• Ο Νίκος Μωραίτης ίσως είναι ο γνωστότερος στιχουργός της τελευταίας δεκαετίας! Έχει γράψει τραγούδια που κάθε Έλληνας της γενιάς μας αλλά και της δικής του έχει τραγουδήσει. Σε κάποιο μαγαζί, στο αμάξι, στο σπίτι του… Τραγούδια που έχουν αφήσει ιστορία κι όπως όλα δείχνουν θα μείνουν ανεξίτηλα στο χρόνο.

Χάρις Αλεξίου, Δήμητρα Γαλάνη, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Δημήτρης Μητροπάνος, Αντώνης Ρέμος, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Μιχάλης Χατζηγιάννης, είναι μερικοί από τους καλλιτέχνες που έχουν τραγουδήσει δικά του τραγούδια…

Πάμε όμως να διαβάσουμε ιστορίες πίσω από αυτά, πώς σχετίζονται με τον ίδιο αλλά και να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο που δεν φοβάται την κριτική και φυσικά δεν μασάει τα λόγια του για κανέναν!

Συνέντευξη:Ηρώ Τζημίκα


Καλησπέρα Νίκο! Πριν συναντηθούμε μου είπες ότι είχες δουλειά σε ένα στούντιο… Να φανταστώ έχει να κάνει με την φωτογραφία που ανέβασες και την Δήμητρα Γαλάνη; 

Καλησπέρα Ηρώ! Έχει να κάνει με κάτι άλλο, το οποίο δεν είναι ανακοινώσιμο ακόμα. Πάντως, με την Δήμητρα Γαλάνη και τον Στάθη Δράκο από τους Minor Project βρισκόμαστε στο στούντιο αυτή την περίοδο και κάνουμε μία πολύ ιδιαίτερη δουλειά. Ο Στάθης μουσική, αλλά και φωνή μαζί με τη Δήμητρα, κι εγώ στίχους. Δεν ξέρω πότε ακριβώς θα το ακούσετε, αλλά, από αυτά που ακούω στο στούντιο, ίσως και να είναι η καλύτερη δουλειά που έχω κάνει μέχρι τώρα. Μεγάλη κουβέντα, αλλά αυτό νιώθω.

Ισχύει ότι από εκεί που ξεκινάμε, γυρνάμε κιόλας; Η αρχή σου έγινε με την Δήμητρα.

Στην Δήμητρα επιστρέφω πάντα. Γεννήθηκα με δύο φωνές μέσα μου. Η μία είναι η Χαρούλα κι άλλη η Δήμητρα. Το υλικό αυτών των δύο φωνών υπάρχει στο DNA μου. Στην πορεία προστέθηκαν νέες αγάπες, δεν είναι τυχαίο όμως το ότι τώρα που είχα κάτι ολοκληρωμένο να πω, στράφηκα προς αυτές.

Ας περάσουμε όμως στα πιο παλιά. Νομική, δημοσιογραφία. Καμία σχέση με το στιχουργικό κομμάτι. Ο πρώτος σου στίχος πότε γράφτηκε;

Αργά, να σου πω την αλήθεια. Ήμουν 21 και σπούδαζα στη Νομική. Το 1994. Δεν ήμουν το παιδί που έγραφε στο σχολείο ποιήματα, όπως κάνουν αρκετά παιδιά σε αυτήν την ηλικία. Απλώς αγαπούσα τόσο το ελληνικό τραγούδι, ώστε κάποια στιγμή βγήκαν στίχοι από μέσα μου.

Κυκλοφόρησε ποτέ;

Ο πρώτος στίχος όχι. Δεν θυμάμαι συγκεκριμένα και ποιος ήταν. Ήταν όμως πρωτόλεια πράγματα. Αν κι είχαν το μέτρο των τραγουδιών, δεν θα μπορούσαν να σταθούν ολοκληρωμένα.

10380986_10203144440904692_4450826237561670846_nΓράφεις εν θερμώ;

Όχι. Όταν περνάς μία λύπη ή μία χαρά, δεν τη γράφεις. Τη ζεις. Μετά έρχεται η ανάγκη να αποτυπώσεις στο χαρτί κάποια πράγματα. Μπορεί όμως και να μη γράφεις στίχο βιωματικό. Ο στιχουργός είναι μία κεραία ανοιχτή στα συναισθήματα των άλλων.

Πώς θυμάσαι τα παιδικά σου χρόνια;

Έζησα καλά παιδικά χρόνια, εδώ στην Αθήνα. Οι γονείς μου μεγάλωσαν εμένα και την αδερφή μου με πολλή αγάπη κι ήταν πάντα δίπλα μας. Όμως, επειδή ζω πολύ με την ανάμνηση και ανατρέχω στις μνήμες, η φράση «παιδικά χρόνια» μου φέρνει πιο πολύ νοσταλγία και μελαγχολία παρά χαρά.

Από όλα τα τραγούδια σου θέλω να μου ξεχωρίσεις δύο και να μου πεις το λόγο που τα επιλέγεις.

Το πρώτο που μου έρχεται είναι ο «Άγγελος μου», γιατί μου άλλαξε τη ζωή. Έπειτα από αυτό μπορούσα να κάνω την αγάπη μου για τη στιχουργική, δουλειά μου. Τέτοιο οριακό τραγούδι για τη ζωή μου δεν βρίσκω άλλο.

Ποιος στίχος που έχεις γράψει σε εμπνέει σε αυτή τη φάση;

Ένας στίχος που επανέρχεται συχνά στο μυαλό μου είναι το «Κάτι Ελλάδες». Δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ ουσιαστικά, μόνο σε ψηφιακή μορφή, αλλά ο στίχος «έτσι γράφεις πάντα ιστορία / με τα δάχτυλα» είναι αυτός στον οποίο θα επανερχόμουν με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.

«Ο Άγγελος μου» μιλάει ακριβώς για το άλλο μας μισό. Θέλω να ρωτήσω όμως, εσύ πώς κατάλαβες ότι η γυναίκα σου είναι ο άνθρωπος σου;

Α! Το πάμε αλλιώς τώρα (γέλια). Τελείως διαισθητικά! Δεν ξέρω… Υπήρχε κάτι το κεραυνοβόλο, αλλά δεν ήταν μόνο έρωτας. Συναντάς ταυτόχρονα κάτι που έχεις και κάτι που σου λείπει, και τα δύο μαζί σε έναν άλλον άνθρωπο.

Πόσο καταστροφική μπορεί να γίνει μία σχέση; Ο άγγελος μου, ο θάνατός μου γράφεις χαρακτηριστικά…

Είμαι γενικά υπέρ των ακραίων συναισθηματικών ορίων στο τραγούδι, αλλά δεν θα ήθελα να τα ζω και στη ζωή μου. Τώρα θα μου πεις, γιατί τα γράφεις; Είπαμε, ο στιχουργός είναι μία κεραία που δέχεται ερεθίσματα κι από τις γύρω ζωές, όχι μόνο απ’ τη δική του.

Σε πολλά τραγούδια γράφεις το «Σ’αγαπώ». Πόσο εύκολα βγαίνει αυτή η λέξη στις μέρες μας;

Δεν έχω ενοχή να βάλω τη λέξη «σ’ αγαπώ» σ’ ένα τραγούδι, αρκεί να νιώσω ότι τη χρειάζεται. Γενικά, υπάρχει κατάχρηση ως προς τη λέξη και στα τραγούδια και στη ζωή. Υπάρχουν δύο ειδών «Σ’αγαπώ». Το πραγματικό και αυτό των δημοσιών σχέσεων, το οποίο είναι ο εκφυλισμός του πρώτου. Μακάρι να στεκόμαστε στο πρώτο.

Εσύ έχεις σκοτώσει τα όνειρα σου;

Στην αγάπη σκοτώνεις ένα κομμάτι των ονείρων σου, το πιο εγωιστικό, προκειμένου να μπορέσεις να χωρέσεις τον άλλον.

Θα έπεφτες κιόλας;

Ε ναι, αγάπη χωρίς άνοδο και πτώση γίνεται;

Μάλιστα! Θέλω να περάσουμε όμως και στην πραγματικότητα του τώρα. Ελλάδα. Θα ορθοποδήσουμε; Θα δεχτούμε πιστεύεις κι άλλες σφαίρες;

Ο ελληνικός λαός θα δεχτεί όσες σφαίρες αντέχει. Είμαστε ένας απογυμνωμένος λαός. Δεν συμφωνώ όμως ότι δεν αντιδράμε. Εδώ αυτός ο λαός έφερε τα πάνω κάτω τα τελευταία 5 χρόνια. Γκρέμισε παλιά κόμματα, τα εξαφάνισε, έφερε στην επιφάνεια άλλα τα οποία δεν θα είχαν ποτέ την δυνατότητα να κερδίσουν εκλογές υπό κανονικές συνθήκες. Έχει κάνει ό,τι θα μπορούσε να κάνει ένας λαός. Κι όμως δεν έχει δικαιωθεί. Δύο δρόμοι υπάρχουν στο εξής. Ή θα δέχεται τις σφαίρες πονώντας και επίμένοντας στην επιλογή της Ευρώπης ή θα επιλέξει τον άγνωστο δρόμο της ρήξης.

Το καλοκαίρι τι είπε αυτός ο λαός;

Ειλικρινά δεν ξέρω τι είπαμε το καλοκαίρι. Είπαμε ένα όχι. Το πώς όμως το ερμηνεύει ο καθένας είναι μία άλλη ιστορία. Έχω ακούσει 100 διαφορετικές εκδοχές. Η κυβερνητική εκδοχή είναι ότι είπαμε όχι στο σχέδιο Γιούνκερ, αλλά ταυτόχρονα είπαμε ναι στο ευρώ. Με αυτό διαφωνώ στο εξής: δεν υπήρχε θέμα ευρώ στο ερώτημα του δημοψηφίσματος. Αν εκείνη τη στιγμή ο Αλέξης Τσίπρας είχε προτείνει την έξοδο από το ευρώ, ο κόσμος θα τον είχε ακολουθήσει. Ήταν τόσο μεγάλη η επιθυμία για όχι. Από την άλλη όμως, δεν ξέρω πόσο θα κρατούσε το πάθος της στιγμής. Δεν ξέρω, δηλαδή, αν οι πολίτες θα συνέχιζαν να τον ακολουθούν και την επόμενη βδομάδα, όταν δεν θα είχε να πληρώσει συντάξεις και μισθούς. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι από όσους είπαμε όχι, κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται σήμερα δικαιωμένος.

Περνάω στο θέμα των προσφύγων… Έχεις γράψει και μερικά τραγούδια που αναφέρεσαι επί του θέματος. Σε απασχολεί;

Mε τασκίζει το θέμα αυτό, ίσως γιατί υπάρχει και μία δική μου προσφυγική, μικρασιατική ρίζα από τη μεριά της μητέρας μου. Μακάρι να ήξερα πώς να βοηθήσω περισσότερο, εκτός του να μαζέψω μερικά τρόφιμα και ρούχα – που το κάνω. Ο πρόσφυγας για μένα έχει αυτή τη στιγμή περισσότερο σεβασμό κι από τον καλύτερό μου φίλο. Ξεριζώθηκε από την πατρίδα του για να διεκδικήσει την ίδια του την ύπαρξη. Υποκλίνομαι στη δύναμή του.

Πόσο πολύ αγαπάς την χώρα μας;

Ήμουν στο Μέγαρο Μουσικής που παρουσιάστηκε το «Άξιον Εστί» με τον Γιάννη Κότσιρα και στο «Μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε την χώρα μου» ήμουν ανατριχιασμένος. Δεν είμαι εθνικιστής, ούτε πατριδοκάπηλος, ούτε θεωρώ ότι είμαστε «ο εκλεκτός λαός του Θεού». Όλοι οι λαοί έχουν τα καλά τους και τα κακά τους. Σε αυτή τη φράση όμως του Ελύτη, καταλαβαίνω την αγάπη μου για την πατρίδα μου.

Ένας τόπος που αγαπάς;

Οι Κυκλάδες, πάντα. Εγώ εκεί «βαφτίζομαι» κάθε χρόνο ξανά, στο νησί που έχω διαλέξει, την Πάρο.

 

«Βρέξε Ουρανέ». Τα βράδια πέφτει τελικά η μοναξιά; Εσύ ήσουν στην ζωή σου μοναχικός τύπος;

Ήμουν, και με την πάροδο του χρόνου γίνομαι περισσότερο. Τώρα, θα μου πεις, πώς μπορείς να είσαι μοναχικός με μία κόρη 4,5 ετών σε ένα σπίτι τρελοκομείο; Πάντως, επί της ουσίας είμαι. Άλλωστε οι στίχοι με μοναχικότητα βγαίνουν Δεν γράφεται ένας στίχος όταν μιλάς με οποιοδήποτε άλλον πέρα από τον εαυτό σου.

Οδηγάς; Πες μου ένα σημείο στην Αθήνα που οδηγούσες και σκεφτόσουν το μέλλον σου.

Ένα βράδυ, το 2004, οδηγάω στην Αττική Οδό κι είναι λίγες μέρες πριν να κυκλοφορήσει ο «Άγγελος». Σκεφτόμαι λοιπόν πως, αν δεν αγαπηθεί, δεν έχω λόγο να συνεχίσω. Είναι η τελευταία μου προσπάθεια. Μπορεί να με έβγαλε η Γαλάνη πανηγυρικά, αλλά είχα περάσει μία εφταετία που υπήρξε πολύ δύσκολη για μένα. Το θυμάμαι έντονα εκείνο το βράδυ…

Βγαίνεις γενικότερα; Θα πας να ακούσεις μουσική;

Περισσότερο θα βγω να δω θέατρο και σινεμά. Δεν μου αρέσουν οι χώροι όπου παίζεται η ελληνική μουσική. Είναι εξίσου σκυλάδικα και οι πίστες και οι μουσικές σκηνές, όταν σε βάζουν να κάτσεις σαν τη σαρδέλα και μόλις φεύγεις είσαι μέσα στην «τσιγαρίλα»! Δεν μου αρέσει να γυρνάω σπίτι μου βρώμικος ενώ έχω πάει να ακούσω κάτι που θα με «καθαρίσει», όπως η μουσική. Οπότε, πηγαίνω μόνο όταν θέλω να δω κάτι πάρα πολύ. Προτιμώ τις καλοκαιρινές συναυλίες, που είναι μια γιορτή.

Σε ένα live ή μία συναυλία έχει τύχει να παρατηρήσεις τον κόσμο να τραγουδάει τραγούδια σου;

Βέβαια. Εννοείται πως αυτό σου δίνει μία ιδιαίτερη χαρά, γιατί εμείς οι στιχουργοί έχουμε το προνόμιο να μην μας αναγνωρίζουν! (γέλια) Μπορείς να είσαι ανάμεσα στον κόσμο που τραγουδάει το τραγούδι σου και να μη σε ξέρει κανείς. Αυτό εμένα με ενδιαφέρει. Να αγαπάει ο κόσμος τα τραγούδια μου, όχι να ξέρει εμένα.

Από ότι ξέρω έχεις μετανιώσει που έχεις δώσει τραγούδι σου σε τραγουδιστή…

Ναι, το έχω μετανιώσει και το έχω πει σε μία συνέντευξη, οπότε δεν θα ήθελα να επανέλθω. Θα σου πω όμως και έναν ακόμη για τον οποίον το μετάνιωσα. Μετανιώνω που έδωσα τραγούδι στον Σάκη Ρουβά. Θεωρώ ανεκδιήγητη την παρέμβαση του στο δημοψήφισμα. Έχω αγαπημένους φίλους που ψήφισαν «ναι» και δεν έχω κανένα πρόβλημα με την επιλογή τους. Όμως ο Ρουβάς πήγε κι έκανε ένα επαγγελματικά σκηνοθετημένο βίντεο, σε μπαλκόνι που να βλέπει πολυκατοικίες κι όχι προφανώς τον κήπο του σπιτιού του, για να μας πει ότι όλοι μας υποφέρουμε από την κρίση και να προσπαθήσει να κοροϊδέψει τον κόσμο. Εγώ, που δεν είμαι ο Ρουβάς, δεν τολμώ να πω ότι υπέφερα από την κρίση. Όσο κι αν έχει μειωθεί το εισόδημα μου, είμαι από τους προνομιούχους που είχα επιτυχίες μέσα στην κρίση και μπορώ να ζω καλύτερα από την πλειοψηφία του κόσμου σήμερα. Αναρωτιέμαι λοιπόν, πώς ένας σταρ που ακριβοπληρώνεται για την κάθε στιγμή που θα ανοίξει το στόμα του, έχει το θράσος να πει πως μαζί υποφέραμε; Η κρίση με βοήθησε πολύ να κάνω το ξεκαθάρισμα μέσα μου, να αποφασίσω με ποιους δεν θέλω να συνεργαστώ με τίποτα. Ο Ρουβάς είναι ένας από αυτούς, κι όσοι φυσικά έχουν εκδηλώσει φιλικά αισθήματα υπέρ της Χρυσής Αυγής.

Αυτό κι αν είναι είδηση! Πώς διαλέγεις λοιπόν τους συνεργάτες σου;

Με απολύτως προσωπικά κριτήρια. Δεν με ενδιαφέρουν οι «όχθες» του τραγουδιού, με ενδιαφέρει να μου μιλάει η φωνή του. Και να μη με προσβάλλει η στάση του, όπως εξήγησα πριν.

Ποια είναι η αντίθεση ανάμεσα στους παλιούς και στους νέους καλλιτέχνες;

Πιστεύω ότι η διαφορά υπάρχει από άνθρωπο σε άνθρωπο κι όχι από γενιά σε γενιά. Βέβαια, άλλη σοφία κουβαλούν οι «παλιοί». Πολλοί ξεκίνησαν χωρίς μόρφωση και γνώσεις, και κατάφεραν να γίνουν σημαντικές προσωπικότητες. Ο χρόνος πέρασε γι’ αυτούς γόνιμα. Στην πλειοψηφία της, η γενιά των μεγάλων τραγουδιστών δεν αφέθηκε στη φήμη, προσπάθησε να βελτιώσει τον εαυτό της. Οι νεότεροι έχουν όλο τον χρόνο να το κάνουν κι αυτοί.

Ξεχωρίζεις μερικούς;

Σίγουρα την Μποφίλιου και την Ζουγανέλη. Είναι πρόσωπα που μπορούν να αφήσουν ένα ισχυρό στίγμα. Όχι ότι δεν έχουν κάνει σημαντικά πράγματα έως τώρα, αλλά αργούν να εδραιωθούν τα νέα πρόσωπα στην Ελλάδα, γιατί ζούμε σε μία γεροντολάγνα κοινωνία.

Μια κι ανάφερες τη λέξη «γεροντολάγνα» και την συνδέω και στα επαγγέλματα εκτός του τραγουδιστή, πώς βλέπεις την δημοσιογραφία σήμερα;

Είναι ένα «άρρωστο» επάγγελμα. Όταν ήμουν στο σχολείο ακόμα, είχα κάνει ένα σχέδιο για τον εαυτό μου. Να σπουδάσω στη Νομική και ύστερα στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ, όπως κι έγινε. Κι ήμουν περήφανος γι’ αυτό. Τώρα, αν ήμουν μαθητής, θα ντρεπόμουν να πω ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος, γιατί λες τη λέξη και ο άλλος φέρνει στο μυαλό του είτε κανέναν διαπλεκόμενο πολιτικό συντάκτη είτε κανέναν κίτρινο που δουλεύει σε μεσημεριανάδικο. Αλλά, εδώ που τα λέμε, και στιχουργός ντρέπομαι να λέω ότι είμαι. Για άλλους λόγους. Η λέξη αυτή είναι πολύ μεγάλη. Οπότε λέω ότι γράφω στίχους. Είναι πιο ανώδυνο! (γέλια)

Η λάσπη από τους δημοσιογράφους του πολιτικού θα σταματήσει κάποια στιγμή;

Έχει γίνει μία πολύ κακή αρχή την δεκαετία του ‘90, όταν η πολιτική εξουσία αποδέχτηκε τις συνθήκες διαπλοκής με τα κανάλια κι άρχισαν να κυβερνούν εκείνα. Αν βρεθεί μία κυβέρνηση να τους κόψει το χέρι, μακάρι. Δεν είναι εύκολο όμως, γιατί το χέρι τους είναι απλωμένο παντού. Ψηφίστηκε για πρώτη φορά ένα νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές άδειες. Θα εφαρμοστεί; Είναι πολύ δύσκολο να πιάσεις τη μαφία του μιντιακού και παραμιντιακού συστήματος.

Θέλω να κλείσουμε όμως με ωραίο τόνο στη συνέντευξη… Από τρέλες πώς πας; Έχει συμβεί κάτι τρελό με την Χάρις ή για παράδειγμα με την Άλκηστη που θα σου μείνει αξέχαστο;

Και με τις δύο υπήρξε από μία «τρέλα». Το «τρελό» με τη Χαρούλα είναι ότι αποφάσισε να γράψουμε στην Πάρο τις φωνές για το δίσκο. Ήμασταν κι οι δύο στα σπίτια μας στο νησί και ξαφνικά μου τηλεφωνάει και μου λέει: “Βρήκα ένα στουντιάκι, πάμε να γράψουμε”. Ξαφνιασμένος, αναρωτήθηκα τι στούντιο μπορεί να είναι αυτό, με τι υποδομές. Κι όμως, περάσαμε δύο μήνες εκεί, μαγικά, γράφοντας το δίσκο. Το πιο τρελό, όμως, το έχει κάνει η Άλκηστη. Το 2004. Ήταν ενθουσιασμένη με τον «Άγγελο», σε αντίθεση με εμένα που δεν είχα καταλάβει τη δύναμη του τραγουδιού. Μόλις έκανε το demo, με παίρνει τηλέφωνο λέγοντας: “Που είσαι; Έρχομαι εκεί που είσαι τώρα!”. Της απαντάω: “Δεν βρίσκομαι Αθήνα, είμαι στην Τζια”. Χωρίς πολλά πολλά, πήρε το φουσκωτό κι ήρθε για να ακούσουμε το demo του «Άγγελου» σε ένα στερεοφωνικό της κακιάς ώρας! Έδεσε το σκάφος σε κάτι κατσάβραχα! Ακόμα θυμάμαι τη σκηνή. (γέλια)

 

Τι άλλο να περιμένουμε από εσένα;

Ο δίσκος με τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Στάθη Δράκο, μερικά τραγούδια με τον Αντώνη Ρέμο διότι κάτι έχουμε να σας πούμε πάλι, όπως συμβαίνει τα τελευταία πέντε χρόνια που συνεργαζόμαστε, και τα υπόλοιπα είναι σχέδια επί χάρτου.

Και μία ευχή για όλους αυτούς που θα μας διαβάσουν!

Αλληλεγγύη. Αυτή είναι η λέξη – κλειδί για εμένα. Να μην είναι ο καθένας για τον εαυτό του. Ας κάνει το λίγο που μπορεί και για τον διπλανό του.

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry