Το Hit Channel είχε την τιμή να μιλήσει με έναν από τους μεγαλύτερους δημιουργούς των τελευταίων ετών, ένα πολύ ταλαντούχο άνθρωπο όπως ο Γιάννης Ζουγανέλης. Ο 54χρονος πλέον μουσικός, ηθοποιός, καθηγητής και αρχιτέκτονας μας μίλησε μέσα από την προσωπική του εμπειρία για την ιστορία της μουσικής, μας ανέλυσε στιγμές από την ζωή του, την μεγάλη δισκογραφία του των 60 δίσκων ακόμα και για τον Νικόλα Άσιμο με τον οποίο συνεργάστηκε και έζησε για αρκετά χρόνια.

Βέβαια όταν βρίσκεσαι με κάποιον άνθρωπο που διαθέτει ένα πλούτο Γνώσεων το σίγουρο είναι πως δεν μπορείς να μιλήσεις για λίγο ή να μην δημιουργούνται συνεχώς ερωτήματα για τα θέματα που συζητάς. Έτσι διαβάζοντας με αμείωτο ενδιαφέρον τα λόγια του Γιάννη Ζουγανέλη σας παρουσιάζουμε την συνέντευξη σε δυο μέρη.

 

Σαν νέοι θα θέλαμε να μας μιλήσετε πρώτα μέσα από την εμπειρία σας για την εποχή που ξεκίνησε η πορεία της Rock στην Ελλάδα. Πως ήταν τα πράγματα τότε;

Κοίταξε εγώ είμαι σε μια ηλικία πια που μπορώ να απαντήσω και σαν δημιουργός και σαν αποδέκτης. Έκλεισα τα 54 μου χρόνια και να πω έτσι βιογραφικά ότι μεγάλωσα πάρα πολύ μικρός. Επειδή κηδεμόνευσα τους γονείς μου άρχισα και αντιλαμβανόμουν τη ζωή από πολύ μικρός. Σκέψου ότι θυμάμαι τους Beatles, όταν πρωτοιδρύθηκαν γύρω στο 60-61, εγώ πήρα δίσκο παιδάκι, 5 χρονών και λιγότερο.

Ήμουν πολύ ταυτισμένος με την μουσική και με τα πράγματα από την Ευρώπη, την Αμερική και κυρίως από την Ελλάδα. Πραγματικά με όλο αυτό το κίνημα δημιουργήθηκε μια αίσθηση ασφάλειας για τις ιδέες των ανθρώπων εκείνης της εποχής. Και όταν ασφαλίζεις τις ιδέες σου, μπορείς να πολεμήσεις για τις ιδέες σου. Θυμάμαι πως οι άνθρωποι πρώτα με τα ηλεκτρικά τραγούδια, τα ηλεκτρισμένα τραγούδια, είχαν μια διάθεση να σπάσει η φόρμα και να σπάσει ο κανόνας. Να πάρει πρωτοβουλία ο νέος ώσπου δεν ήταν με την κατεστημένη φάτσα και το κατεστημένο ντύσιμο. Ο άνθρωπος που φορούσε σκουλαρίκια ή άφηνε τα μακριά μαλλιά, ακριβώς, για να αντισταθεί σε όλα αυτά.

Με ένα περιεχόμενο κοινωνικό ο στίχος των τραγουδιών, απέναντι στην εξουσία. Κρίση απέναντι στην εξουσία, απέναντι στον βολεμένο και βέβαια πάρα πολύ τάση για νέα πράγματα. Beatles, Rolling Stones, Soul music, Τhe Wilson Pickett, Αμερική, James Brown που πάντοτε ισορροπούσαν στην ψυχαγωγία και την έκφραση των μαύρων ενάντια στην καταπίεση και τον ρατσισμό των λευκών (τώρα ο ρατσισμός είναι και από την μία και από την άλλη μεριά). Υπήρχαν οι Deep Purple, οι Led Zeppelin, οι Pink Floyd αργότερα. Συγκροτήματα που περιείχαν και το ελληνικό βίωμα. Υπήρχαν συγκροτήματα στον Πειραιά, στην Αθήνα,  ροκάδων.  “Socrates Drunk the Conium”, Αντώνης Τουρκογιώργης, Γιάννης Σπάθας βασικά και διάφοροι drummer που περνούσαν ανά καιρούς, Αντύπας, Τρανταλίδης κλπ.  Ο Πουλικάκος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο κορυφαίος για μένα της ελληνικής σύγχρονης μουσικής και του Rock. Και όλα αυτά που ξέρετε κι εσείς πια οι νεότεροι.

Η διάθεση για άλλη ζωή, διάθεση για αλληλεγγύη, διάθεση για συνύπαρξη, άλλες οσμές, άλλα όνειρα. Βέβαια σε ένα βαθμό αυτό κορυφώθηκε  και τώρα βέβαια έχει τελματώσει. Τώρα όλοι είναι σε ένα τέλμα ηλιθίων ανθρώπων που δεν θρώσκουν άνω, που λέει η λέξη, ανθρώπων που κάθονται στα αυγά τους και δεν προστατεύουν και αυγά!

 

Πάνω σε αυτό που είπατε, νομίζω ένα δείγμα είναι ότι η Pop μοιάζει σε ένα σημείο και την Rock. Δηλαδή, νομίζω ότι δεν υπάρχει αυτή η διαφορά που υπήρχε στο παρελθόν. Μουσικά ή στους στίχους.

Όχι, υπάρχει. Κατ’ αρχήν όλα αυτά εδώ, Pop, Rock είναι παραχαραγμένες έννοιες. Pop σημαίνει  λαϊκό. To λαϊκό όμως στην Ελλάδα, η έκφραση του είναι πολύ διαφορετική έννοια από την Pop που εννοούμε. Εντάξει, τώρα για να λέμε και την αλήθεια είναι σαφέστατη η διαφορά. Είναι άλλο ο Βασίλης  Παπακωνσταντίνου και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και άλλο ο Σάκης Ρουβάς. Οπότε είναι τεράστια η αισθητική διαφορά και η διαφορά της συγγένειας. Εγώ παρότι είναι παραχαραγμένες έννοιες υπάρχει τεράστια διαφορά. Στην Ελλάδα το λαϊκό είναι πολύ τιμητικό. Είναι πολύ πολιτισμένο. Τα αυθεντικό λαϊκό. Τώρα τα άλλα κάτι έντεχνα και τέτοια τώρα, δεν τα καταλαβαίνω εγώ. Και τα άλλα τι είναι; Άτεχνα; Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει έντεχνο και πως αυτό ορίζεται, και όλα αυτά.

 

Το 1975, στο «Σούσουρο» συνεργαστήκατε με τον Νικόλα Άσιμο. Τι θυμάστε από τον Νικόλα;

Θα σου πω κάτι. Μπορώ να πω, έτσι μετά από χρόνια, ότι η αιτία για να μείνει ο Νικόλας στην Αθήνα ήμουν εγώ. Μάλιστα έμενε μαζί με μια φίλη μου, την Νόνη Βαλλιανάτου, ένα εξαιρετικό κορίτσι και πολύ προοδευτικό, στην οδό Αλωπεκής, στο Κολωνάκι. Και όταν κάποια στιγμή έμενα στο σπίτι του Μανούσου Μανουσάκη, στην οδό Ξενοκράτους, και ο Νίκος πάλι δεν είχε σπίτι έμενε μαζί μου.

Η πρώτη εμφάνιση του Νίκου είναι πριν το Σούσουρο, στην Πέμπτη Εποχή. Εγώ σκέψου ούτε  το λύκειο δεν είχα τελειώσει. Δουλεύω και σπουδάζω από μωρό παιδί. Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας, ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης, πρωτοπόρος της εποχής και παραμένει βέβαια, τώρα είναι στην Κομοτηνή και ο Γιώργος Ζωγράφος. Με πήρε στην δουλειά του με ένα συγκροτηματάκι που είχα τότε,  στην καλοκαιρινή Πέμπτη που είχε, όπου λέγαμε αναθεωρημένα και διασκευασμένα παραδοσιακή και δικά μας κομμάτια. Είχαμε και ένα λυράρη μαζί και ένα φίλο μου, που είμαστε ακόμα φίλοι τον Σάκη Δρίκη. Τον χειμώνα εκείνης της σεζόν συνεχίσαμε κάτω μαζί με τον Θανάση Γκαϊφύλλια και μετά με τον Πάνο Τζαβέλλα, ο οποίος προσφάτως πέθανε, όπου έλεγε κυρίων αντάρτικα, είχε γράψει και στίχους κλπ. κλπ. Ο Νικόλας, ένα τρυφερό παιδί, πολύ αγαπημένος μου, μέχρι και τα τελευταία του. Εγώ δεν συμφωνούσα με τον τρόπο που ζούσε αλλά δεχόταν τις αντιρρήσεις μου χωρίς ποτέ να με βρίσει , γιατί είχε φτάσει σε πολύ ψηλά επίπεδα ανισορροπίας. Εγώ τον σεβόμουν, τον αγαπούσα, διαφωνούσα ριζικά σε κάποια πράγματα μαζί του, γιατί είχε κάποιες έμμονες ιδέες προς το τέλος, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι σεβόταν.

Εγώ θεωρώ τον Νίκο δυνατό σημείο της δικής μου θεμελίωσης και ήταν ένας άνθρωπος πολύ πρωτοπόρος.  Πίστευε στον προοδευτισμό, δεν πίστευε καθόλου στην Αριστερά και κυρίως στην κοινοβουλευτική Αριστερά αλλά ούτε στην εξωκοινοβουλευτική. ΕΚΕ, μ-λ ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, για όλα αυτά έκανε τραγούδια σάτιρας κλπ. Πολύ οξυμένο πράγμα για εκείνη την εποχή, εγώ ήμουν και μικρός γιατί ο Νίκος ήταν τουλάχιστον 10 χρόνια πιο μεγάλος από μένα, μπορεί και παραπάνω, δεν θυμάμαι,  μαζί με τον δάσκαλο μου στη μουσική τον Νίκο Μαμαγκάκη και πολλούς άλλους ακόμα, με έβαλε στην διαδικασία της γνωστικότητας. Μου έμαθε να διαβάζω και πράγματικα διαφορετικά, του Μπακούνιν, του Μπετελέμ, λέω μεγάλους θεωρητικούς του αναρχισμού (όχι αυτούς τους αναρχικούς που βάζουν κουκούλες και σπάνε, αυτούς που μου θυμίζουν τους μασκοφόρους που έδειχναν τους ήρωες της εθνικής αντίστασης). Με τον Νίκο κάναμε το Σούσουρο μαζί με τον Θάνο Ανδριανού και τον Περικλή Χαρβά. Ο Περικλής  Χαρβάς δεν ζει πια, έφυγε με την καρδιά του.

Ο Νίκος με την δική του «θέληση», γιατί τον ξέρασε η κοινωνία την οποία είχε ξεράσει εκείνος πρώτος, αυτά απαντώνται, αργότερα ήρθε και ο Σάκης Μπουλάς και η συμβία μου η Ισιδώρα Σιδέρη η οποία είναι εξαιρετική και αφανής ηρωίδα και στο Σούσουρο και στο «Αχ, Μαρία», με την οποία αργότερα παντρευτήκαμε κάναμε την Ελεωνόρα και είμαστε μαζί.

 

Το 2000 κυκλοφορείτε τον ορχηστρικό δίσκο «Χορδές Ψυχής» ο οποίος κυκλοφορεί σε όλη την Ευρωπή σε μια συλλογή μαζί με ένα δίσκο του Jean-Michel Jarre. Ένα ορχηστρικό τραγούδι έχει τον δικό του τρόπο ομιλίας προς τον ακροατή;

Να κάνω μια διευκρίνιση. Δεν έχω συνεργαστεί με τον Jean-Michel Jarre. Ήταν μια συλλογή που ήταν και  ο Jean Luc Bondy, ήταν ένας Βέλγος ο Schlemmer και μέσα σε αυτό ήταν και οι δικές μου «Χορδές Ψυχής» , για να είμαστε σαφής γιατί ξέρεις αυτά παραχαράζονται. Όπως μου λένε ότι είμαι καθηγητής στο Μόναχο αλλά είμαι επίτιμος καθηγητής, δηλαδή τιμητικά με έκαναν καθηγητή. Πηγαίνω μερικές φορές, γιατί σπούδασα και θεωρώ υποχρέωση να μεταδώσω γνώσεις στους νεότερους εκεί, κυρίως τα καλοκαίρια μόλις αρχίζει ή μόλις τελειώνει η περίοδος των εξετάσεων για αυτούς.  Το ελληνικό κράτος δεν βοήθησε να γίνει μια έδρα. Φανταστείτε σε ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια Τεχνών στον κόσμο να υπήρχε έδρα ελληνικής μουσικής, την οποία θα κατείχα εγώ και όχι τυχαία, γιατί χρειάζεται ομάδα επιτελείων, τεχνοοικονομική μελέτη, μεταφραστές, γραμματείς. Θέλει λεφτά, δεν μπορώ να τα καλύψω εγώ αυτά τα λεφτά.

Πράγματι βγήκε αυτός ο δίσκος, όχι μόνο στην Ευρώπη, βγήκε και σε πολλές αφρικανικές χώρες. Στο Ζαΐρ, στην Νιγηρία, που βοήθησε ένας φίλος μου ο Wilson να βγει εκεί – του άρεσε και με πήρε τηλέφωνο, στην Αίγυπτο, στην Αρμενία, στην Λιβύη, στην Νότιο Αφρική. Δεν ξέρω τι πωλήσεις έκανε αλλά κυκλοφόρησε, ακούστηκε στα ραδιόφωνα, είναι πολύ σημαντικό. Είναι όλη η έκφραση μου, όλη η σκέψη μου σε αυτό τον δίσκο. Εννέα μουσικές διαδρομές. Ένας δίσκος που έχω αφιερώσει στην μνήμη του Πατέρα μου, το είχα κάνει πολύ κοντά από όταν έφυγε ο Μπαμπάς μου, οργανικός, ένας εξαιρετικός άνθρωπος, ο οποίος ποτέ δεν άκουσε μουσική και μου βγήκε όλο αυτό το συναίσθημα της Ελλάδας, της πατρίδας, του Πατέρα που είχα χάσει και αισιοδοξία και πόνος, πολλά πράγματα.

 

«Στο δίκυκλο του έρωτα» ο τελευταίος δίσκος. Στίχοι με κοινωνική κριτική. Σε ποιόν θα λέγατε ότι απευθύνονται αυτά τα τραγούδια;

Σε όλους. Απευθύνονται κατ’ αρχήν σε πολίτες που δεν είναι πολίτες. Μάλιστα λέω στους απολίτιστους πολίτες. Οξύμωρο σχήμα. Δεν μπορεί να είσαι πολίτης κάπου και να μην αποποιείσαι αυτή την δυνατότητα της κρίσης απέναντι στην εξουσία. Στην ίδια την εξουσία, στην Εκκλησία που δεν κάνει τίποτα, στην Εκκλησία που μόνο παίρνει. Βέβαια εγώ μελοποίησα τα ποιήματα και τους στίχους της Νίκης Παπαθεοχάρη. Βέβαια εκφράστηκε μέσα από αυτά. Όταν τους διάβασα λέω γιατί ρε γαμώτο, να κάνουμε ένα cd.  Ξέρεις είναι μια δική μου παραγωγή εξ’ ολοκλήρου, κοστίζει, για να καταλάβει και ο κόσμος, δεν είναι εύκολο να μπεις μέσα στο στούντιο, να συνεργαστείς μουσικούς, με κομπιουτεράδες, ηχολήπτες, να τυπωθεί, να εκδοθεί, να πληρώσεις δικαιώματα. Το έκανα γιατί θεωρώ τον εαυτό μου υποχρεωμένο να απαντήσει μέσα σε αυτή την μιζέρια που παρουσιάζεται. Γιατί δεν είναι μίζεροι οι Έλληνες. Ο τρόπος που παρουσιαζόμαστε, η σχέση με την τηλεόραση, όλα αυτά δείχνουν μια αφοπλιστική μιζέρια.

 

Ας μείνουμε λίγο ακόμα στο δίκυκλο του έρωτα. Για ποιό λόγο ακούγεται πολλές φορές, σαν κραυγή απόγνωσης, η λέξη φίλε;

Ναι! Εγώ το έχω κάνει και υπερβατικά, υπερβαίνοντας τον στίχο. Αυτό πολύ σωστά το εντόπισες και σε ευχαριστώ πολύ. Το «Φίλε» είναι μια απόγνωση κραυγής. Φίλε, που είσαι φίλε; Γιατί έχουμε κλειστεί πολύ στο άμεσο δικό μας περιβάλλον, ενώ θα έπρεπε λογικά να είμαστε όλοι κοντά. Φίλε, τι γίνεται ρε φίλε; Τι θα κάνουμε; Θα φάμε στη μάπα αυτό που μας συμβαίνει τώρα; Θα πρέπει να αντιδράσουμε, θα πρέπει να πετάξουμε, να αγαπήσουμε την πατρίδα μας, να ξέρουμε τι υπερασπιζόμαστε ειδάλλως θα φτάσουμε να σπάμε κι εμείς. Να παραδώσουμε αυτά που μας έχουν παραδοθεί, κατάλαβες;  Έχεις  απόλυτο δίκιο.  Έχει όλα τα χαρακτηριστικά της απόγνωσης και του καλέσματος και της πίστης για τη ζωή.

 

alt

«Φωνάζω φίλε δυνατά, συγνώμη αν σε ξυπνήσω». Δείχνει ότι κάπου είναι χαμένος ο φίλος;

Ναι, βεβαίως. Συγνώμη αν σε ξυπνήσω. Γενικά εγώ παίζω με το συγνώμη, γιατί συγνώμη στα ελληνικά δεν είναι αυτό που μεταφράζουμε. Συν + Γνώμη. Έχω την ίδια άποψη, την ίδια γνώμη.

 

Συμφωνούμε δηλαδή.

Όπως συγχαρητήρια. Όπου υπάρχει το «συν» πρέπει να την ψάξεις στην ελληνική. Συν + Χαρητήρια. Εγώ κι εσύ χαιρόμαστε. Για αυτό και δέχομαι τα συγχαρητήρια και λέω ότι είναι αμοιβαία συνθήκη.

 

Αυτός ο ύπνος έχει να κάνει με την ταύτιση μας με την ύλη; Δηλαδή απομακρυνόμαστε από το πνεύμα και πέφτουμε σε λήθη;

Εγώ πιστεύω ότι έχουμε απομακρυνθεί από το πνεύμα και όσο το πνεύμα δεν είναι σε εγρήγορση, ούτε το σώμα μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά, ούτε η ψυχή.  Η κατεύθυνση των πάντων για μένα είναι το πνεύμα. Ακόμα και ποδόσφαιρο να παίζεις, όταν έχεις μυαλό και ξέρεις πέντε πράγματα, αλλιώς θα παίζεις ποδόσφαιρο. Αλλιώς θα κάνεις έρωτα.  Αλλιώς θα γευτείς, αλλιώς θα μυρίσεις.  Ξέρω, επειδή παρακολουθώ ποδόσφαιρο, μου αρέσει πολύ, τον προπονητή της ManchesterUnited, ο οποίος είχε μια ομάδα καταπληκτική πριν 7-8 χρόνια, την δεύτερη ομάδα της Manchester, οι σημερινοί παίκτες. Και λέγανε, τι έγινε; Γιατί δεν παίζουν;  Φυσική κατάσταση έχουν, γιατί δεν παίζει αυτή η ομάδα;  Γιατί συμβαίνει αυτό πράγμα; Τρελαθήκανε. Δεν βρίσκει άκρη και τι κάνει; Τους κάνει μαθήματα λογοτεχνίας και βλέπεις αυτή η ομάδα σήμερα με τον Rooney που παίζει. Δηλαδή ακόμα και σε αυτό, κατάλαβες τι γίνεται;

 

Έχετε βραβευτεί από τον ΟΗΕ και τη UNICEF για τη συνεργασία και διδασκαλία σας σε παιδιά με αναπηρία. Τι σημαίνει για εσάς η ανιδιοτελής εργασία;

Μια ζωή πιστεύω και πριν ακόμη μπω στην διαδικασία της ανιδιοτέλειας ότι οι άνθρωποι πρέπει να είμαστε ανιδιοτελείς. Η ανιδιοτέλεια ξεκινάει από την προσχολική ηλικία. Να πας, ας πούμε, το καλαθάκι στο σχολείο και αν δεις ένα παιδάκι και δεν έχει να φάει φρουτάκι ή σάντουιτς να του προσφέρεις. Να μην σε αφήνει αδιάφορο ο πόνος, η ανυποληψία, η αναξιοπάθεια, οτιδήποτε συμβαίνει δίπλα. Και κυρίων των αναπήρων. Και όχι παιδιά ειδικών αναγκών ή παιδιά με ιδιαιτερότητες. Ζούμε σε μια κοινωνία ηλίθια που χαϊδεύει και στρογγυλεύει αυτό που συμβαίνει. Ανάπηρος τι σημαίνει; Ζω με αυτό το πράγμα. Και βέβαια ζω και για να ένα άλλο επιπλέον λόγο. Όταν κηδεμονεύεις τους γονείς σου από μωρό παιδάκι και βλέπεις την κοινωνία να συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο απέναντι και την εξουσία, η οποία είναι αδίστακτη. Ζούμε σε ένα κράτος που ο νόμος δεν έγινε για να προστατέψει τον πολίτη από το κράτος. Αυτό είναι παραμύθι. Ο  νόμος για αυτό γίνεται, αυτή είναι η έννοια της δημοκρατίας. Ο νόμος έγινε για να προστατευτεί το κράτος από τον πολίτη. Τον φέρνει απέναντι στις περισσότερες περιπτώσεις. Οπότε τι σημαίνει νομοταγής πολίτης; Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να υπάρξει. Τι σημαίνει νομοταγής; Να κλέψει ένας μια φραντζόλα ψωμί και θα θεωρηθεί κλέφτης; Εφόσον δεν έχει να φάει. Η τράπεζα σε ωθεί, σε εξωθεί με τις κάρτες, με το ένα, με το άλλο. Αυτοί είναι μια χαρά. Υπάρχουν άνθρωποι, που άνθρωποι είμαστε, με αδυναμίες. Επειδή είπες για ύλη. Αποτελούμαστε από ύλη. Οι άνθρωποι είμαστε γεννημένοι για την αφθονία. Αφθονία σημαίνει τι;  Α στερητικό και φθόνος. Δεν είναι το τραπέζι, αλλά όταν το τραπέζι είναι γεμάτο δεν φθονείς κανένα. Για αυτό εγώ σκέφτομαι ελληνικά και μπαίνω συνεχώς σε αυτή την διαδικασία. Και σου λέω και εσένα που είσαι νεολαίος, για αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να μπούμε στην Γνώση και στα ελληνικά, γιατί τότε θα ξέρουμε τι υπερασπιζόμαστε. Όμως είμαστε από ύλη. Το καλό πράγμα έχει κόστος. Δηλαδή θέλεις να ακούσεις μια μουσική; Θέλει λεφτά. Να πάρεις τον δίσκο, το cd. Θέλεις να διαβάσεις ένα βιβλίο; Θέλει λεφτά. Και κυρίως να έχεις ελεύθερο χρόνο. Και αυτό είναι μεγάλης αξίας.

 

Να έχεις χρόνο να το σκεφτείς, να το καλλιεργήσεις.

Βεβαίως. Κατάλαβες τι γίνεται; Βέβαια αποτελούμαστε από ύλη και είναι πολύ σημαντικό αυτό. Πρέπει να μην το ξεχνάμε. Όχι να είμαστε υλιστές. Να σέβεσαι το υλικό σου, αλλά το υλικό σου δεν υπάρχει χωρίς το πνεύμα σου. Είσαι ζώο, είσαι κρέας.

 

altΗ Ελεωνόρα σας συμβουλεύεται ως Πατέρα ή ως μουσικό;

Πρώτα απ’ όλα αλληλοσυμβουλευόμαστε. Και σαν μουσικό και σαν πατέρα και σαν ηθοποιό, γιατί είναι και ηθοποιός. Και εγώ την συμβουλεύομαι, είναι ένα εξαιρετικό, ακέραιο κορίτσι. Για μένα, συγχώρεσε με που θα στο πω, πιστεύω ότι είναι η καλύτερη τραγουδίστρια στην Ελλάδα, λυπάμαι που το λέει ο πατέρας της. Είναι εξαιρετική δηλαδή, έχει μεγάλη γκάμα, έχει πολύ μέλλον και γιατί δεν είναι ματαιόδοξη, δεν πουλάει μούρη, δεν πάει μόνο στην ελίτ. Αμείβεται, δουλεύει αλλά δεν πάει. Φέτος ας πούμε είχε πρόταση να πάει με λεφτά… ασ’ τα. Μην σου πω. Πάει στον Σταυρό του Νότου.  Εκεί μοιάζουμε πολύ.  Εγώ έχω κάνει και παρασπονδίες. Έχω πάει και σε μεγάλα μαγαζιά, σε μεγάλο μαγαζί εμφανίζομαι αλλά δικό μας. Εννοώ, δικιά μας κατάσταση.

 

Άν αποφάσιζε στην αρχή της καριέρας της να συμμετάσχει σε κάποιο από τα talent shows που βλέπουμε στην τηλεόραση, πως θα σας φαινόταν εσάς;

Όχι, δεν θα μου άρεσε καθόλου. Δεν θα την εμπόδιζα αλλά δεν αρέσει και σε αυτήν.  Και είναι η μοναδική που βγήκε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα γιατί έχει κάνει κι αυτή τώρα μια θητεία, είναι 27 χρονών, η Ελεονώρα και βγήκε από τα 20-21 της. Μην σου πω ότι εγώ στο στούντιο έχω κάνει πράγματα με την Ελεονώρα τα οποία δεν ακούστηκαν. Μέχρι και στο «Γύρω-Γύρω Όλοι» την είχα. Που έλεγε γεια σας παιδιά, αυτή ήταν η Ελεονώρα, δηλαδή είναι εξοικειωμένη με το στούντιο. Δεν θα πήγαινε ποτέ. Δεν μέμφομαι τα παιδάκια, γιατί καταλαβαίνω τον αγώνα τους. Ούτε και εγώ θα πήγαινα και δεν θα πήγαινα ούτε στην κριτική επιτροπή, ούτε και να παρουσιάσω. Μου έχουν πει κατ’ επανάληψη, με λεφτά «κάτσε καλά» έτσι; Γιατί κρινόμαστε μόνο από αυτό που έχουμε επιλέξει. Εκ του αποτελέσματος. Αλλά μέσα σε αυτό το αποτέλεσμα υπάρχουν πολλά όχι που δεν δημοσιοποιούνται. Σε μια χώρα που αυτό που «πουλάει» είναι το κακό, το δύσοσμο, η πορνεία, η επιδερμικότητα, το κουτσομπολιό, οι μάρκες, τα μεγάλα αυτοκίνητα, ο τσαμπουκάς ,ας πούμε, του φορτηγατζή. Μια χώρα που πουλάει το ευτελές και μια χώρα χουλιγκάνων όχι μόνο του ποδοσφαίρου, όταν βλέπεις ότι υπάρχουν οπαδοί μιας ομάδας που πάνε και σπάνε ένα ναό της τέχνης, το Θέατρο Τέχνης στην Πλάκα, που ίδρυσε ο Κάρολος Κουν, ο οποίος τι; Ανέβασε ένα έργο που λέγεται «Μια εκδρομή με τον ΠΑΟΚ» και πήγαν και τα σπάσανε οι Ολυμπιακοί.

 

Και τέλος, ετοιμάζετε κάτι καινούριο; Ποια είναι τα σχέδια σας για το επόμενο διάστημα;

Δεν έχω κάνει τίποτα στην ζωή μου, έτσι νιώθω. Ότι τώρα θα αρχίσω να κάνω πράγματα. Έχω πάρα πολλά πράγματα στο μυαλό μου, γράφω συνεχώς για παιδιά, ετοιμάζω πολλά πράγματα για παιδιά και τραγούδια κι έτσι, άλλα ακούγονται άλλα δεν ακούγονται, όμως επιμένω και προσπαθώ και ενεργώ.  Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

 

Ευχαριστούμε θερμά τον Γιάννη Ζουγανέλη για τον χρόνο του, τις γνώσεις, τις ιδέες και τις εμπειρίες που μοιράστηκε μαζί μας. Σίγουρα αποκομίσαμε πολλά από αυτή την συνέντευξη.

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ