HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν σπουδαίο drummer: τον Alan WhiteΟ Alan είναι μέλος των Yes από το 1972 και έχει παίξει επίσης με τους John Lennon (“Imagine”, “Live Peace in Toronto”), George Harrison (“All Things Must Pass”), Joe Cocker και άλλους. Το τελευταίο album των Yes είναι το “Fly From Here” και κάθε φίλος του progressive rock αξίζει να το ακούσει. Χρόνια περίμενα μήπως και διαβάσω κάποια συνέντευξή του σε Ελληνικό μέσο, αλλά δεν είδα. Οπότε αποφάσισα -για μία ακόμη φορά- να την πάρω εγώ, αν και ερασιτέχνης. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε :

 

alan1Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που λάβατε από τους οπαδούς και τον Τύπο για το τελευταίο album των Yes, “Fly From Here” ;

Ναι, η ανταπόκριση ήταν πολύ καλή. Φυσικά, κάθε album των Yes παίρνει λίγο καιρό για να γίνει οικείο στον κόσμο και να το συνηθίσει. Πάει αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, και έτσι τώρα όλοι γνωρίζουν και όλοι αγαπούν το album. Νομίζω ότι είναι ένα από τα σημαντικότερα albums που έχουμε κάνει από το χρονικό διάστημα που εντάχθηκα στους Yes.

 

Κάνετε καθόλου ηχογραφήσεις ή γράψιμο αυτή την περίοδο;

Όχι αυτή τη στιγμή, αλλά πρόκειται να ξεκινήσουμε να γράφουμε με τον Chris (σ.σ.: Squire, μπασίστας των Yes) από τώρα και μέχρι τα Χριστούγεννα, με σκοπό να ηχογραφήσουμε κάτι το επόμενο έτος.

 

Θα θέλατε να παίξετε ξανά με τον Jon Anderson (αυθεντικός τραγουδιστής των Yes) στους Yes;

Λοιπόν, ο κόσμος συνέχεια μου κάνουν αυτό το ερώτημα. Η απάντηση είναι: Θα ήταν σπουδαίο να παίξω και πάλι με τον Jon, αλλά ξέρεις, κάνει τα δικά του πράγματα τώρα. Τώρα, έχουμε έναν νέο τραγουδιστής στους Yes (σ.σ.: Jon Davison). Βλέπω τον λόγο του να παίζω και πάλι με τον Jon σε μια ξεχωριστή συναυλία ή σε μια ειδική περίσταση. Σε πολύ ειδικές συναυλίες σε όλο τον κόσμο, όπως στη Νέα Υόρκη, στο Λος Άντζελες..  Αυτού του είδους τα πράγματα.

 

Σας αρέσει σήμερα το “Tales From Topographic Oceans” (ίσως το πιο αμφιλεγόμενο rock album όλων των εποχών);

Ναι, αυτό ήταν το πρώτο studio album μου με τους Yes. Ήθελα να έχω κάποια συμμετοχή στο υλικό που δουλέψαμε, αλλά δεν είχα. Δεν ήταν το είδος της μουσικής που έπαιζα νωρίτερα. Ξέρω ότι παραμένει καλό.

 

Απολαύσατε την δημιουργία του “Levin/ Torn/White” άλμπουμ με τον Tony Levin (King Crimson, Peter Gabriel) και τον David Torn;

Ναι, το album ήταν σπουδαίο και το project ήταν σπουδαίο. Πάει κάποιος καιρός από τότε..

 

Θα θέλατε να κάνετε ένα δεύτερο album μαζί τους;

Ναι, τώρα μιλάμε γι ‘αυτό. Δεν είμαι σίγουρος πότε και πού, αλλά λέμε να μην κάνουμε κάτι παρόμοιο, αλλά απλώς να προχωρήσουμε. Μάλλον δεν θα το κάνουμε μέχρι τις αρχές του επόμενου έτους.

 

Ήταν απελευθερωτικό για σας το γεγονός ότι στο  “Ramshackled” (το μοναδικό album του, κυκλοφόρησε το 1975) είχατε τον πλήρη έλεγχο της μουσικής χωρίς να είστε σε μια μπάντα και να συμβιβάζεστε;

(Γέλια) Ναι! Μου άρεσε πολύ. Θέλω να πω, δεν συμβιβαστήκαμε με τη μουσική. Όλοι ζούσαμε σε ένα σπίτι, σε μια έπαυλη, τόσο μεγάλη όση μπορούσαμε να παίζουμε μουσική κάθε μέρα και με πολύ ελεύθερο ύφος. Πολλές μπάντες το έκαναν αυτό εκείνη την εποχή.

 

Πιστεύετε ότι το τηλεφώνημα που λάβατε από τον John Lennon το 1969 άλλαξε τη ζωή σας;

Ω, ναι! Απολύτως! Ήταν ένα σκαλοπάτι για την καριέρα μου. Το αστείο είναι ότι ήμουν 20 χρονών και δεν είχα πραγματικά συνειδητοποιήσει το τι μου συνέβαινε εκείνη την εποχή. Απλά νόμιζα ότι η μουσική βιομηχανία ήταν ένα ξένο πράγμα.

 

Τι θυμάστε περισσότερο από την συναυλία που κυκλοφόρησε τελικά ως “Live Peace In Toronto”;

Όχι και πολλά, σίγουρα! Την μια μέρα μαγείρευα στην κουζίνα μου στο Λονδίνο, την επόμενη μέρα ήμουν σε μια λιμουζίνα και πετούσαμε, το επόμενο πρωί ήμουν στη σκηνή μπροστά σε 25 με 30.000 ανθρώπους και στη συνέχεια φύγαμε το επόμενο πρωί και γυρίσαμε πίσω στο σπίτι. Ήταν σαν ένα φλας! Νόμιζα ότι ονειρευόμουν για λίγο, αλλά δεν ήταν όνειρο. Επίσης συνάντησα τους Gene Vincent και Little Richard στο Τορόντο. Ήταν μια χαρά!

 

Παίξατε στο “Imagine” album και single. Κατά τη διάρκεια αυτών των ηχογραφήσεων είχατε συνειδητοποιήσει το αντίκτυπο που θα είχαν;

Ναι! Πίστευα ότι το “Imagine” ήταν ένα πραγματικά-πραγματικά φανταστικό τραγούδι. Το μόνο που μας πήρε για αυτό το τραγούδι, ήταν τρία takes και ένα από αυτά τα τρία χρησιμοποιήθηκε στο album. Ήταν πολύ φυσικό και όλοι μας περπατούσαμε τριγύρω και λέγαμε: «Νομίζω ότι ακούγεται υπέροχο». Υπήρχε μια φανταστική ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων και όλοι μας γνωρίζαμε ότι κάναμε ένα σπουδαίο τραγούδι, κάτι μεγάλο.

 

Πόσο άνετα αισθανόσασταν όταν ηχογραφούσατε το “How Do You Sleep?” (τραγούδι του John Lennon για τον Paul McCartney);

(Γέλια) Λοιπόν, πριν κάνουμε το τραγούδι, ο John μας έδωσε ένα χαρτί με τους στίχους. Μας είπε: «Διαβάστε τους στίχους του τραγουδιού και πείτε μου αν θέλετε να παίξετε σε αυτό ή όχι. Αυτό είναι το θέμα του τραγουδιού». Είπα: «Όχι, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Θέλω να παίξω σε αυτό το τραγούδι». Νόμιζα ότι ακούγεται τέλεια. Αυτό αποδεικνύει τη μουσική ικανότητα που είχε ο John Lennon εκείνη την εποχή. Ήταν ο κορυφαίος των κορυφαίων.

 

Παίξατε στο  “All Things Must Pass” τριπλό album του George Harrison. Πολλοί σπουδαίοι μουσικοί παίζουν σ’αυτό. Ποιος σας εντυπωσίασε περισσότερο;

Νομίζω ότι όλοι ήταν πραγματικά σπουδαίοι σε αυτό το album. Φυσικά ο Eric Clapton ήταν φανταστικός, ο οποίος παίζει στο μεγαλύτερο μέρος του album. Ξέρεις, ο Bobby Keys (Rolling Stones) ο σαξοφωνίστας, ο Carl Radle (Eric Clapton, Derek and the Dominos- μακαρίτης), ο μπασίστας, ήταν πολύ-πολύ καλοί. Σε γενικές γραμμές, όλοι σε όλο το album είχαν πραγματικά μεγάλη ποιότητα.

 

Ο Gary Wright  (πληκτράς των George Harrison, Ringo Starr, Spooky Tooth) μου είπε ότι ο George τον εντυπωσίασε περισσότερο.

Έχεις μιλήσει με τον Gary Wright;

 

Ναι! Και με τον Dave Mason (Traffic, Jimi Hendrix) και τον Bobby Whitlock (Derek and the Dominos) που ήταν σ’αυτές τις ηχογραφήσεις.

Αα, έχεις δίκιο! Μπράβο!

 

Ο Dave Mason μου είπε «Όλοι», όπως είπατε κι εσείς.

Ήταν πάντα σπουδαίο πράγμα να παίζεις με κάποιον από τους Beatles.

 

Μερικοί μουσικοί όπως ο Phil Collins (Genesis) και ο Peter Frampton (solo, Humble Pie) παρέμειναν δίχως credit για τη συμμετοχή τους σε αυτό το album. Ξέρετε το λόγο;

Δεν θυμάμαι πραγματικά να τους είχα δει. Τώρα που το λες, όντως θυμάμαι ότι είδα τον Peter Frampton μια μέρα, αλλά δεν είδα ποτέ τον Phil Collins να παίζει.

 

Πως ήταν να δουλεύεις με τον Phil Spector (ο εφευρέτης της τεχνικής ηχογράφησης “Wall of Sound” ) ως παραγωγό;

Λοιπόν, ξέρεις, ήταν πολύ ακραίος με τους τρόπους ηχογράφησης. Είχε το δικό του τρόπο να κάνει τα πράγματα. Για παράδειγμα, αν ήθελε να βάλει ένα ντέφι σ’ένα κομμάτι για να δώσει ένα πιο έντονο συναίσθημα, με έκανε να παίζω 15 ντέφια, αντί για ένα (γέλια).

 

Αυτό είναι το “Wall of Sound”!

Ναι, αυτό ακριβώς είναι το “Wall of Sound”!

 

Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις από τότε που παίζατε στους  Ginger Bakers Air Force με τον Ginger Baker (drummer των Cream, Blind Faith) και Steve Winwood (τραγουδιστής και πληκτράς των Traffic και Blind Faith);

Ναι, απολύτως. Αρκετά τρελή μπάντα, όντως!

 

Ο Ginger – μίλησα μαζί του τον Μάιο -είναι παράξενο άτομο. Δεν είναι και πολύ εύκολος τύπος.

Ξέρεις, μου αρέσει ο Ginger (σ.σ.: κι εμένα). Τα πηγαίναμε πραγματικά πάρα πολύ καλά με τον Ginger. Είναι πολύ δύσκολος για να τον γνωρίσεις. Αν όμως καταφέρεις και τον γνωρίσεις, είναι ένας πολύ καλός φίλος.

 

Προσπαθήσατε να σχηματίσετε μια νέα μπάντα, τους XYZ, με τον Jimmy Page (κιθάρα, Led Zeppelin) και τον Chris Squire. Γιατί τελικά δεν συνέβη;

Γράψαμε ένα μάτσο τραγούδια ο Chris κι εγώ και τα δείξαμε στον Jimmy. Πήγαμε ένα βράδυ στο σπίτι του Jimmy και τζαμάραμε κάποια πράγματα και ακούγονταν  πολύ καλά. Τότε όλοι άρχισαν να βλέπουν σοβαρά τους XYZ, που σημαίνει eX-Yes & Zeppelin. Μόλις οι άνθρωποι άρχισαν να μας βλέπουν σοβαρά, αρκετά managements  ενεπλάκησαν. Ο Robert Plant ήρθε να ακούσει τη μουσική μας, και σκέφτηκε ότι ήταν περίπλοκη. Στη συνέχεια, οι managers ήθελαν ένα ακροατήριο και όλοι μας κάναμε δεύτερες σκέψεις.

 

 

alan2Ποιοι managers; Ο Peter Grant (ο θρυλικός manager των Led Zeppelin);

Ο Peter Grant και ο Brian Lane από το management των Yes. Κάποια από τη μουσική που ο Chris Squire και εγώ γράψαμε, κατέληξε στο επόμενο album των Yes (σ.σ.: “90125”).

 

Έχετε παίξει με πολλούς σπουδαίους μουσικούς στην καριέρα σας. Υπάρχει κάποιος που θα θα θέλατε να παίξετε και δεν έχει συμβεί ακόμα;

Ζω εδώ στο Σιάτλ και χθες πήγα για μια βόλτα στο Jimi Hendrix Memorial. Ο τάφος του βρίσκεται 2χλμ από το σπίτι μου. Υπάρχει ένα μεγάλο μνημείο εκεί, ένα μέρος αφιερωμένο στη μνήμη του και γνωρίζω τον αδελφό του, την αδελφή του και όλη την οικογένεια. Ήταν ένας πραγματικά καταπληκτικός κιθαρίστας. Ήταν ένας από εκείνους τους ανθρώπους, που έχω τζαμάρει μαζί σ’ένα club, χρόνια και χρόνια πριν. Ήταν Φα-ντα-στι-κός! Ξέρεις, σε ένα club πίνεις μια μπύρα, μετά μερικά ποτά, και στη συνέχεια, κι άλλα λίγα ποτά και για σας παιδιά, και δεν μπορείς να θυμηθείς τίποτα απ’ αυτό.

 

Πόσο περίεργο είναι για έναν σπουδαίο progressive rock drummer να ζει στο Seattle, την πρωτεύουσα του grunge;

(Γέλια) Δεν είναι πλέον. Υπάρχουν πολλές σπουδαίες progressive μπάντες αυτή τη στιγμή σε αυτήν την περιοχή. Υπάρχουν επίσης δύο πολύ καλές Yes tribute μπάντες.

 

Είστε ο αγαπημένος drummer του Danny Carey των Tool. Είναι κολακευτικό όταν νεότεροι μουσικοί να θαυμάζουν τη δουλειά σας;

Φυσικά και είναι, επειδή κι αυτός είναι ένας πολύ καλός drummer. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι επίσης σπουδαίοι drummers με την αξία τους. Τον έχω γνώρισει. Ξέρεις, πολλοί νεότεροι κοιτάζουν προς άλλους από την εποχή μου. Ψάχνουν για τους ρυθμούς σου, τα πράγματα σου από τη μουσική σου. Πολλοί άνθρωποι το κάνουν αυτό.

 

Έχετε απορρίψει ποτέ κάποια πρόταση για δουλειά και στη συνέχεια να το μετανιώσετε;

Όχι, έχω πολλή δουλειά να κάνω με τους Yes και επίσης έχω το δικό μου συγκρότημα (σ.σ.: White) εδώ στο Seattle, με τo οποίo περνάω καταπληκτικά. Δεν έχω πολύ χρόνο για τη διαδικασία συγγραφής ενός νέου album. Η δουλειά μου με Yes, μου έχει προσφέρει τεράστια πράγματα. Μόλις τελείωσα μια παγκόσμια περιοδεία με τους Yes και έχω αρκετά πράγματα να κάνω.

 

Είναι αλήθεια ότι οι Yes ήρθαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’70 για μια συναυλία, αλλά ακυρώθηκε επειδή υπήρχαν μόνο διακόσιοι οπαδοί στο στάδιο (στη Ν. Σμύρνη);

Όχι, όχι. Δεν ήταν αυτός ο λόγος για την ακύρωση.

 

alan3Και ποιος ήταν ο λόγος;

Αυτός είναι ο λόγος που νόμιζε ο κόσμος. Ήρθαμε στην Αθήνα για μια συναυλία και στη συνέχεια, ξέσπασε ένας πόλεμος.. στο Βελιγράδι και μετέπειτα αναγκαστήκαμε να ακυρώσουμε ολόκληρη την περιοδεία. Αλλά στην πραγματικότητα μείναμε στην Αθήνα για σχεδόν δύο εβδομάδες.

 

Τη δεκαετία του ’70 (σ.σ.: Δεν νομίζω ότι υπήρχε πόλεμος στο Βελιγράδι τη δεκαετία του ’70);

Ναι.

 

Πώς βλέπετε την κατάρρευση των μεγάλων δισκογραφικών εταιριών; Το βλέπετε σαν ένα είδος δικαιοσύνης για την εταιρική τους απληστία όλα αυτά τα χρόνια;

Αυτό είναι ένα κακό πράγμα που συμβαίνει και σε άλλα πράγματα, όπως στα DVDs. Όλοι «κατεβάζουν» τα πάντα στις μέρες μας. Αυτό κοστίζει στις εταιρείες έναν ωκεανό χρημάτων. Αυτό έχει πραγματικά μεγάλη επίδραση σ’ αυτούς, αλλά από την άλλη μεριά, υπάρχουν πολλά μαγαζιά βινυλίου που κερδίζουν πολλά χρήματα. Οι άνθρωποι πηγαίνουν και αγοράζουν δίσκους βινυλίου.

 

Καλύτερα.

Ναι, έχει περισσότερο χαρακτήρα. Είναι μεγαλύτερο, μπορείς να δεις το εξώφυλλο καλύτερα, είναι πιο «ζεστό».

 

Έχω διαβάσει ότι σχεδόν συναντήσατε τον Elvis Presley μία ημέρα πριν από το θάνατό του. Είναι αλήθεια;

Ω, ναι! Μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, αλλά μόνο ο Jon Anderson τον συνάντησε στην πραγματικότητα. Είχε προσκληθεί από την μπάντα του (σ.σ: Elvis), τους TCB, Takin’ Care of Business, και κανείς άλλος δεν προσεκλήθη για να δει… ολόκληρο τον όροφο του ξενοδοχείου που έμενε και που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν ποτέ να πάνε ως εκεί.

 

Ποια από τα συγκροτήματα της εποχής σας, σας άρεσε περισσότερο; Ο Jon Anderson  μου είπε χωρίς δισταγμό τους Mahavishnu Orchestra.

Ο Jon και εγώ λατρεύαμε πάρα πολύ τους Mahavishnu, τους Weather Report και αυτό το είδος των fusion συγκροτημάτων .

 

Τους Return To Forever.

Ναι, τους Return To Forever, που τους είδα και πριν από μερικούς μήνες! Ήταν τρομεροί. Chick Corea!

 

Ελπίζουμε να σας δούμε σύντομα στην Ελλάδα.

Ας ελπίσουμε. Νομίζω ότι δεν θα περιοδεύσουμε στην Ευρώπη μέχρι το επόμενο έτος. Ελπίζω να έρθω στην Ελλάδα κατά την επόμενη Ευρωπαϊκή περιοδεία μας. Θα ήθελα πολύ να έρθω.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Alan White για τον χρόνο του.

Τσεκάρετε τα www.alanwhite.net  και www.facebook.com/imaginealanwhite

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry