαστικές. Αυτό είναι που ακούω τώρα αλλά αλλάζω συχνά τ’ακούσματά μου όπως όλοι.

 

Εκπλήσσεσαι που είσαι ακόμα ζωντανός;

Το μόνο που μπορώ να πω είναι «Ναι». Ναι, είμαι εντελώς έκπληκτος. Αν κάποιος απολαμβάνει τη ζωή και μπορεί να την έχει, είναι πολύ τυχερός. Υπάρχει μια λέξη με τέσσερα γράμματα: τύχη. Νομίζω ότι συμπεριφέρθηκα στον εαυτό μου με πολύ ανθυγιεινό τρόπο, έκανα πολλά ηλίθια πράγματα, αλλά οι άνθρωποι κάνουν ηλίθια πράγματα όλη την ώρα. Τώρα, αγαπάω τη ζωή σαν ένα 6χρονο παιδί και περνάω υπέροχα και πιθανόν είμαι πιο πολυάσχολος παρά ποτέ. Απλά κάνω αυτό που αγαπώ να κάνω. Ναι, είμαι εντελώς σοκαρισμένος που σου μιλάω τώρα στο τηλέφωνο (γέλια).

 

Ποιος είναι το πιο ταλαντούχο άτομο που έχεις δει στη ζωή σου; Συνάντησες του πάντες, γνώρισες τους πάντες, τους είδες όλους επί σκηνής..

Νομίζω ότι ο ένας άνθρωπος που με επηρρέασε στη ζωή μου είναι ο Levon Helm. Εξαιτίας του σπουδαίου χαρακτήρα, εξαιτίας της ψυχής του. Αυτός είναι ο ένας που επηρρέασε το παίξιμό μου και τη ζωή μου. Δεν έχω συναντήσει ποτέ τον Paul McCartney αλλά μετά από μισό αιώνα που ακούω τη μουσική του, μπορώ να πω ότι ο άνθρωπος είναι συγκλονιστικός μουσικά. Ο Leslie και εγώ ήμασταν έτοιμοι να παίξουμε σε μια συναυλία των Ringo Starr & His All-Starr Band (σ.σ: Ringo Starr, ο drummer των Beatles) στην California το 1998. Πήγαμε και οι δύο να παίξουμε το “With a Little Help from My Friends” αλλά ο Leslie πριν βγούμε να παίξουμε έπαθε ένα διαβητικό επεισόδιο. Λιποθύμησε και δεν παίξαμε.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Corky Laing.

Τσεκάρετε το http://www.corkylaingproduction.com .

Αγοράστε το “Playing God” album από το http://www.gonzomultimedia.co.uk/product_details/15579 .

Taffi Rosen Photography Site: http://www.taffirosenphotography.com και http://www.musicians-only.com .

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry