Διάρκεια: 97′

Πρωταγωνιστούν: Μπρους Γουίλις, Σεμπάστιαν Κοχ, Τζάι Κόρτνεϊ, κ.α.
Η πέμπτη συνέχεια της θρυλικής περιπέτειας “Πολύ Σκληρός Για Να Πεθάνει” βρίσκει αυτή τη φορά τον Τζον ΜακΛέιν (Μπρους Γουίλις) αντιμέτωπο με τη διαφθορά και το πολιτικό σύστημα της Ρωσίας. Φτάνοντας στη Μόσχα για να εντοπίσει τον γιο του, τον Τζακ (Τζέι Κόρτνεϊ) – με τον οποίο έχουν απομακρυνθεί τελευταία – ανακαλύπτει ότι εκείνος δουλεύει μυστικά για να προστατεύσει, τον Κομάροβ, έναν πληροφοριοδότη της κυβέρνησης. Θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους οι ΜακΛέιν προσπαθούν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες, με στόχο την ασφάλεια του Κομάροβ και την αποφυγή ενός καταστροφικού εγκλήματος στην περιοχή του Τσέρνομπιλ.
Υπάρχουν δυο όψεις του νομίσματος, για να δείς την ταινία A good day to die hard. Η μια σαν συνέχεια των υπερεπιτυχημένων ταινιών Die Hard και η άλλη σαν μεμονωμένη περιπέτεια. Σίγουρα η δεύτερη προσέγγιση δίνει περισσότερους πόντους στην συγκεκριμμένη ταινία, καθώς το Die Hard 5 δεν πρόκειται για καμία αξιομνημόνευτη ταινία στην σειρά ταινιών, ωστόσο δεν προκειται και για καμία ταινία που δεν βλέπεται. Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση λοιπόν.

Έχουμε να κάνουμε με μια περιπετειούλα που κυλάει σαν νεράκι, γρηγορη με αρκετή δράση και τα κλισέ να πέφτουν σαν το χαλάζι (δεν περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό), ενώ κάποια από τα νέα μέλη του cast δίνουν τραγικές ερμηνείες (δεν πάς στο Die Hard για τις ερμηνείες, αλλά περιμένεις κάτι αξιοπρεπές).

Ο γιός του Μπρούς Γουίλις στην ταινία (Τζάι Κόρτνεϊ) κάνει πιο πολύ για παλαιστής του κάτς παρά για ηθοποιός, ενώ ο χειρότερος της οθόνης είναι ο νερόβραστος κακός (Radivoje Bukvic, αν το γράφω σωστά), που όχι απλά είναι ο πιο τραγελαφικός σε όλα τα Die Hard, αλλά ίσως και γενικότερα στην ιστορία των κακών του είδους. Δεν πρέπει να έχει υπάρξει πιο αδιάφορος κακός σε περιπέτεια.

Αλλά επειδή έχουμε πιάσει μονότερμα τα αρνητικά της ταινίας ας πούμε και μερικά θετικά. Πρώτα απ’ όλα ο Μπρους Γουίλις μπορεί να μην συγκρίνεται με τις προηγούμενες ταινίες, αλλά είναι ο κλασικός Μπρους Γουίλις. Δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς, είναι κράχτης, είναι προσωπικότητα μεγάλη και «μανούλα» σε τέτοιες ταινίες. Η δράση είναι ως επι το πλείστον χορταστική (μακάρι να είναι και περισσότερη από 97 λεπτά) και αποζημειώνει τον θεατή καθώς κάνει ελάχιστη κοιλιά, άσχετα αν δεν έχει το επίπεδο των προηγούμενων ταινιών.

Γενικά, όπως προείπαμε πρόκειται για μια συμπαθητική περιπετειούλα μιας χρήσης (την βλέπεις και την ξεχνάς αμέσως), που ναι μεν εξυπηρετεί τον σκοπό της, δηλαδή να διασκεδάσει τον θεατή αλλά δεν προσφέρεται για κάτι παραπάνω.

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry