«Ίσως μερικοί μας επιτιμήσουν ότι γράφουμε με κάποια σκληρότητα, ενώ το καθήκον μας θα ήταν προπαντός να σκεπάζουμε τα λάθη των Ελλήνων. Όμως πιστεύω ότι κάθε φρόνιμος άνθρωπος θεωρεί κάλπικο εκείνον που φοβάται τα ξεκάθαρα λόγια, και επομένως δεν πρέπει να παραδεχόμαστε σαν αληθινό ιστορικό συγγραφέα εκείνον που υποτιμά την αλήθεια. Χρέος μας είναι όχι να ευχαριστήσουμε πρόσκαιρα τον αναγνώστη αλλά να κοιτάζουμε πώς θα βάλουν μυαλό οι Έλληνες για να μην περιπέσουν στα ίδια και πάλι σφάλματα» -ΠΟΛΥΒΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ (2ος αιώνας π.Χ) ΛΗ,4

 

Δεν νιώθεις ευχάριστα όταν καταλαβαίνεις ότι σε δουλεύουν. Είναι σαν να σε κλέβουν. Μπορεί να φταις και εσύ που δεν το συνειδητοποίησες νωρίτερα. Ή επειδή εσύ είσαι ιδεαλιστής και αγαπάς κάτι χωρίς ανταλλάγματα, να πιστεύεις ότι και οι άλλοι κάνουν το ίδιο. Δεν μεγάλωσα διαβάζοντας το  Classic Rock, ούτε το  Record Collector. Ευτυχώς ή δυστυχώς μεγάλωσα διαβάζοντας το Ελληνικό Metal Hammer. Από το 2000 και φανατικά από το 2003. Για να φανταστείτε ότι από τον Απρίλη του 2003 μέχρι τον Απρίλη του 2012, έχω χάσει μόνο ένα τεύχος, του Αυγούστου του 2005, που δεν μπορούσα να το βρω τότε. Αυτά για να μην πει κανένας, ότι είμαι κακοπροαίρετος και λοιπές τέτοιες μαλακίες που δεν απαντάνε στα σωστά ή λανθασμένα επιχειρήματα του άλλου. Όλοι οι φίλοι και γνωστοί μου με κοινά μουσικά γούστα, απορούσαν που το διάβαζα μέχρι τώρα. Αυτοί το ‘χαν κόψει νωρίτερα. Ξέχασα να σας πω, ότι το τεύχος Απριλίου του 2012, ήταν το τελευταίο που αγόρασα. Αποφασίσα να το κόψω και γω. Γιατί;

Η πρώτη αφορμή ήταν η συνέντευξη Adrenaline Mob που δημοσίευσαν στο συγκεκριμένο τεύχος (Απρίλης 2012). Ένιωσα ότι υποτιμούν τη νοημοσύνη μου και με προσβάλουν σαν αναγνώστη. Πήραν συνέντευξη από κάποιον που μπήκε στην μπάντα ένα μήνα πριν κυκλοφορήσει το  album, το οποίο ηχογραφήθηκε πέρσι το καλοκαίρι και φυσικά έχει τόση συμμετοχή σ’αυτό το  album, για την προώθηση του οποίου έγινε η συνέντευξη, όση έχω εγώ ή εσείς ή η γιαγιά σας. Δεν φταίνε αυτοί/αυτές που κάνουν αυτές τις συνεντεύξεις, -εντολές εκτελούν εξάλλου- φταίνε αυτοί που τις αναθέτουν και τις δέχονται. Μου φαίνεται εντελώς ΓΕΛΟΙΟ να γίνεται μια τέτοια συνέντευξη. Δηλαδή πώς θα σας φαινόταν μια συνέντευξη του  Waters  για την προώθηση του  “Division Bell” ή του Ozzy  για το “Mob Rules”; Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, τους είπαν από την εταιρία να την κάνουν και την έκαναν. Εγώ φυσικά θα αρνιόμουν στην θέση τους, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Υποθετικά λέω το «θα αρνιόμουν στη θέση τους», γιατί δεν κάνω συνεντεύξεις κατά παραγγελία των δισκογραφικών, ούτε κατά τύχη. Κατά τύχη εννοώ, ότι οι συνεντεύξεις που κάνουν στο  Hammer, τους τις αναθέτουν οι αρχισυντάκτες κτλ, και θα μπορούσε να τις κάνει ο Χ ή ο Ψ ή Ω συντάκτης εκεί μέσα. Δεν ξέρουν την αγωνία και τον κόπο να κλείσεις μια συνέντευξη, όταν δεν χρησιμοποιείς μεσάζοντες ή όταν δεν στις κανονίζουν οι εταιρίες. Τους λένε οι εταιρίες «μιλάς τότε με τον τάδε» και από κει και πέρα διαλέγουν έχαν συνάκτη και την κάνει. Εκφωνητές ερωτήσεων είναι δηλαδή. Φυσικά το δύσκολο δεν είναι να βρεις 10 ερωτήσεις για να κάνεις στον  Bob  Ezrin  ή τον  Nils  Lofgren ή τον Klaus Schulze   για παράδειγμα, αλλά να βρεις τον ίδιο και να τον πείσεις να σου δώσει συνέντευξη. Πόσο μάλλον όταν δεν έχουν ξαναμιλήσει σε Ελληνικό μέσο και όταν δεν έχεις από πίσω σου Ανώνυμη Εταιρία ή να είσαι κατεστημένο για πάνω από 25 χρόνια σε ένα χώρο.

Επανέρχομαι στην ευθύνη τη δική μου ως αναγνώστης που δεν το κατάλαβα τόσο καιρό. Υπέθετα, μιας και ξεκίνησα να το διαβάζω από μικρή ηλικία, ότι αυτοί που γράφουν εκεί μέσα θα είναι πολύ υψηλότερου επιπέδου από τον μέσο αναγνώστη. Μου πήρε χρόνια να καταλάβω ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε καμμία περίπτωση και ότι στην πραγματικότητα δεν διάβαζα περιοδικό, αλλά διαφημιστικό έντυπο δισκογραφικών εταιριών.

Η δεύτερη αφορμή, πάλι στο ίδιο τεύχος (Απρίλιος 2012), είναι οι δισκοκριτικές. Σε σύνολο 30 δισκοκριτικών, έχουν βάλει 1 δεκάρι, 1 εννιάρι και 14 οκτάρια!!!  Επαναλαμβάνω για να μην νομίσετε ότι έκανα τυπογραφικό λάθος: Σε σύνολο 30 δισκοκριτικών, έχουν βάλει 1 δεκάρι, 1 εννιάρι και 14 οκτάρια! Μα, είναι δυνατόν;! Πού απευθύνονται;;; Σε μουσικό περιοδικό του 1971 δεν θα έβρισκες τόσες θετικές κριτικές! Δεν γίνεται να τα ακούσω όλα αυτά τα  albums, αλλά κάπου πηγαίνει το μυαλό μου. Θα σας πω πού, και ελπίζω να μην χαλάσω την αυταπάτη που πιστεύατε (και πίστευα και εγώ ο αθώος) τόσο καιρό. Σκέφτομαι την παρακάτω ακολουθία: «περισσότερες υψηλές βαθμολογίες-> περισσότεροι αναγνώστες που θα αγοράσουν τα albums-> μεγαλύτερα έσοδα στις δισκογραφικές-> μεγαλύτερα έξοδα των δισκογραφικών για διαφημίσεις -> μεγαλύτερα έσοδα στο περιοδικό από διαφημίσεις». Και το αντίστροφο θα ίσχυε σε περίπτωση αρνητικών κριτικών. Σκέφτομαι ότι μέχρι πριν 1-2 χρόνια έβλεπα 2-3 εννιάρια το χρόνο και 1 ή 2 δεκάρια σε 10 χρόνια περίπου! Όσο περνάει ο καιρός, όλα τα βλέπουν πιο θετικά. Να είναι η πτώση των πωλήσεων που υπάρχει παγκοσμίως σε όλα τα έντυπα, που σημαίνει λιγότερα έσοδα εξαιτίας της ανόδου της ενημέρωσης μέσω διαδικτύου;  Να οφείλεται σε κάποια ανεξήγητη αύξηση της ποιότητας της μουσικής που κυκλοφορεί σήμερα; ‘Η μήπως στο ότι εδώ και αρκετούς μήνες πουλάνε και οι ίδιοι albums και merchandising από το Hammerland μέσω αντικαταβολής που συνεπάγεται ακόμα περισσότερο αλισβερίσι με τις εταιρίες και παραπάνω λόγους να έχουν καλές κριτικές τα προϊόντα που πουλάνε;

Δεν είμαι αχάριστος, όλα αυτά τα χρόνια μέσα από τα αφιερώματα και από τις στήλες του Χρήστου Κισατζεκιάν και του Βασίλη Ζαχαρόπουλου έμαθα πολλά  albums, συγκροτήματα και καλλιτέχνες που δεν γνώριζα και διάβασα μερικές πολύ ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις (θυμάμαι χαρακτηριστικά Anathema, Green Carnation,Electric  Wizard και Steven Wilson). Ειδικά τον Χρήστο Κισατζεκιάν, τον θεωρώ δάσκαλό μου και είναι και ο μόνος στο  Hammer  που ψάχνει και μόνος του για συνεντεύξεις. Μακάρι να ήταν όλοι έτσι. Εστιαζόμουν σ’αυτά θετικά και έκανα τότε ότι δεν έβλεπα τα 8ρια και 8,5ρια που έβαλαν κάποιοι στο άθλιο  “St.  Anger”  των  Metallica και το ότι έβγαζαν πάντα «album  του μήνα» όλα τα  albums  των  Nevermore, Iced Earth  και  Paradise  Lost, ακόμα και τα χειρότερα τους. Θυμάμαι κάτι δίσκαρους του μήνα στο “The Obsidian Conspiracy” των Nevermore,  στο  “Believe In Nothing” των  Paradise Lost και στο  “Horror Show”  των Iced Earth..  Αυτό το κακώς εννοούμενο οπαδιλίκι ποτέ δεν το κατάλαβα. Εγώ πιστεύω ότι αν αγαπάς κάτι, του ασκείς σκληρότερη κριτική από κάτι που δεν σ’ενδιαφέρει. Συγνώμη γι’αυτά τα εσκεμμένα λάθη δεν ζήτησε κανένας, ούτε φυσικά και θα ζητήσει στον αιώνα τον άπαντα. Καμμία αυτοκριτική δεν διαβάσαμε. Και γω πεθαίνω για τον  Roger  Waters  αλλά έχει κάνει πιθανότατα την χειρότερη διασκευή που έχει γίνει ποτέ στο  “Knockin’ on Heaven’s Door”. Γιατί να μην το πω;

Αν μάθεις ότι κάποιος φωτογραφίζεται με τον Τρύφωνα Σαμαρά ή συνομιλεί με τον Φλωρινιώτη μέσω  Facebook  ή παίζει σε σατανο-τσόντες ή ότι του αρέσουν πραγματικά οι ταινίες του Βιν Ντίζελ, τί θα σε κάνει να πιστέψεις ότι το γούστο του στην μουσική θα είναι καλύτερο; Και αντί να ντρέπεται για όλα αυτά, να καμαρώνει κιόλας;  Και μακάρι να ήταν μόνο ένας… Ίσως αν ήμουν και εγώ «true μεταλλάς» όπως αυτοί, να έκανα τα ίδια. Τα συζητούσα αυτά με κάποιον μεγαλύτερο που εμπιστεύομαι το μουσικό του γούστο και μου απάντησε «Απορώ που σε εκπλήσσουν. Τι περίμενες; Δεν μου κάνουν καμμία εντύπωση. Μα, οι περισσότεροι στην Ελλάδα είναι σκουπιδολάγνοι, βλέπουν ταινίες του Βιν Ντίζελ, γουστάρουν κομμώτριες και ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ».

Τον τελευταίο καιρό διάβαζα στο Hammer συνεντεύξεις που τους τις έδιναν έτοιμες  (και τις ερωτήσεις!!)  οι δισκογραφικές ή εκδοτικοί οίκοι ή τις έπαιρναν από άλλα μέσα και απλώς τις μετέφραζαν. Αυτό έγινε φανερά στις τελευταίες συνεντεύξεις  Iron Maiden (πολλάκις), Slash (δις) και  Jeff Loomis (την τελευταία). Ο αναγνώστης όμως όταν βλέπει στο εξώφυλλο τους Iron Maiden ή τον Slash υποθέτει ότι θα διαβάσει μια αποκλειστική συνέντευξη και όχι απλώς μια μετάφραση μιας συνέντευξης που τους μοίρασε αντί για δελτίο τύπου μια εταιρία ή μιας που δημοσιεύθηκε σε ξένο περιοδικό.

Ως φανατικός αναγνώστης για τόσα χρόνια, τους ευχαριστώ για τα θετικά και θα τους συνιστούσα να είναι πιο «ελεύθεροι» στο θέμα των  συνεντεύξεων. Να ψάχνουν να μιλήσουν, με αυτούς που ‘θελαν οι ίδιοι ως οπαδοί να μιλήσουν και όχι ΜΟΝΟ με αυτούς που τους λένε. Εγγυημένα το λέω, έχει περισσότερη επιτυχία. Αν και είναι δυσκολότερο.  Ίσως βέβαια, να μην μπορούν να το κάνουν αυτό, να θέλουν να παραμείνουν «υπάκουοι». Εγώ δεν θα μπορούσα να είμαι υπάκουος, δεν μου βγαίνει αυτή η ιδιότητα, αλλά σίγουρα πρόθυμοι να παίξουν αυτό το ρόλο παντού υπάρχουν. Επειδή όμως εδώ χρεωκόπησε η Ελευθεροτυπία,το Alter, το ΠΑΣΟΚ και ο γκουρού του life style Πέτρος Κωστόπουλος, και μιας και δεν βλέπω να έχουν διαφορετική κατάληξη, τουλάχιστον πριν κλείσουν να ανεβάσουν λίγο το επίπεδο και να διώξουν 2-3 μπαγλαμάδες, που ενώ δεν κάνουν ούτε για να φυλάξουν βαλσαμωμένο πουλί (θα τους φύγει), νομίζουν ότι αξίζουν τουλάχιστον όσο 1000 Mick Wall ο καθένας τους. Στην τύχη να διαλέξουν, θα βρουν πολύ καλύτερους από μερικούς εκεί μέσα. Ούτε πίστευα, ούτε πιστεύω ότι είναι όλοι τους ηλίθιοι. Υπάρχουν και άτομα με άποψη, αλλά την κρατάνε για τον εαυτό τους. Είναι πάρα πολύ ευκολότερο να ασκείς κριτική στο ξεφτιλισμένο πολιτικό σύστημα από ότι σε κάποιους καθυστερημένους «συναδέλφους» σου (στις κατά παραγγελία συνεντεύξεις). Αυτός ο αυτο-ευνουχισμός με αηδιάζει.  Αν βάζεις συνέχεια νερό στο κρασί σου,στο τέλος δεν μένει καθόλου κρασί.

Εγώ ξύπνησα έστω και αργά. Ένας πελάτης τους λιγότερος.  4,5 ευρώ το μήνα είναι πάρα πολλά τέτοιες εποχές για να διαβάζω αυτά που τους προτείνουν οι δισκογραφικές. Γιατί δεν πάνε κατευθείαν να δουλέψουν για τις αυτές; Το είχαν κάνει και άλλοι στο  Hammer  στο παρελθόν. Και κάποιοι μάλιστα το έκαναν και παράλληλα. Ναι, έκαναν «αντικειμενικές» κριτικές στο Hammer (και στο “Heavy Metal” όπως λεγόταν όταν πρωτοκυκλοφόρησε) στα albums της πολυεθνικής εταιρίας τους! Γιάννης κερνούσε, Γιάννης έπινε. Μαγικές στιγμές που δεν τις πρόλαβα εγώ, έγιναν παλιότερα αυτά. Για μην είμαι άδικος, δεν υπονοώ ούτε κατά διάνοια ότι τα ελληνικά  rock/metal  sites  είναι καλύτερα από το Metal Hammer, ούτε ότι δουλεύουν με διαφορετικό τρόπο, ούτε ότι οι συντάκτες τους είναι υψηλότερου επιπέδου. Τα ίδια είναι και τις περισσότερες φορές ακόμη χειρότερα, και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο δουλεύουν και από μπετόβλακες άλλο τίποτα.. Απλά δεν πληρώνεις για να τα διαβάσεις.

Και μια πρόβλεψη που θα δούμε αν επιβεβαιωθεί: όσο βαθαίνει η κρίση και πέφτουν οι πωλήσεις, οι υψηλές βαθμολογίες στους δίσκους θα αυξάνονται. Λέτε να πέσω έξω;

 

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ