Το να γράψεις για τους  Pink  Floyd  είναι σαν να κολυμπάς στον ωκεανό. Και καλό κολύμπι να ξέρεις, κάποια στιγμής δεν θα αντέξεις και θα βουλιάξεις.

Δεν μου είχε περάσει από το μυαλό να γράψω ένα αφιέρωμα γι’αυτούς, μέχρι να μου το ζητήσει ο  Fotis  MC. Αποφεύγω τα τελευταία χρόνια μιλάω ΓΙΑ τους  Pink  Floyd. Προτιμώ να μιλάω ΜΕ τους  Pink  Floyd. Θα έχετε διαβάσει και άλλες φορές για τους  Pink   Floyd: μπορείτε να βρείτε μια ψυχρή παράθεση γεγονότων χωρίς απόψη στο  Wikipedia  ή παλιότερες αποτυχημένες προσπάθειες σε Ελληνικά  sites. Αυτό που είναι ο κανόνας σε άρθρα σε περιοδικά,  sites, εφημερίδες  κτλ είναι οι ανακρίβειες και η ηθελημένη (λόγω κομπλεξισμού) ή αθέλητη (λόγω άγνοιας) παράληψη σημαντικών γεγονότων που κάνουν την εικόνα σχετικά μ’αυτή τη μπάντα πιο ξεκάθαρα. Οι φήμες και η «ραδιο-αρβύλα» που αφορά τους  Pink  Floyd  δεν συγκρίνεται με κανενός άλλου συγκροτήματος, και αυτό μπορεί να δικαιολογηθεί από την έλλειψη πληροφόρησης για τις προσωπικότητες των μελών τους, τις ελάχιστες συνεντέυξεις που έχουν δώσει και εξαιτίας της επιλογής τους τα εξώφυλλα των κυκλοφοριών τους να μην περιλαμβάνουν φωτογραφίες της μπάντας αλλά εικόνες που να αντιπροσωπεύουν το κάθε  album  τους. Μην το θεωρείται δεδομένο,τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 δεν ήταν (βλέπε αντίστοιχα εξώφυλλα  Beatles, Rolling  Stones,  The  Doors, κτλ).
The Piper at the Gates of Dawn  Οι  Pink  Floyd  σχηματίστηκαν το 1965 από τους  Syd  Barrett (κιθάρα,φωνητικά), Roger  Waters  (μπάσο,φωνητικά), Rick  Wright (πλήκτρα,φωνητικά) και  Nick  Mason  (drums).  Το όνομά τους το πήραν από τους σχετικά άγνωστους  Αφρο-αμερικανούς μπλουζίστες   Pink  Anderson  και  Floyd  Council. Νωρίτερα με διαφορετικές συνθέσεις και ονόματα έκαναν τα πρώτα του βήματα ως μέλη φοιτητικών συγκροτημάτων. O  Syd  Barrett  ήταν ο πρώτος ηγέτης της μπάντας και σύντομα οι εντελώς πειραγμένες εκτελέσεις κλασικών  Rhythm  &  Blues  κομματιών, τους οδήγησαν σε δικές τους ανορθόδοξες για την εποχή συνθέσεις. O  Roger  Waters  είχε αρχικά λίγη επιρροή. Είχε αρχίσει να παίζει κιθάρα λίγα χρόνια νωρίτερα, όντας ήδη φοιτητής Αρχιτεκτονικής. Επίσης ήταν ορφανός από 3 μηνών με πατέρα θύμα του Β’Παγκοσμίου Πολέμου, και όλη αυτή ο οργή και το μίσος για τον πόλεμο και την μεταπολεμική καπιταλιστική ευδαιμονία συσσωρεύονταν μέσα του και θα εκδηλώνονταν καλλιτεχνικά αρκετά χρόνια αργότερα. Οι συναυλίες που έδιναν σε φοιτητικές εκδηλώσεις και στο θρυλικό  club  του  Λονδίνου, U.F.O   προκάλεσαν το ενδιαφέρον ακόμα και καθιερωμένουν μουσικών όπως ο  Paul  McCartney  των  Beatles, ο  Pete  Townshend  των  The  Who,  και ο  Eric  Clapton  των  Cream  τότε. Ο  Pete  Townshend  μάλιστα δεν πήγε σε μια συναυλία των  Who  για να πάει στο  U.F.O  μαζί με τον  Clapton  να παρακολουθήσουν «εκείνο τον τύπο με την κιθάρα», όπως θα έλεγε ο  ίδιος  Townshend αρκετά χρόνια αργότερα. Δεν άργησε να φτάσει η φήμη τους στη κραταιά τότε  EMI, εταιρία των  Beatles. Μετά από κάποια  singles  “Arnold  Layne”  και   “See  Emily  Play”, μπαίνουν στα θρυλικότατα  Abbey  Road  Studios  του  Λονδίνου για να ηχογραφήσουν το ντεμπούτο τους   “The  Piper  At  The  Gates  of  Dawn” . Ταυτόχρονα, στα διπλανά δωμάτια των ίδιων  studios  οι  Beatles  ηχογραφούσαν το  “Sgt. Pepper’s”  και οι  The  Pretty  Things  το  “S.F  Sorrow”. To  “Piper..”  ηχογραφήθηκε σε 5 μήνες, γεγονός πρωτοφανές για την εποχή. Το ίδιο έτος το ντεμπούτο των  Doors  ηχογραφήθηκε σε μια μόλις βδομάδα. Οι συνθέσεις του  album  (γραμμένες κυρίως από τον  Syd) είναι κατά κανόνα τρίλεπτα  «θολά»   pop  κομμάτια, με έντονη την παρουσία των πλήκτρων που δημιουργούσε μια διαστρεβλωμένη και μαστουρωμένη αντίληψη της πραγματικότητας, κάτι που το δηλώνει άλλωστε και το εξώφυλλο. Τα διαμάντια του δίσκου είναι τα   “Astronomy  Domine”  και  “Interstellar  Overdrive” και αποτελούν σημεία αναφοράς του ψυχεδελικού  rock  και επηρέασαν και διασκευάστηκαν από  Hawkwind  μέχρι  Voivod  και  The  Mars  Volta. Tο συγκεκριμένο  album  το επέλεξε από πριν λίγα χρόνια ο  Chris  Cornell  (Soundgarden,Audioslave)  στην στήλη  “Every  Home  Should  Have  One..”  του  εξαιρετικου Αγγλικού περιοδικού  Classic  Rock.
Μέρα με τη μέρα, η διανοητική κατάσταση του  Syd  αρχίζει και επιδυνώνεται λόγω της χρήσης  LSD  και διαφόρων άλλων χαπιών. Αρχικά φωνάζουν ένα παλιό φίλο του  Syd  από το  Cambridge, ο οποίος του είχε μάθει και κιθάρα: ο κιθαρίστας/τραγουδιστής και περισταστιακό μοντέλο σε καταλόγους ρούχων, David  Gilmour. Όμως το πενταμελές σχήμα δεν δούλεψε όπως περίμεναν, και μια μέρα που πήγαιναν για συναυλία απλά αποφάσισαν οι υπόλοιποι να μην πάνε να πάρουν τον Syd,και να εμφανιστούν ως τετραμελές συγκρότημα.  Αυτή την εποχή αντανακλά το  “A  Saucerful  Of  Secrets”  (1968). Σε άλλα τραγούδια συμμετέχει ο  Syd,  σε άλλα ο  David, και σε άλλα και οι δύο. Αντίθετα, με το τι λέει ο μύθος, ήταν απολύτος προφανές ακόμα και για τον «τρελό»  Syd, ότι θα αποχωρούσε σύντομα, κάτι που φαίνεται και από τους στίχους του  “Jugband  Blues”, του  τελευταίου τραγουδιού που έγραψε για τους  Floyd. Το ύφος του  album  παραμένει  ψυχεδελικό. Συνθετικά οι   Pink  Floyd  δεν φτάνουν το ντεμπούτο τους, έχουν έλλειψη καθοδηγητή, χωρίς όμως να είναι μάπα το  album. Στο στο ομώνυμο, ρίχνουν τους πρώτους σπόρους της δημιουργίας του  noise  rock,κάτι που θα φανεί καλύτερα 3 χρόνια αργότερα στην απίστευτη εκτέλεση αυτού του τραγουδιού στο  “Live  At  Pompeii”. To “Set  The  Control For  The  Hearts  of  The  Sun”  γραμμένο από τον  Roger  Waters  ξεχωρίζει με διαφορά. Αποτελεί ταυτόχρονα μια από τις πρώτες φορές που στίχοι συγκροτήματος  αναφέρονται σε θέματα επιστημονικής φαντασίας. Μιλάμε για το 1968,ε!!
Ως πρωτοπόροι οι  Pink  Floyd,  δέχτηκαν να γράψουν το 1969 το  soundtrack  της ταινίας   “More”  του  underground  Γερμανο-Ιρανού σκηνοθέτη,  Barbet  Schroeder.Η ταινία έχει σαν θέμα την εξάρτηση από τα ναρκωτικά, και οι  Pink  Floyd  έμοιαζαν το ’69, η ιδανική επιλογή. Το  album  δεν στέκεται ως σύνολο και δεν συγκρίνεται με τα δύο πρώτα τους, κάτι που είναι λογικό μιας και πρόκειται για  soundtrack. Ξεχωρίζει το  “The  Nile  Song” ένα από τα βαρύτερα τραγούδια που είχαν ηχογραφηθεί μέχρι τοτέ και αγγίζει τον (αγέννητο τότε)  heavy  metal  ήχο. Επίσης το  “Cymbaline”  γραμμένο από τον  Roger  Waters, μας φέρνει σε μια πρώτη γνωριμία με τις  Bob  Dylan  επιρροές του.
Ummagumma  Την ίδια χρονιά (1969) ηχογραφούν την τέταρτη συνολικά κυκλοφορία τους   “Ummagumma”, που σημαίνει στην φοιτητική αργκό του  Cambridge  “sex”  (human-woman). Το  album  είναι διπλό και αποτελείται από ένα  live  δίσκο με τις καλύτερες μέχρι τότε στιγμές επί σκηνής, το οποίο και συνιστάται.Το   studio  album  αποτελείται από 5 μακροσκελή  τραγούδια που έγραψε το κάθε μέλος μόνο του (ο  Roger  έχει γράψει από  δύο). Τα   studio  τραγούδια είναι «ξεχειλωμένα» όσο δεν πάει, και ακόμα και οι καλές ιδέες καταντούν υπερβολικά βαρετές. Παρ’όλο που το  album  μία  από τις πρώτες καταγεγραμμένες   anant-garde   και  ambient  κυκλοφορίες, τα συνολικό αποτέλεσμα της  studio  πλευράς με δυσκολία αγγίζει την μετριότητα.

 

 

Atom Heart Mother  Το  “Atom  Heart  Mother”  (1970) ξεκινάει με το ομώνυμο  instrumental   κομμάτι, το οποίο συνέγραψε ο συνθέτης και φίλος της μπάντας  Ron  Geesin  και είναι ίσως η πρώτη προσπάθεια από μεγάλη μπάντα να συνδυαστεί σε τέτοιο βαθμό η κλασική  και η  rock  μουσική. Οι  Deep  Purple, την προηγούμενη χρονιά το είχαν δοκιμάσει ζωντανά, αλλά με εκτελέσεις δικών τους τραγουδιών.Εδώ, οι  Pink  Floyd  παίζουν ένα κομμάτι σε πρώτη εκτέλεση που γράφτηκε για να παιχτεί με ορχήστρα. Το αποτέλεσμα,όπως και το αντίστοιχο των  Purple, δεν είναι ικανοποιητικό. Στο ομώνυμο δεν ακούς  Pink  Floyd, αλλά ορχήστρα συνοδεία  drums  με ελάχιστες ανέμπνευστες κιθαριστικές στιγμές .Αντίθετα,στην άλλη πλευρά υπάρχουν δυο «διαμαντάκια» το  “Fat  Old  Sun”  σε στίχους και μουσική του  Gilmour  (πρωτοφανές!) και το  συγκλονιστικό  folk  κομμάτι  “If”  του  Roger  Waters. Το  album  κλείνει με το  “Alan’s  Psychedelic  Breakfast”  που αναφέρεται σε περιπέτειες του προσφάτως αποθανώντος   roadie  τους,  Alan  Stiles.

Μουσικά, αν μπορείς να το χαρακτηρίσεις αυτό μουσικό κομμάτι, αποτελεί ίσως το χειρότερο τραγούδι που έχετε ακούσει στη ζωή σας. Η μπάντα με την εξαίρεση των 2 προαναφερθέντων τραγουδιών, μισεί αυτό το  album, όπως και το  “Ummagumma”. Ο  Roger  είχε δηλώσει «καλύτερα να κόψω το λαιμό μου παρά να ξαναπαίξω τη γαμημένη  “Atom  Heart  Mother  Suite”» και «Καλύτερα να πετάξουν σε ένα σκουπιδοτενεκέ το  “Atom  Heart  Mother”  και το  “Ummagumma”  και να μην ξανακούσει ποτέ κανένας γι’αυτά». Ο  Wright  θα έλεγε αργότερα ότι «η κλασική μουσική με το  rock  ταιριάζουν όπως το νερό με το λάδι».Παρ’όλα αυτά, ο  David  Gilmour  έπαιξε ζωντανά πριν μερικά χρόνια την ομώνυμη σουίτα ως καλεσμένος του  Ron  Geesin.  Η φωτογραφία του  εξωφύλλου από τον θρυλικό σχεδιαστή τους, Storm  Throrgerson  είναι εμπνευσμένη από εικόνα του  Andy   Warhol, και ξεκινά την παράδοση των εξωφύλλων χωρίς καμμία περαιτέρω πληροφορία. Μάλιστα, λόγω της ακατανόητης σύνδεσης της αγελάδας με τον τίτλο και την έλειψη του ονόματος των  Floyd  από το εξύφυλλο, η  EMI  παραλίγο να απαγορέψει  η κυκλοφορία του.
Το  “Meddle”  (1971) αφήνει πίσω τα ψυχεδελικά ταξίδια και ξεκινά  πλέον την  progressive  περίοδο της μπάντας.Το  album  μπαίνει με το τρομερό  instrumental  “One  of  These  Days”,στο οποίο ξεχωρίζει το φανταστικό μπάσο παιγμένο (και)  από τον  David  Gilmour  και το συνολικότερο ρυθμικό όργιο. Τα υπόλοιπα κομμάτια της πρώτης πλευρά του δίσκου, είναι επίσης αξιόλογα  (“Fearless”, “A  Pillow  of  Winds”). Την δεύτερη πλευρά καταλαμβάνει το συγκλονιστικό  “Echoes”, με την ασύλληπτη στιχουργία του  Roger  Waters  που για πρώτη φορά αναφέρεται έμμεσα (βλέπε τελευταία στροφή) στην έλλειψη του πατέρα του.Από αυτό το  album  αρχίζει η απογείωση των  Pink  Floyd.
Το μήνα της κυκλοφορίας του  Meddle, οι  Pink  Floyd  μαγνητοσκόπησαν ζωντανά κάποια τραγούδια (“One  of  The  Days”,”A  Saucerful  of  Secrets”  και  “Echoes”)  στο αρχαίο θέατρο της Πομπειίας χωρίς την παρουσία θεατών, ιδέα πρωτάκουστη μέχρι τότε.Τα υπόλοιπα τραγούδι του   DVD  (πλέον)  “Live  At  Pompeii”  μαγνητοσκοπήθηκαν σε  studio  στο  Παρίσι, λόγω προβλήματων με τις γεννήτριες  που είχαν στην Πομπειία και της έλειψης χρόνου λόγω προγραμματισμένων συναυλίων για το  “Meddle”. Το συγκεκριμένο ντοκουμέντο είναι η απόδειξη στον κάθε τυχάρπαστο που θα σας πει ότι ο  Nick  Mason  είναι μέτριος  drummer! Για δείτε!!

Το  “Obscured by Clouds” (1972) είναι και αυτό  soundtrack  για ταινία του  Barbet  Schroeder  (“Le Vallee”). Το αποτέλεσμα είναι πολύ καλύτερο από το  “More”  αν και γράφτηκε και ηχογραφήθηκε μέσα σε μόλις 6 μέρες, επειδή η μπάντα ήδη προετοίμαζε το επόμενο χτύπημά της..
The Dark Side of the Moon  Το οποίο ήταν το θρυλικό  “Dark  Side  of  the  Moon”  (1973 Capitol). Από δω και πέρα οι  Floyd  κατάφεραν το αδύνατο: να κάνουν τέσσερα αριστουργηματικά  concept  albums  στην σειρά, κάτι ασσύληπτο δηλαδή. Το  album  είναι  concept  όπως αναφέραμε (κάτι που λίγοι ξέρουν) και έχει ως θέμα τις φοβίες και τις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου: το φόβο του θανάτου, το φόβο του πολέμου, το κυνήγι του χρήματος, την τρέλα που σου δημιουργεί το άγχος της επιτυχίας κτλ. Αν και το  “Money”  είναι πασίγνωστο και παίζει μέχρι και στο κανάλι 902  του ΚΚΕ, όπως όλες τις κυκλοφορίες των  Floyd  πρέπει να τις βλέπεις ως σύνολο και όχι ως κομμάτια. Αν κάποιοι καθιέρωσαν το  format  του  album  μετά τους  Beatles  αυτοί ήταν  οι  Floyd. Οπότε, αν το ακούσεις σαν ένα ενιαίο κομμάτι μουσικής θα καταλάβεις για το τι αριστούργημα μιλάμε. Μην περιμένετε εύκολη μουσική, αλλά αν του δώσεις την απαιτούμενη προσοχή θα σε κερδίσει για πάντα. Θα ήταν αφελές να αναφερθούμε σε κάποιο τραγούδι, αγνοώντας κάποιο άλλο, γι’αυτό θα σημειώσουμε την απίστευτη φωνητική ερμηνεία της  Clare  Torry  στο  “The  Great  Gig  In  The  Sky” , το κλασικό πλέον σαξόφωνο του Dick  Parry  και η αψεγάδιαστη, πρωτοποριακή και υποδειγματική ηχογράφηση από τον   Alan  Parsons. Το   album  είναι ηχογραφημένο σε αναλογική κονσόλα (!!!!) και για χρόνια χρησιμοποιούταν σε καταστήματα πώλησης στερεοφωνικών ως απόδειξη αξιοπιστίας της συσκευής στις απαιτήσεις του  album! Για το εξώφυλλο να μην μιλήσω, έτσι; Το ότι έμεινε στα  charts  για 741 συνεχείς βδομάδες αν και όταν κυκλοφόρησε έφτασε μέχρι το Νο3, κάτι σημαίνει για την αξία του. Για την ιστορία, στο Νο1 ήταν μαζί το  “Billion  Dollar  Babies”  του  Alice  Cooper   και το  “Houses  of  The  Holy”  των  Led  Zeppelin, τα οποία αν και κλασικότατα  albums, δεν φτάνουν την ιστορική και μουσική σημασία του  “Dark  Side  of  The  Moon”.

Η επιτυχία του  “Dark  Side  of  The  Moon”  άλλαξε για πάντα εκτός από τη μουσική, και τις σχέσεις των μελών μεταξύ τους. Το  “Wish  You  Were  Here”  album  έχει ως θέμα  (concept) .. τον  Syd  Barrett  και την απώλειά του, ακόμα και τις τύψεις που ένιωθαν για την παρακμή του. Το καλύτερο κομμάτι όλων των εποχών για τον γράφοντα, το ανατριχιαστικό  “Shine  on  You  Crazy  Diamond” ανοίγει και κλείνει το δίσκο και συμπτωματικά κατά την ηχογράφησή του ένας άγνωστος άντρας με ξυρισμένο κεφάλι και φρύδια τριγύριζε στο  studio.Αποδείχτηκε τελικά, πράγμα που σόκαρε τους υπόλοιπους, ότι ήταν ο  Syd!! Στο  “Have a  Cigar”  τα φωνητικά τα κάνει ο θρύλος της βρετανικής  folk  και κολλητός των  Floyd  και των  Zeppelin,  Roy  Harper, ο οποίος και μας έχει μιλήσει. Το ομώνυμο το ξέρουν και οι πέτρες. Φυσικά οι στίχοι του μιλάνε για την απώλεια του  Syd, και δεν είναι ερωτικοί, παρανόηση που συμβαίνει συχνά με τους   Floyd  (πχ  “Pigs  on  the  Wings”). Το  album  μουσικά και στιχουργικά είναι κορυφαίο και ο  Gilmour  το θεωρεί το καλύτερό της καριέρας τους. Για το εξώφυλλο να μην μιλήσω έτσι; Για την ιστορία ο τύπος στο εξώφυλλο πραγματικά πήρε φωτιά.Φορούσε πάντως πυρίμαχα ρούχα!

 

Animals To  “Animals”  (1977) γράφτηκε σε μια περίοδο που στην Αγγλία κυριαρχούσε η  λαίλαπα του  punk. Το οξύμωρο και το υποκριτικό ήταν ότι ενώ τα  punk  συγκροτήματα δήλωναν ότι σιχαινόντουσαν το  «δεινοσαυρικό»  progressive  rock, στην πράξη ήταν τεράστιοι οπαδοί των  Pink  Floyd!! Οι  Sex  Pistols, που ο τραγουδιστής τους  Johnny  Rotten  φορούσε μπλουζάκι  “I  hate  Pink  Floyd”,  ήθελαν τον  Syd  Barrett  να κάνει την παραγωγή στο ένα και μοναδικό  album   τους,  “Never  Mind  The  Bollocks” και μάλιστα γι’αυτό το σκοπό είχαν νοικιάσει και ολόκληρο το τετράγωγο στην γειτονιά που έμενε ο πνευματικά ασταθής τότε  Syd! Το(ν)  ίδιο ήθελαν και οι  The  Damned  για το δεύτερο  album  τους, και επειδή δεν τον βρήκαν, την παραγωγή την έκανε ο  Nick  Mason,  drummer  των  Pink  Floyd!! Γιατί κανένας στην Ελλάδα δεν τα ‘χει γράψει αυτά;  Πάνω σ’αυτό το υποκριτικό κλίμα και με την στάμπα του  «δεινοσαυρικού» ,την οποία και αποκαλούν ακόμα και σήμερα διάφοροι  #$^&()(*), οι  Floyd  είχαν πολλά να αποδείξουν. Με  concept   την  «Φάρμα των  Ζώων»  του Τζωρτζ Όργουελ, και τις αντίστοιχες κοινωνικο-πολιτικές προεκτάσεις που της έδινε στους στίχους ο  Roger  Waters, το  “Animals”  είναι το στριμωγμένο αριστούργημα μεταξύ του  “Wish  You  Were  Here”  και του  “The  Wall”.Η παραγωγή είναι η πιο ωμή στην καριέρα των  Floyd  και ο θρύλος λέει ότι οφείλεται στο ότι τα ιδιόκτητα  studios  τους, Britannia  Row  ήταν σχεδόν γιαπί όταν το ηχογραφούσαν και δεν υπήρχε η δυνατότητα για πολυτέλειες στον ήχο. Όλα τα τραγούδια είναι μνημειώδη και το  17-λεπτο “Dogs”  λάμπει περισσότερο απ’όλα.Οι στίχοι του θίγουν τα πάντα και κρίνουν τα πάντα. Για το  “Animals”  έγινε και η τελευταία παγκόσμια περιοδεία τους με τον  Roger  Waters, η οποία έκανε στάση στο Μόντρεαλ, όπου ο  Roger  Waters  έφτυσε έναν οπαδό και του ήρθε η έμπνευση για το..

 

The WallΤο  “The  Wall” . Ο  Roger  μετά την περιοδεία κλείνεται στον εαυτό του, τριγυρνάνε στο μυαλό σκέψεις περί ματαιότητας της ζωής, αρχίζει να αντιπαθεί τα απρόσωπα πλήθη, γίνεται «μισάνθρωπος» σύμφωνα με ορισμένους, αλλά ταυτόχρονα γίνεται και υπερ-παραγωγικός. Ετοιμάζει υλικό για 4 δίσκους: το διπλό  “The  Wall”,το  “The  Final  Cut”  και το  “Pros  and  Cons  of  Hitchhiking”.Τα δύο τελευταία απορίφθηκαν από τα υπόλοιπα μέλη, και επέλεξαν να ηχογραφήσουν το υλικό του πρώτου.Το οποίο μιλάει για «την αδυναμία μπροστά στην απώλεια» σύμφωνα με τον  Roger.Ειδικότερα, μιλάει για τον πόλεμο, τον φόβο, την χαμηλή αυτοεκτίμηση,την κοινωνική αδικία, την καταπιεστική εκπαίδευση, το γελοίο δικαστικό σύστημα, την προδοσία και όλα τα ενδιάμεσα. Η παραγωγή του  Bob  Ezrin  (μας έχει μιλήσει αποκλειστικά) είναι κορυφαία. Κατά τις ηχογραφήσεις, ο  Roger  δεν έλεγε ούτε καλημέρα με τον  David, και τότε πήρε και την απόφαση να διώξει μετά το τέλος των ηχογραφήσεων τον  Rick  Wright  λόγω της τεμπελιάς του και τις έλλειψης συνθετικού έργου τα τελευταία 4 χρόνια.  Αν και οι σχέσεις των μελών άγγιζαν το πάτο εκείνη την εποχή, στο διπλό  album  απλά ακούς αριστουργηματική και εμπνευσμένη μουσική.Οι στίχοι του  Roger  είναι οι καλύτεροι της καριέρας του και οι λίγες συνθέσεις τις οποίες έχει συγγράψει ο   Gilmour  (“Comfortably  Numb”, “Run  Like  Hell”, “Younglust” είναι εξίσου απίστευτες. Για μένα είναι το καλύτερο και ολοκληρωμένο  album  της καριέρας τους και συνθετικά και στιχουργικά και ως  concept.. Κάποιοι μπορεί να διαφωνήσουν αλλά πείτε μου αν θα υπήρχει ένα  “Operation: Mindcrime”  (των  Queensryche)  αν δεν υπήρχε το  “The  Wall”; Ή ποια άλλη μπάντα στην ιστορία της μουσικής έχει δώσει τέτοιο αποτέλεσμα στο 11ο  album  της; Ή που αλλού μπορείτε να συναντήσετε από στρατιωτικό εμβατήριο (“Bring  The  Boys  Back  Home”), surf rock (“The  Show  Must  Go  On”.Οι  Floyd  είχαν τραγούδι μ’αυτό τον τίτλο  12 χρόνια πριν τους  Queen!) μέχρι  έντονο  hard rock  (“Run  Like  Hell”) και αυτοκτονικά τραγούδια (“Nobody  Home”, “Don’t  Leave  Me  Now”, “Goodbye  Cruel  World);

Η ομώνυμη ταινία του 1982  από τον  Alan  Parker  σε σενάριο  Roger  Waters  δίνει εικόνα στο  concept  του  album  και συνιστάται! H περιοδεία που ακουλούθησε το 1980-81 ήταν κάτι το μοναδικό για την εποχή της και λόγω δυσκολιών μετακίνησης πήγε σε λίγες πόλεις (Λονδίνο,Νέα Υόρκη,Λος Άντζελες, Βερολίνο). Από αυτές τις συναυλίες κυκλοφόρησε το 2000 το  live  album  “Is  There  Anybody  Out  There?” ,το οποίο και πρέπει να το ακούσετε!Ειδικά το  “Run  Like  Hell”!! Αξιοσημείωτο είναι ότι ο   Rick  Wright  συμμετείχε στην περιοδεία όχι ως μέλος του συγκροτήματος αλλά ως  session  μουσικός,που είχε σαν αποτέλεσμα να είναι και ο μοναδικός που έβγαλε λεφτά από την πανάκριβη σε κόστος περιοδεία (Βλέπε συνέντευξη που μας έδωσε αποκλειστικά ο  Nick Mason ).
Χωρίς τον  Rick  Wright  για πρώτη φορά, οι  Pink  Floyd  κυκλοφορούν το  “The  Final  Cut”  το οποίο αποτελείται κυρίως από κομμάτια του  Roger  Waters  που υπόλοιποι  Floyd  απέρριψαν. Οι στίχοι θίγουν τα θέματα του  “The Wall”, με κυρίαρχες τις καυστικές αναφορές στον τότε πρόσφατο πόλεμο για τα Φώκλαντς και την τότε πρωθυπουργό της Αγγλία, Μάργκαρετ Θάτσερ. Συνθετικά είναι μέτριο, υπάρχουν καλές στιγμές πχ “Your  Possible  Pasts”, “Southampton  Dock” και το ομώνυμο, αλλά συγκρινόμενο με το πρόσφατο παρελθόν τους η διαφορά είναι πολύ μεγάλη. Για άτομα όπως ο  Duncan  Patterson  (ex-Anathema,Ion,Alternative 4,Antimatter)  αυτό είναι το αγαπημένο τους  album  των  Pink  Floyd!
Ο  Waters  κυκλοφορεί το ’84 το πολύ καλό αλλά «δύσκολο»  “Pros  and  Cons  of  Hitchhiking” με κιθαρίστα τον τεράστιο  Eric  Clapton. Το ’85 ο  manager  των  Pink  Floyd, Steve  O’Rourke  του ζητάει να γράψει ένα  Pink  Floyd  album , αυτός αρνείται και ακολουθούν δικαστήρια με τον  Gilmour  για την κυριότητα του ονόματος της μπάντας. Ο  Waters  επιθυμούσε το όνομα να «θαφτεί»  και να μην ξαναχρησιμοποιηθεί  (πχ  Free, Creedence  Clearwater  Revival),αλλά τελικά χάνει το δικαστήριο. Ο  Gilmour, μη ιδρυτικό μέλος των  Floyd, μόνος του και με την αβάντα του  brandname  των  Pink  Floyd,ξεκινά να ηχογραφήσει το πολύ ‘80s  στον ήχο  “A  Momentary  Lapse  of  Reason” μαζί με ατέλειωτους  session  μουσικούς και συνθέτες και στιχουργούς εκτός συγκροτήματος.  Ο  Nick  Mason  μπαίνει στην «μπάντα» στο τέλος των ηχογραφήσεων  και συμμετέχει λίγο σ’αυτό  και μετά το τέλος μπαίνει και ο  Rick  Wright. Το  album  ξεχωρίζει.. για το εξώφυλλό του! Μουσικά η παραγωγή των  Ezrin  και  Gilmour  είναι  techno/pop, οι συνθέσεις αδύναμες, και τα  “Sorrow”  και  “Terminal  Frost”  δεν σώζουν το βουλιαγμένο  πλοίο. Το ίδιο ομολόγησε αργότερα και ο  Rick  Wright. Η επιτυχημένη εμπορικά περιοδεία που ακολούθησε διήρκησε χρόνια και τον Μάιο του ’89 τους έφερε και στην Αθήνα για πρώτη φορά.
The Division Bell Το  “Division  Bell”  είναι η τελευταία κυκλοφορία με το  όνομα των  Pink  Floyd. Ο Roger  είναι πάλι ο μεγάλος απών.  Χρησιμοποιήθηκαν και πάλι συνθέτες και στιχουργοί εκτός μπάντας, όπως η γυναίκα του  Gilmour, Polly  Samson   αλλά αυτή τη φορά το αποτέλεσμα είναι πολύ αξιοπρεπές.Η παραγωγή ακούγεται  Floyd,όπως και τα κομμάτια.   Τα  “High  Hopes” και  “Marooned”  βγάζουν μάτια με την αξία τους. Βέβαια τις συνθετικές και στιχουργικές κορυφές που έφταναν με  Waters, δεν τις προσέγγισαν.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Οι   Pink  Floyd  είναι σύμφωνα με τον υπογράφοντα το καλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών. Η μουσική τους είναι διαχρονική, ακούγεται μέχρι σήμερα  χωρίς να προδίδει την ηλικία της κοι οι στίχοι τους έχουν σημαδέψει για πάντα μυαλά,καρδιές,τοίχους και θρανία. Η επιρροή τους σε καλλιτέχνες και μπάντες όπως οι  David  Bowie, R.E.M (!),Voivod (εποχή  Syd  Barrett κυρίως), Hawkwind, Rush, Eloy, Queensryche, Dream  Theater, Fates  Warning,Radiohead, Porcupine  Tree,Anathema, Opeth, Tiamat, Subterranean  Masquerade, Arcturus  και άπειρους άλλους είναι κάτι παραπάνω από φανερή, είτε το παραδέχονται είτε όχι (βλέπε  Radiohead) . Αν δεν είστε εξοικιωμένοι με την μουσική τους, ξεκινήστε από την χρυσή τους περίοδο 1973-79 (“Dark Side”, “Wish” “Animals” “The Wall” ), όπου ο  Roger  Waters  είχε το πρώτο λόγο και μετά προχωράτε βαθύτερα. Πέρα από την πρωτοτυπία στις συνθέσεις, στην ηχογράφηση, στα εξώφυλλα, στις ζωντανές εμφανίσεις, στο  anti-star  ύφος τους, περνάει απαρατήρητο ότι στα 27 δισκογραφικά τους χρόνια οι  Pink  Floyd  επέζησαν από τρεις αλλαγές «ηγεσίας» ( Syd Barrett,Roger  Waters, David  Gilmour), κάτι εντελώς ασυνήθιστο για μια μπάντα τέτοιου βεληνεκούς.
Μην ξεχνάτε ότι οι  Pink  Floyd  μεγαλούργησαν  σε μια εποχή που εξίσου σημαντικά συγκροτήματα όπως οι  Led  Zeppelin, σημείωναν επιτυχίες και στο «κλέψιμο» και έδιναν μεγαλύτερη σημασία στο  image  τους από ότι οι ίδιοι.
Φυσικά, ο χώρος δεν μας επέτρεπε να αναφερθούμε σε κάθε τραγούδι που ηχογράφησαν οι  Pink  Floyd  στην πορεία τους, ούτε σε όλα τα γεγονότα που συνόδευσαν τον μύθο τους. Η παρούσα προσπάθεια είναι μια συνοπτική παρουσίαση του καλύτερου συγκροτήματος στην ιστορία της μουσικής και μια συνειδητή πρόθεση «απόστασης» από τους όψιμους οπαδούς τους που τους ανακάλυψαν ξαφνικά τον περασμένο Ιούλιο με την ευκαιρία των συναυλιών του  Roger  Waters  και τους κακοήθεις ανιστόριτους που αποκαλούν συνειδητά τους  Pink  Floyd  και τους άλλους πρωτοπόρους του  progressive  rock, «δεινοσαυρικούς». Απάντηση σ’αυτούς  έδωσαν μες το 2011 οι  Opeth  με το  “Heritage”  και ο  Steven  Wilson  με το  “Grace  for  Drowning”.

 

Syd  Barrett: Πρώτος ηγέτης των  Pink  Floyd, ιδιοφυής, τους έσπρωχνε καλλιτενικά στο τότε ανεξερεύνητο αλλά «κάηκε» γρήγορα. Το  “The  Piper  at  The  Gates  of  Dawn”  είναι η απόδειξη του ταλέντου του.
Roger  Waters: Συνθετικό και στιχουργικό φαινόμενο. Ηγέτης της μπάντας την «χρυσή εποχή» 1973-79.
David  Gilmour: Πολύ καλός κιθαρίστας, βασισμένος στο συναίσθημα και όχι στην τεχνική (κάτι που μας αρέσει). Συνθετικά πολύ υποδυέστερος σε σχέση με τον  Waters. Στιχουργικά ανύπαρκτος. Ηγέτης της μπάντας στην μετά-Waters  επόχή (1987-94).
Rick  Wright: George  Harrison  (Beatles)   και  John  Paul  Jones  (Led  Zeppelin)  περίπτωση. Έμεινε για πάντα στην σκια των  Waters/Gilmour.Η συνεισφορά του σημαντική  (“Great  Gig  In  The  Sky”, “Shine..”, “Echoes”, “Us  And  Them” ) και έδινε «βάθος» με τα πλήκτρα του στην μουσική τους,συντελώντας στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα.
Nick  Mason: Μινιμαλιστής και χιουμορίστας  drummer, έπαιζε πάντα ότι χρειαζόταν και όχι ότι θα τον έκανε να ξεχωρίζει. Ακούστε την εισαγωγή στο  “Time”  και δείτε το  “Live  At  Pompeii”  και θα καταλάβετε την αξία του.

Thodoris

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ