50 αποχρώσεις του Γκρι ή αλλιώς 50 shades of Grey. Η ταινία φαινόμενο που διχάστηκε έως ένα βαθμό ήρθε και στην Ελλάδα. Την είδα και κατέληξα στο συμπέρασμα μου. Περιττό να πω ότι άξιζε η αναμονή του 1,5 χρόνου. Πάμε παρακάτω τώρα…

Από την Ηρώ Τζημίκα

Όπως ήταν αναμενόμενο, μια κι είμαι μεγάλη σινεφίλ και είναι το φόρτε μου οι ταινίες, δεν μπορούσα να μη πάω να δω την πολυαναμενώμενη ταινία 50 shades of Grey. Την είδα στο Village του The Mall και συγκεκριμένα στην αίθουσα 7 VMAX. Περίπου 500 άτομα ήμασταν εκεί… Γέλια, χειροκροτήματα… Εγώ πέρασα ωραία!

Έχω διαβάσει και λίγο-πολύ τα βιβλία, (βαριέσαι από ένα σημείο κι έπειτα) αλλά η ταινία δεν έχει καμιά σχέση. Όχι κακή όμως. Όταν διαβάζεις ένα βιβλίο τα φαντάζεσαι εντελώς διαφορετικά. Με το μυαλό σου φτιάχνεις τη δική σου ιστορία και τον δικό σου κόσμο. Μπαίνεις εσύ στη θέση της ηρωίδας. Στην ταινία βλέπεις ακριβώς αυτό που έχει φανταστεί η σκηνοθέτης στην οποία εμένα μπορώ να πω ότι με κάλυψε.

Η Dakota Johnson στο ρόλο της Anastasia Steele, μια νεαρής κοπέλας που δεν έχει ζήσει καθόλου την ερωτική της ζωή. Μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε και μου θύμισε πολύ την αφέλεια που είχε κι η Kristen Stewart στο Twilight. Έτσι τα έχω συνδυάσει γιατί όποιος δεν το ξέρει, το 50 αποχρώσεις του γκρι, είναι βασισμένο στην ιστορία της Bella και του Edward! ;-) Από εκεί εμπνεύστηκε η E.L. James αλλά μόνο που τον έκανε έναν σαδομαζοχιστή ή κυρίαρχο για όσους θέλουν αυτή τη λέξη!

50 shades

Jamie Dornar. Όπως προανέφερα, στο μυαλό σου αφού έχεις διαβάσει λίγο-πολύ τα βιβλία, τον «τέλειο» άντρα με τα πολλά προβλήματα στη συνέχεια, τον φαντάζεσαι διαφορετικά. Πολύ όμορφος, καθώς πρέπει και σαγηνευτικός. Δεν με ενθουσίασε όσο θα ήθελα, αλλά εννοείται πώς δεν με χάλασε κι η εικόνα. Οι δύο πρωταγωνιστές είχαν χημεία και φαίνεται ότι δεν κάνουν αγγαρεία στις ερωτικές σκηνές. Και για τους πιο ψαγμένους της υπόθεσης που μπορεί να έχουν δει και το εννιάμισι βδομάδες, πολλές φορές μου θύμισε η έκφρασή του τον απόλυτο Mickey Rourke! (Όταν δεν χαμογελάει και κάποιες φορές ο τρόπος που μιλάει μέσα από τα δόντια)

Κάποιοι το αποκάλεσαν πορνό κι ευτελές εμπνευσμένο από παρακμιακά βιβλία μιας απλής νοικοκυράς… Ήθελα να ξέρω που ακριβώς το είδαν αυτό… Οι σκηνές του σεξ είναι μετρημένες πέντε και εννοείται ότι δεν ξεπερνάνε και τα πέντε λεπτά η κάθε μία. (Δεν δείχνει πολλά και να θέλαμε, όποιος θέλει υπάρχουν τα κατάλληλα sites για τη συγκεκριμένη χρήση!)

Η ταινία καλογυρισμένη, με ωραίο σενάριο και διαλόγους και πολύ γέλιο με τις ατάκες της Anastasia στο πρόσωπο του Christian κι όχι μόνο.

Τελικά τι κρύβεται πίσω από τον Mr. Grey;

Η ταινία σε βάζει να αναρωτηθείς πάνω σε αυτό. Σε βάζει να εντρυφήσεις πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και στο τι κρύβεται πίσω από τον κάθε άνθρωπο. Ποτέ δεν ξέρεις πώς ο καθένας μπορεί να εξωτερικεύσει κάτι που του έχει γίνει στο παρελθόν και τον πόνεσε πολύ. Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται πίσω από τον άλλον και τι έχει περάσει.

Τελικά όταν έχεις ορισμένες πεποιθήσεις, μια κι είχες μεγαλώσει με αυτές, μπορεί να βρεθεί κάποιος και να σου γκρεμίσει το είναι σου; Αυτό κάνει η Anastasia στον Christian αλλά καθώς το κάνει, νομίζει ότι αυτή αλλάζει, γιατί ο Christan της ζητάει πολλά και εξωπραγματικά πράγματα. Να του δωθεί, να είναι αφοσιωμένη και να γίνει με λίγα λόγια η υποτακτική του. Δεν μιλάει καθόλου για τον εαυτό του, δεν του αρέσει να τον αγγίζει και είναι πολύ απόμακρος και μυστήριος. Η Anastasia το καταλαβαίνει και στο τέλος αφού αυτή του ζητάει να νιώσει όπως νιώθει αυτός, (μέσω του πόνου και του μαστιγώματος) το πρώτο κεφάλαιο τελειώνει, όπως άρχισε. Μέσα σε ένα ασανσέρ, αλλά αυτή τη φορά η Anastasia να του λέει «Stop», «No», όταν αυτός πάει να γυρίσει κοντά της μετά από αυτά που της έκανε.

Περίεργο τέλος και φυσικά αφήνει τρελή αναμονή για τις επόμενες δύο ταινίες που θα ακολουθήσουν. Ναι, θα είναι τριλογία… Καθίστε και περιμένετε.

Το πρώτο soundtrack της ταινίας, που σε προιδέαζει ότι κάτι καλό θα συμβεί, είναι το «I put a spell on you» από την τρομερή Annie Lenox. Στις σκηνές που περνάνε χρόνο μαζί ακούμε το «Love me like you do» ενώ στην πολυπόθητη σκηνή στο δωματίο του πόνου, ακούμε το «Crazy in love» remix της Beyonce.

Αισθηματική προσέγγιση ενός «hardcore» βιβλίου και μία δόση καθημερινότητας μου έβγαλε προσωπικά. Αν κρίνω από τα σχόλια του κόσμου  φεύγοντας, οι περισσότεροι, έμειναν ικανοποιημένοι. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσες να περιμένεις τίποτα παραπάνω. Μία απλή, καλογυρισμένη, αισθηματική ταινία. #thatsall

Στην αναμονή… Fifty shades darker, Fifty shades Freed.

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry