«Πώς γίνεται να θεωρείς το flower power (χίπικο κίνημα) ξεπερασμένο; Η ουσία των στίχων μου είναι η επιθυμία για ειρήνη και αρμονία. Είναι αυτά που όλοι οι άνθρωποι πάντοτε επιζητούσαν. Πώς έγιναν αυτά ξεπερασμένα;» -Robert Plant

 

«Μεγάλωσα επί Thatcher. Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι ήμουν ουσιαστικά αδύναμος. Μετά σταδιακά με τα χρόνια μου πέρασε από το μυαλό ότι αυτό ήταν βασικά ένας πολύ βολικός μύθος για το κράτος» – Thom Yorke

 

Γιατί λένε στο κόσμο πράγματα που δεν στέκουν ιστορικά; Γιατί είναι πιο εύκολο να συντηρείς ένα μύθο παρά να τον αποκαθηλώσεις; Θα μου πείτε «εδώ υπάρχουν άτομα που παίζουν τον παπά το 2012, τι ψάχνεις κι εσύ;» Ναι, αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι το πολύ χαμηλό επίπεδο των μουσικών γραφιάδων στην Ελλάδα που ευθύνεται ή μήπως τους είναι δύσκολο να εξηγήσουν την πραγματικότητα; Αυτή η πραγματικότητα μπορεί να μην ακούγεται ωραία στα αυτιά των “true” αναγνωστών/πελατών  τους και πώς θα ζήσουν κι αυτοί οι κακόμοιροι αν δυσαρεστήσουν τον κόσμο και δεν πηγαίνει στα dj sets τους;

Θυμάμαι ακόμα το σοκ όταν διάβασα για πρώτη φορά τον «Φύλακα στη Σίκαλη» (“The Catcher in The Rye”) του J.D. Salinger τον Γενάρη του 2006. Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση είναι που είδα για πρώτη φορά γραμμένα κάπου αυτά που βρίσκονταν στο μυαλό μου. Αυτή την πολύ δύσκολη προσπάθεια θα κάνω και τώρα. Φυσικά, είναι κατάντια που μας εκπλήσσει η αλήθεια, αντί θα θεωρείται κάτι δεδομένο. Αυτά που ακολουθούν για κάποιο εντελώς μυστυριώδη λόγο δεν έχουν ανεφερθεί στην Ελλάδα:

 

Χίπηδες: Ας πάμε στα βαθιά νερά. Είναι απολύτως αποδεκτό στην Ελλάδα να γελοιοποιείς τεράστιες μπάντες σαν τους Doors και τους Grateful Dead. Η Αμερικάνικη rock μουσική των τελών της δεκαετίας του ‘60s έβαλε τις βάσεις για την μεταγενέστερη μουσική. Οι Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison με την ζωή και το πρόωρο θάνατό τους έγιναν θρύλοι για εκατομμύρια μουσικούς και ακροατές. Ας κρίνουμε όμως τη μουσική. Eκείνη την εποχή βγήκαν τεράστιες μπάντες από την Αμερική: 13th Floor Elevators, The Doors, Grateful Dead, Love, Jefferson Airplane, Moby Grape, Country Joe & The Fish, Creedence Clearwater Revival, The Band (αν και κατά τα 4/5 ήταν Καναδοί), Canned Head, CSNY (Crosby, Stills, Nash & Young). Τρία ιστορικά festivals φιλοξένησαν τις περισσότερες από αυτές τις Αμερικάνικες μπάντες μαζί με τους The Who από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού: τα Monterey Pop Festival (1967), Woodstock (1969) στις Η.Π.Α και το Isle Of Wight Festival (1970) σε Αγγλικό έδαφος.

Στην Αγγλία, οι Beatles και οι Rolling Stones από το 1966-7 είχαν ξεκάθαρα ενδώσει και αυτοί στον ψυχεδελικό ήχο και πήραν τα ηνία στον δημιουργικό τομέα από τους ανθρώπους των εταιριών, τόσο στη μουσική, όσο και στο image, μέχρι και στα εξώφυλλα των albums τους. Οι επιδραστικότατοι Cream των Clapton, Bruce και Baker ρίχνουν τα θεμέλια του heavy ήχου. Οι προερχόμενοι από το βαθύ underground Pink Floyd και οι Soft Machine γνώριζουν επιτυχία σε ευρύτερο κοινό παρά την ανορθόδοξη και ανήκουστη μέχρι τότε μουσική τους. Οι The Deviants, The Creation και Tomorrow γράφουν τη δική τους ιστορία μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Στις 29 Απριλίου 1967 διοργανώνεται το The 14 Hour Technicolor Dream, μια συναυλία υπό τις ευλογίες και τη συμμετοχή του superstar John Lennon, που κατέφτασε στο venue με μια εντυπωσιακή γούνα (!!!), στην οποία συναυλία headliners ήταν οι Pink Floyd, που δεν είχαν κυκλοφορήσει ακόμα το ντεμπούτο τους, “The Piper At The Gates of Dawn” !! Δείτε την ταινία Tonite Lets All Make Love in London του Peter Whitehead για περισσότερες λεπτομέρειες.

Οι μπάντες αυτές έδωσαν μια ακόμα πιο διεστραμμένη, ηλεκτρική, ψυχεδελική και μαστουρωμένη διάσταση στην μουσική του Bob Dylan και των Beatles που από το 1964 βρίσκονταν στην κορυφή του μουσικού σύμπαντος. Οι στίχοι τους ανεφέρονταν στον έρωτα, την επανάσταση, σε κοινωνικά θέματα, στα ναρκωτικά κτλ. Κάποιοι «ειδικοί» τους χαρακτηρίζουν «αφελείς», την ίδια στιγμή που αποθεώνουν δικαίως τους Led Zeppelin. Ο John Paul Jones και ο Robert Plant ήταν και είναι δηλωμένοι χίπηδες. Το μεσαίο μέρος στην αυθεντική εκτέλεση του “Whole Lotta Love” τι σε κάνει να καταλάβεις; Το “Misty Mountain Hop” τι είναι; Το “Going to California” για τι μιλάει; Δεν μιλάει για το όνειρο του νεαρού Άγγλου Robert από το σκοτεινό Kidderminster να πάει στην ηλιόλουστη California, να συναντήσει την «βασίλισσα» Joni Mitchell που «παίζει κιθάρα, κλαίει και τραγουδάει»;  Φυσικά μην περιμένετε να τα δείτε γραμμένα από άλλους αυτά..

Έχουμε διαβάσει ότι οι Black Sabbath «σκότωσαν την flower power αφέλεια κτλ». Ρε, ο Tony Iommi δεν έπαιξε το 1968 με τους Jethro Tull στο Rock N’ Roll Circus των Rolling Stones, με τους Stones, τους The Who και τους Dirty Mac των John Lennon, Keith Richards, Eric Clapton και Mitch Mitchell (Jimi Hendrix Experience) ; Ο Ozzy, παρά το όποιο (μη) ταλέντο του, στο “Under Cover” album του 2005 δεν διασκευάσε το “In My Life” των Beatles, τα “Working Class Hero” και “Woman” του John Lennon, το “Sunshine of Your Love” των Cream και το “Sympathy For The Devil” των Rolling Stones; Όλα αυτά στο ίδιο album!

Ό,τι και να πιστεύει ο καθένας, η μουσική εκείνης της εποχής (ας πούμε 1966-1970) επηρέασε την συντριπτική πλειοψηφία των μουσικών από τότε μέχρι σήμερα. Από τον άρρωστο Syd Barrett-ικό David Bowie μέχρι τους The Mars Volta και από τους Ministry μέχρι τους R.E.M.

 

Punk: Ακούμε και διαβάζουμε από διάφορους οκνηρούς γηγενείς «Πάπες» για αναφέρονται στο «punk ήθος» και τέτοιες ανιστόρητες κοινοτυπίες. Δεν γράφουν όμως το πόσο οξύμωρο και το υποκριτικό είναι, που ενώ τα  punk  συγκροτήματα δήλωναν ότι σιχαινόντουσαν το  «δεινοσαυρικό»  progressive  rock, στην πράξη ήταν τεράστιοι οπαδοί συγκροτημάτων όπως οι  Pink Floyd και οι Van der Graaf Generator!! Οι  Sex Pistols, που ο τραγουδιστής τους, Johnny Rotten φορούσε μπλουζάκι  “I hate  Pink  Floyd”, ήθελαν τον Syd Barrett  να κάνει την παραγωγή στο ένα και μοναδικό  album τους,  “Never Mind The Bollocks” και μάλιστα γι’αυτό το σκοπό είχαν νοικιάσει και ολόκληρο το τετράγωγο στην γειτονιά που έμενε ο πνευματικά ασταθής τότε  Syd! Το(ν)  ίδιο ήθελαν και οι  The Damned για το δεύτερο  album  τους, και επειδή δεν τον βρήκαν, την παραγωγή την έκανε ο Nick Mason,  drummer  των  Pink  Floyd!! Επίσης πριν λίγα χρόνια στην περιοδεία του David Gilmour, ο Johnny Rotten (John Lydon) αποκάλυψε ότι παραλίγο να ανέβει στην σκηνή και να τραγουδήσει ένα κομμάτι αλλά δεν το τόλμησε. Παρ’όλα αυτά, θέλει να επανηχογραφήσει το album στο studio με τους Pink Floyd! http://thequietus.com/articles/03750-john-lydon-wants-to-re-record-dark-side-of-the-moon Πόσες πολυεθνικές έχουν αλλάξει στην καριέρα τους οι Sex Pistols με μόνο ένα studio album και πόσες οι «δεινοσαυρικοί» progressive rockers; Οι Sex Pistols δεν έδιωξαν τον original μπασίστα Glen Matlock επειδή άκουγε Beatles και στο πρόσφατο reunion διασκεύαζαν μαζί Hawkwind επί σκηνής; Πόσο «punk ήθος» χρειάζεται για να διαφημίζεις βούτυρα στην τηλεόραση και να πάρεις μέρος σε reality show; Στο πρώτο τους album (“The Scream”) οι Siouxsie & The Banshees δεν διασκευάζουν το “Helter Skelter” από το “White Album” των Beatles;

 

Οι Black Sabbath εφηύραν το heavy metal: Άλλος ένας μύθος. Πόσο περισσότερο heavy είναι το “Paranoid” από το τραγούδι “The Nile Song” (1969) των Pink Floyd; Aσε που το “Paranoid” θυμίζει το “Dazed and Confused”, το οποίο με τη σειρά του έκλεψε ξεδιάντροπα ο Jimmy Page από τον Jake Holmes χωρίς να του έχει δώσει πνευματικά δικαιώματα εδώ και 44 χρόνια. Τόσο μεγάλη διαφορά έχει το ντεμπούτο των Black Sabbath από το δεύτερο album των Led Zeppelin (1969); Είναι πολύ βαρύτερο το τραγούδι “Black Sabbath” από το “Summertime Blues” των Blue Cheer (1968); «Όχι» είναι η απάντηση σε όλα αυτά, αλλά για λόγους ευκολίας διαβάζουμε πομπώδεις εκφράσεις του στυλ «οι γεννήτορες των πάντων»  κτλ. Φυσικά και δεν ισχύουν αυτά. Τουλάχιστον από το “Helter Skelter” των Beatles (1968) υπήρχε πολύ βαριά μουσική για τα δεδομένα της εποχής. Αυτοί που επιμένουν στους μύθους έχουν ακούσει το instrumental “Feedback” από το “Live/Dead” live album των Greateful Dead (αρχές 1969); Αμφιβάλλω αν το έχουν ακούσει, αλλά όποιος το ακούσει θα διαπιστώσει έναν ήχο εγγύτερο στους Neurosis και τους Om (!!)  παρά στους Black Sabbath. Θα υπήρχαν οι Sabbath χωρίς το “Disraeli Gears” album (1967) των Cream; Δεν νομίζω. Και ο Geezer Butler το ίδιο θα σας έλεγε.

 

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ