Διάρκεια: 106′

Πρωταγωνιστούν: Jude Law, Rooney Mara, Cathrine Jeta Jones, Chaning Tatum, κ.α.
Η Έμιλυ και ο Μάρτιν είναι ένα νέο, όμορφο κι ευκατάστατο ζευγάρι που ζει την ονειρεμένη ζωή, μέχρι που ο Μάρτιν φυλακίζεται για αθέμιτη χρήση εμπιστευτικών πληροφοριών. Επί τέσσερα χρόνια, η Έμιλυ τον περιμένει υπομονετικά, αλλά κατά τη διάρκεια της απουσίας του, έχει πέσει σε κατάθλιψη. Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, ένας ψυχίατρος, καλείται να συμβουλεύσει την Έμιλυ. Απεγνωσμένη να μην νοσηλευτεί, συμφωνεί σε θεραπεία κι αντικαταθλιπτικά, μια απόφαση που θα αλλάξει τις ζωές όλων των εμπλεκόμενων. Όταν εκείνη δε θα παρουσιάσει καμία βελτίωση, ο ψυχίατρος θα της παρέχει ένα νέο φάρμακο που θα την ηρεμήσει. Οι παρενέργειες όμως είναι τρομακτικές: γάμοι θα διαλυθούν, η καριέρα του γιατρού θα αποδεκατιστεί, κάποιος θα πεθάνει- ποιος είναι όμως ο υπεύθυνος; Συντετριμμένος ο γιατρός θα αναζητήσει απαντήσεις. Όταν βρει την αλήθεια όμως, όλα όσα του έχουν απομείνει στη ζωή και την καριέρα απειλούνται να καταστραφούν.
O Steven Sodenbergh έχει πεί ότι με αυτή την ταινία θα κλείσει την καριέρα του. Μένει να δούμε αν θα γίνει πραγματικότητα ή απλά έχει ανάγκη από ένα μεγάλο διάλειμμα. To Side effects αν είναι η τελευταία του ταινία δεν είναι το κλείσιμο που αρμόζει στην καριέρα του, ειδάλλως είναι μια χαρά ταινία. Ο Sodenbergh στήνει μια ωραία πλοκή και από την αρχή δεν θέλει σε καμία περίπτωση να προϊδεάσει τον θεατή ούτε στο ελάχιστο,για το τι πρόκειται να γίνει στο φινάλε. Χρησιμοποιεί και τα ωραία δικά του σκηνοθετικά τρικ, τα οποία δίνουν άλλο τόνο στην ταινία. Η κεντρική του ίντριγκα και 1-2 ανατροπές που ακολουθούν μας «βάζουν» για τα καλά στο παιχνίδι και με αφετηρία τους καλογραμμένους διαλόγους, παρακολουθούμε ένα πολύ ενδιαφέρον θρίλερ, αν και η αλήθεια είναι ότι σε λίγα (ευτυχώς) σημεία κουράζει η εξέλιξη και δείχνει φορτωμένο το έργο. Φαίνεται πάντως ότι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά και γενικά σε συνδυασμό με τις καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών δεν υπάρχει ατονία στο όλο εγχείρημα. Μιλώντας για ερμηνείες, την παράσταση κλέβουν οι Jude Law και Rooney Mara (ήρθε για να μείνει απ’ ότι φαίνεται), ειδικά στις μεταξύ τους σκηνές, που είναι όλα τα λεφτά. Είναι ότι καλύτερο έχει να δείξει η ταινία σε αυτό τον τομέα και από τα μεγαλύτερα ατού της συνολικά. Από κει και πέρα, ο Chaning Tatum είναι απλά καλύτερος από τις προηγούμενες ταινίες του, ενώ η Cathrine Jeta Jones (έχοντας διαβάσει τόσο κράξιμο για την ερμηνεία της) μου φάνηκε απλά οκ και τίποτα παραπάνω ή λιγότερο. Οι ανατροπές στο τέλος είναι πειστικές, απλά για να κάνει λίγο μεγαλύτερη την ταινία ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί και 1-2 αχρείαστες και υπερβολικές. Γενικά έχουμε να κάνουμε με μια καλή ταινία, που θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερη, αν είχε πιο σταθερό ρυθμό και λιγότερες ανατροπές στο φινάλε. Ωστόσο, δεν παύει να είναι μια αξιοπρεπέστατη ταινία που βλέπεται με ενδιαφέρον και το κυριότερο δεν κοροιδεύει τον θεατή.

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ